การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความสามารถในการแก้ปัญหา หน่วยการเรียนรู้ ทรัพยากรธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1ด้วยการจัดการเรียนรู้แบบการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
The research was a pre-experimental research with one group pretest - posttest design aiming: 1) To develop lesson plan with Creative Problem Solving Learning Management of grade 7 students to be efficient at the criterion of 80/80; 2) To compare the pre and post learning achievement of grade 7 students through Creative Problem Solving Learning Management; 3) to compare problem solving abilities of grade 7 students that received Creative Problem Solving Learning Management; and 4) to study the learning retention of grade 7 students. The sampling groups through simple random samplings were 7 students studying in grade 7 in the second semester of the academic year 2019 at Ban Prakum School, Nakornratchasima Province. The research instruments used were: 1) eight lesson plans with the duration of 16 hours; 2) thirty items of objective achievement test with 4 choices with the difficulty value of each item between 0.30-0.80, discrimination value between 0.20-0.47 and reliability value of the test at 0.75; 3) Twenty items of problem solving abilities through situational test with reliability value at 0.88. Data were analyzed by percentage (%), mean (), standard deviation (S.D.) and statistics used for analyzing data included One Sample Wilcoxon Signed Ranks Test. The research findings were as the followings: 1) The lesson plan through Creative Problem Solving Learning Management in Natural Resources and Environment Unit of grade 7 students was efficient following E1/E2 equal to 83.42/82.38 that was higher than the specified criterion. 2) Post-learning achievement of grade 7 students through Creative Problem Solving Learning Management was higher than pre-learning achievement with statistical significance at the level of .05 3) The problem solving abilities of grade 7 students through Creative Problem Solving Learning Management at post-learning was higher than pre-learning with statistical significance at the level of .05 4) The learning retention of grade 7 students after 2 weeks of learning management through Creative Problem Solving Learning Management was higher than the specified criterion with statistical significance at the level of .05
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
กระทรวงศึกษาธิการ. (2525). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ :โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
กระทรวงศึกษาธิการ. (2556). คู่มือฝึกอบรมวิทยากร การปรับกระบวนทัศน์และพัฒนา
หลักสูตรสถานศึกษา. มปท. เกรียงศักดิ์ เจริญวงศ์ศักดิ์. (2552). ศึกษิตแห่งศตวรรษที่ 20 : แนวคิดปฏิรูปการศึกษาไทย.
กรุงเทพฯ : ชัดมีเดีย จำกัด. จิรชพรรณ ชาญช่าง. (2561). ผลของการใช้ชุดการเรียนรู้ผ่านแท็บเล็ตร่วมกับแนวคิดเกม มิฟิเคชันเพื่อส่งเสริมผลสัมฤทธิ์และความคงทนในการเรียนวิชาคณิตศาสตร์ของ
นักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4 ที่มีความสามารถทางการเรียนแตกต่างกัน.
บัณฑิตวิทยาลัย :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ญาณี เพชรแอน. (2557). การศึกษากระบวนการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์ เรื่อง อาหารกับ
สุขภาพรายวิชาสุขศึกษา สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปี ที่ 3. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร. ณัฐกมล วัชรวงษ์ทวี. (2556). การพัฒนาชุดการเรียนรู้ เรื่อง ภูมิศาสตร์ทวีปยุโรป สาระ
ภูมิศาสตร์กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม ชั้นมัธยมศึกษาปี
ที่ 2. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต. ตฤณวัฒน์ พลเยี่ยม. (2560). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนการคิดแก้ปัญหาและ
เจตคติต่อวิชาสังคมศึกษาของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ที่เรียนด้วยการจัดการ
เรียนรู้แบบซิปปาและการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญหาเป็นฐาน. บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ทิศนา แขมมณี. (2545). 14 วิธีสอนสำหรับครูมืออาชีพ.กรุงเทพฯ :จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
. (2554). ศาสตร์การสอนองค์ความรู้เพื่อการจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ.
กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประเสริฐ ผลิตผลการพิมพ์. (2554).“คำนำ”ใน ทักษะแห่งอนาคตใหม่: การศึกษาเพื่อ
ศตวรรษที่ 21 แปลจาก 21st Century Skills เบลลันกา, เจมส์และแบรนด์,
รอน บรรณาธิการ กรุงเทพฯ : โอเพ่นเวิลด์ส.
พรรณี ชูทัย เจนจิต. (2545). จิตวิทยาการเรียนการสอน. พิมพ์ครั้งที่ 5. กรุงเทพฯ :
เสริมสินพรีเพรสิสเท็ม.
ว่าที่ร้อยตรีนิวัฒน์ บุญสม. (2556). การพัฒนารูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดของ
กระบวนการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมนวัตกรรมด้านสุขภาพของ
นักเรียนที่มีความสามารถพิเศษทางวิทยาศาสตร์.บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัย
ศิลปากร. วิชัย วงศ์สุวรรณ.(2557). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความคงทนในการเรียนรู้
หน่วยการเรียนรู้ เรื่อง นโยบายการเงิน การคลังและการค้าระหว่างประเทศ โดยใช้
วิธีสอนแบบบรรยายร่วมกับเทคนิคกราฟิกและสารสนเทศร่วมสมัยสำหรับนักเรียน
ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ปีการศึกษา 2556 ร.ร.ญ.ส. จ.สงขลา. วารสารมหาวิทยาลัย
นราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 1(2), 30-40. วิพรพรรณ ศรีสุธรรม. (2562). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้แบบสร้างสรรค์เป็นฐาน เพื่อ
ส่งเสริมการแก้ปัญหาอย่างสร้างสรรค์และผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนชั้น
มัธยมศึกษา ปีที่ 4. บัณฑิตวิทยาลัย :มหาวิทยาลัยราชัฏมหาสารคาม.
Arbesman, M.; & Puccio, G. (2001). Enhanced quality through creative
problem solving. Journal of Nursing Administration, 31. Bruner, J.S. (1963). The Process of Educational. New York : Alfred A. Knopf,
Inc. and Random House. Gagne, Robert M. (1994). A self-made man. Baltimore : Paul H Brookes.
Rodriguez-Fornells, A and A. Maydeu-Olivares. (2000).
“Impulsive/Careless Problem Solving Style as predictor of subsequent academic achievement,” Personality and Individual Difference. 28(2) : 639-645; December, 2000.
Vygotsky, L.S. (1997). Educational Psychology. Florida : CRC. Press LLC.
