Principle of Equality in Bearing Public Burdens on Public Organization in Thailand

Authors

  • Sompong Saetan National Institute of Educational Testing Service (Public Organization)
  • Watchara Klinsuwan National Institute of Educational Testing Service (Public Organization)
  • Kriengkrai Charoenthanavat Faculty of law, Chulalongkorn University.

Keywords:

Principle of Equality, Principle of Equality in Bearing Public Burdens, Public Organization

Abstract

This article aims to study the principle of equality in bearing public burdens which is a sub-principle of the principle of equality that appears in both the civil law system and the common law system. To guarantee the protection of rights and liberties by the state or administration from a mission and having an impact that causes damage or is unreasonable. They must compensate the people for the damage to achieve equality even though performing that mission is not illegal or a violation. Consider the essence of France, Germany, England, and Thailand. Then, studies the public organization according to the Public Organizations Act B.E. 2542 and Amendments The organization of government agencies is separate from those in the former public sector and specific organizations. It has to commit to the principle of equality in bearing public burdens. The study found that both the Public Organizations Act B.E. 2542 and the Public Organizations Act (No. 2) B.E. 2559 section 24 did not determine The Public Organization Committee in authority and responsibility to supervise the public organization which the public organization's public service mission causes damage or creates an unreasonable burden on the people. Some public organizations had to amend the Royal decree establishing them to specify such matters on a case-by-case. This caused an equality in burden for the people by a public organization. Therefore, it is appropriate to amend section 24 of the Public Organization Act (No. 2) B.E.2559 and The Public Organization Development and Promotion Committee to the cabinet for the minimum rule.

References

Christopher Pierson. (2004). The Modern State. (2nd ed.). Routledge: New York.

ฌ็อง-โกล๊ด เวเนเซีย. (ม.ป.ป.). การพัฒนาเรื่องความรับผิดของฝ่ายปกครองในกรณีที่ไม่มีความผิดในรวมบทความทางวิชาการ เล่ม 1 : กฎหมายปกครอง ภาคสารบัญญัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลปกครอง.

บุบผา อัครพิมาน. (ม.ป.ป.). หลักกฎหมายทั่วไป ใน รวมบทความทางวิชาการ เล่ม 1 : กฎหมายปกครอง ภาคสารบัญญัติ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลปกครอง.

พรสันต์ เลี้ยงบุญเลิศชัย. (2567). หลักพื้นฐานทางกฎหมายปกครอง: ข้อความคิดว่าด้วยรัฐฝ่ายปกครอง และอำนาจทางปกครอง. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

วัชระ กลิ่นสุวรรณ, สมพงษ์ แซ่ตัน, ชนินทร์ อินทรปัญญา และเกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2567). อิทธิพลของวัฒนธรรมทางการเมืองกับการจัดทำบริการสาธารณะโดยองค์การมหาชนในประเทศไทย. วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 17 (1), 99-101.

นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). หลักกฎหมายปกครองเกี่ยวกับบริการสาธารณะ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

วัชระ กลิ่นสุวรรณ, สมพงษ์ แซ่ตัน และเกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2566). ปัญหาความเป็นอิสระขององค์การมหาชนในประเทศไทย, วารสารนิติศาสตร์ รัฐศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 7 (2), 10-11.

พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งสถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2548

และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 7 และมาตรา 8

พระราชกฤษฎีกาจัดตั้งโรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) พ.ศ. 2543 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 6 และ 7

เกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2566). หลักพื้นฐานกฎหมายมหาชน. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.

คำประกาศว่าด้วยสิทธิมนุษยชนและพลเมือง ค.ศ. 1789 ข้อ 13 บัญญัติว่า “เพื่อธำรงไว้ซึ่งอำนาจสาธารณะและค่าใช้จ่ายทางการปกครองเป็นการจำเป็นที่จะต้องเรียกให้ (สมาชิกใน) สังคมเข้ามารับภาระในเรื่องนี้ร่วมกันการมีส่วนร่วมในค่าใช้จ่ายสาธารณะจะต้องกำหนดสัดส่วนในระหว่างพลเมืองโดยเท่าเทียมกัน โดยคำนึงถึงความสามารถของพลเมืองแต่ละคน (ในการรับภาระค่าใช้จ่ายสาธารณะ)”

เดชา มหาเสนา. (2559). การนำหลักความรับผิดโดยปราศจากความผิดมาใช้ในการพิจารณาคดีปกครอง. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

ศูนย์ศึกษาคดีปกครอง สำนักวิจัยและวิชาการ สำนักงานศาลปกครอง. (ม.ป.ป.).

หลักความเสมอภาคและการเลือกปฏิบัติที่ไม่เป็นธรรม. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลปกครอง.

ภัทรดา เมฆานันท์. (2557). หลักความเสมอภาคกับการคุ้มครองสิทธิและเสรีภาพของประชาชน : ศึกษากรณีคำวินิจฉัยของศาลรัฐธรรมนูญ. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กนกศักดิ์ พ่วงลาภ. (2566). ความรับผิดของฝ่ายปกครองเกี่ยวกับความไม่เสมอภาคในการรับภาระสาธารณะ, วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 15 (2), 97.

