การส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น
##plugins.themes.bootstrap3.article.sidebar##
##plugins.themes.bootstrap3.article.main##
摘要
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น 2) เปรียบเทียบระดับการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น 3) ศึกษาปัญหาและข้อเสนอแนะการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น ตามหลักโยนิโสนมสิการ เป็นการวิจัยแบบผสานวิธี กลุ่มตัวอย่างได้แก่พระสงฆ์จำนวน 230 รูป และผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 10 รูป เครื่องมือที่ใช้ คือ แบบสอบถาม และแบบสัมภาษณ์ ทำการวิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสังคมศาสตร์และวิเคราะห์เนื้อหาประกอบบริบท ผลการวิจัยพบว่า 1) ระดับการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก 3.52 เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน โดยเรียงค่าเฉลี่ยจากมากไปหาน้อย พบว่า ด้านนโยบายการใช้สื่อออนไลน์ 3.86 รองลงมา คือ ด้านกระบวนการรับรู้ข้อมูล 3.56 ด้านการประยุกต์หลักโยนิโสมนสิการ 3.52 ด้านผลกระทบของผู้รับสาร 3.34 และด้านที่มีค่าเฉลี่ยน้อยที่สุด คือ ด้านพฤติกรรมการบริโภคสื่อ 3.33 ตามลำดับ 2) ผลการเปรียบเทียบระดับการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น พบว่า พระสงฆ์ที่มีอายุ พรรษา ตำแหน่งทางการปกครองแตกต่างกัน มีส่วนร่วมในการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น แตกต่างกัน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 และพระสงฆ์ที่มีระดับการศึกษา แตกต่างกัน มีการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ ไม่แตกต่างกัน 3) ข้อเสนอแนะการส่งเสริมการใช้สื่อออนไลน์ในการปกครองคณะสงฆ์ อำเภอชุมแพ จังหวัดขอนแก่น ตามหลักโยนิโสนมสิการ พบว่า พระสงฆ์ควรรู้จักพิจารณาตั้งข้อสงสัยเกี่ยวกับข้อมูลข่าวสารที่ได้รับรู้ พิจารณาถึงปัญหาความผิดพลาดในการสนองงานคณะสงฆ์ผ่านสื่อออนไลน์ พิจารณาเพื่อทราบถึงสภาพของปัญหาที่ทำให้เกิดการใช้สื่อออนไลน์มากขึ้น
##plugins.themes.bootstrap3.article.details##
参考
จำนงค์ นามมา, พระครูวินัยธรวรชัด ปยุตฺโต, พระมหาวิรุธ วิโรจโน,พระครูสังฆรักษ์ ทวีอภโย และชนาธิป ศรีโท, (2565), การรับรู้ข้อมูลข่าวสารทางการเมืองผ่านสื่อออนไลน์ของนักศึกษา มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน ตามหลักโยนิโสมนสิการ, วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์ ปีที่ 7 ฉบับที่ 2 (พฤษภาคม-สิงหาคม 2565).
แทนพันธ์ เสนะพันธุ์บัวใหม่, (2559). พฤติกรรมและลักษณะการใช้งานเฟซบุ๊กของพระสงฆ์ไทย, วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์ วิทยาเขตหาดใหญ่ ปีที่ 8 ฉบับที่ 2 เดือนกรกฎาคม - ธันวาคม 2559.
พระครูสุกิจจานุรักษ์ (ชยุตม์อคฺควณฺโณ), พระสุธีวีรบัณฑิต และประเสริฐ ธิลาว, (2562). การส่งเสริมการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์ใน จังหวัดสุพรรณบุรี, วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์,ปีที่ 8 ฉบับที่ 3 (กรกฎาคม - กันยายน 2562).
พระฏุลากาญ กิตฺติคุตฺโต (วิชัย), (2561). สื่อใหม่กับการเผยแผ่พระพุทธศาสนาในยุคปัจจุบัน, วารสารวิชาการ สถาบันพัฒนาพระวิทยากร ปีที่ 1 ฉบับที่ 2, 2561.
พระณัฐวุฒิ อภิปุญฺโญ (พันทะลี), พระมหาวิรุธ วิโรจโน (นิลเพ็ชร), พระครูสังฆรักษ์ ทวีอภโยและชนาธิป ศรีโท, (2564). การส่งเสริมทักษะการใช้เทคโนโลยีสารสนเทศของพระสังฆาธิการในการปกครองคณะสงฆ์ จังหวัดกาฬสินธุ์, มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตอีสาน, วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, ปีที่ 21 ฉบับที่ 3 (กรกฎาคม - กันยายน 2564).
พระธงชัย สุนฺทราจาโร (ธนวัฒนกุล), (2561). แนวทางการใช้สื่อออนไลน์เพื่อการเผยแผ่พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์อำเภอโนนไทย จังหวัดนครราชสีมา, บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย 2561).
พระศรัณย์วุฒิ ป. ปญฺาพหุโล (จินดาไพสิฐ), พระมหากฤษฎา กิตฺติโสภโณ และธิติวุฒิ หมั่นมี, (2562). บทบาทการปกครองคณะสงฆ์ของพระสังฆาธิการในอำเภอเดิมบางนางบวช จังหวัดสุพรรณบุรี, วารสารการบริหารการปกครองและนวัตกรรมท้องถิ่น ปีที่ 3 ฉบับที่ 1 (มกราคม-เมษายน 2562).
พระอธิการนิรันดร กนฺตสีโล (ขอนาคกลาง), (2564). แนวทางการใช้หลักโยนิโสมนสิการเพื่อลดปัญหาการเสพสื่อเทคโนโลยีในสังคมไทย, บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ศรีไพร ศักดิ์รุ่งพงศากุล และเจษฎาพร ยุทธนวิบูลย์ชัย, (2549). ระบบสารสนเทศและเทคโนโลยีการจัดการความรู้, พิมพ์ครั้งที่ 4, กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