บท นามบุตร. (2567). “ศาลรัฐธรรมนูญกับการคุ้มครองสิทธิเสรีภาพของประชาชน”. สืบค้น 4 มิถุนายน 2567. จาก https://shorturl.asia/RCUdL

คำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดที่ อ.22/2551

สมฤดี ธัญญสิริ. (2567). “รับผิดโดยปราศจากความผิด” : ทำโดยชอบ แต่ต้องชดใช้ !. สืบค้น 31 พฤษภาคม 2567, จาก https://shorturl.asia/nOC6z

ยอดพล เทพสิทธา และฐานิตา บุญวรรโณ. (2561). รื้อสร้างบาระกำโมเดล : ความไม่เสมอภาคในการรับภาระสาธารณะ, CMU Journal of Law and Social Sciences, 11 (2), 142-143.

สุรพล นิติไกรพจน์. (2543). ความเป็นไปได้และแนวทางการตรากฎหมายจัดตั้งองค์การมหาชน. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการปฏิรูประบบราชการ สำนักงาน ก.พ.

วัชระ กลิ่นสุวรรณ, สมพงษ์ แซ่ตัน และเกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2567). เจตนารมณ์และผลสัมฤทธิ์

ขององค์การมหาชนในประเทศไทย: พัฒนาการและความเปลี่ยนแปลง, วารสารนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยแม่ฟ้าหลวง, 7 (1), 72.

Winfried R. Dallmayr. (1961). Public and Semi-Public Corporations in France. Law and Contemporary Problems, 26 (4), 759.

ภัสวรรณ อุชุพงศ์อมร. (2564). การปรับใช้หลักความเสมอภาคตามรัฐธรรมนญ ไปสู่หลักความเสมอภาคของบุคคลในการรับภาระของรัฐโดยศาลปกครองไทย, วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 13 (2), 342-345.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2567). องค์การมหาชน ที่จัดตั้งโดยพระราชกฤษฎีกาตาม พ.ร.บ. 2542. สืบค้น 31 พฤษภาคม 2567, จาก https://po.opdc.go.th/content/OTU

พระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 5

นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2554). รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ โครงการ: แนวทางในการจัดทำประมวลกฎหมาย

ว่าด้วยการจัดทำบริการสาธารณะระดับชาติในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา และสำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ตัวอย่างพระราชบัญญัติงบประมาณรายจ่ายประจำปีงบประมาณ พ.ศ. 2567 ประกาศราชกิจจานุเบกษา เล่ม 141 ตอนที่ 24 ก 26 เมษายน 2567 หน้า 1-275.

พระราชบัญญัติองค์การมหาชน พ.ศ. 2542 และที่แก้ไขเพิ่มเติม มาตรา 14

เธียรขวัญ พงศ์ปรีชา. (2556). แนวความคิดในการจัดให้มีองค์กรกลางเพื่อกำหนดมาตรฐานการบริหารจัดการองค์การมหาชน. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

Ali Farazmand. (2001). Handbook of Comparative and Development Public Administration. New York: Marcel Dekker.

Zoltan Szente and Konrad Lachmayer. (2017). The Principle of Effective Legal Protection

in Administrative Law: A European comparison. New York: Routledge.

วัชระ กลิ่นสุวรรณ, สมพงษ์ แซ่ตัน และเกรียงไกร เจริญธนาวัฒน์. (2566). การพัฒนากฎหมายมหาชนภายใต้หลักการบริหารกิจการบ้านเมืองที่ดี, วารสารผู้ตรวจการแผ่นดิน, 16 (2), 60-65.

บุญศรี มีวงศ์อุโฆษ. (2549). รายงานการวิจัย เรื่อง หลักการใช้อำนาจขององค์กรที่ต้องคำนึงถึงศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ สิทธิ และเสรีภาพตามรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ.

สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาระบบราชการ. (2567). มติ ครม. เกี่ยวกับการจำแนกประเภทหน่วยงานของรัฐ. สืบค้น 31 พฤษภาคม 2567, จาก https://po.opdc.go.th/content/filelist/MjU5

พระราชกฤษฎีกากำหนดหน่วยงานของรัฐตามพระราชบัญญัติความรับผิดทางละเมิดของเจ้าหน้าที่ พ.ศ. 2539 (ฉบับที่ 10) พ.ศ. 2548.

หนังสือโรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) ที่ รพบ./2744 ลงวันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2563

หนังสือสำนักงาน ก.พ.ร. ที่ นร 1208/443 ลงวันที่ 8 มิถุนายน 2564

คำสั่งศาลปกครองสูงสุด คำร้องที่ 652/2565 คำสั่งที่ 1062/2566

ระเบียบคณะกรรมการโรงพยาบาลบ้านแพ้ว (องค์การมหาชน) ว่าด้วยการจ่ายเงินช่วยเหลือเบื้องต้นแก่ผู้รับบริการสาธารณสุขที่ได้รับความเสียหายจากการให้บริการสาธารณสุข พ.ศ. 2565

พงศพล มหาวัจน์. (2565). การใช้หลักนิติธรรมกับอำนาจทางปกครองของคณะรัฐมนตรี. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.

Downloads

Published

2024-12-26