การจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาด้วยปาฏิหาริยธรรมเทศนา

##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

พระปลัดยี่แก้ว ธมฺมจาโร (สมงาม)
สมชัย ศรีนอก
สมควร นามสีฐาน

摘要

            พระพุทธศาสนาได้รับการยอมรับโดยทั่วไปว่าเป็นศาสตร์แห่งการศึกษาอย่างแท้จริง เพราะให้ความสำคัญกับการเรียนรู้ของมนุษย์ และมีหลักการสำคัญที่เอื้อต่อการพัฒนาและช่วยส่งเสริมมนุษย์ทุกคนไปสู่ความสมบูรณ์แบบในชีวิตโดยอาศัยการฝึกหัดหรือศึกษาเรียนรู้เป็นพื้นฐานสำคัญ บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอการจัดการเรียนรู้วิชาพระพุทธศาสนาด้วยปาฏิหาริยธรรมเทศนาซึ่งเป็นนวัตกรรมการเพื่อให้เข้าถึงวิชาพระพุทธศาสนาต้องเลือกให้เหมาะสมกับเนื้อหา การใช้สื่อการสอนจะยึดตามหลักปาฏิหาริย์ 3 คือ 1) อิทธิปาฏิหาริย์ คือ การแสดงฤทธิ์ได้เป็นอัศจรรย์ เพื่อให้เขาเข้าใจธรรมะเปรียบได้กับสื่อเสมือน หรือสื่อสามมิติ และโฮโรแกรมในปัจจุบัน 2) อาเทศนาปาฏิหาริย์ คือ การทายใจ รอบรู้กระบวนของจิต บอกสภาพของจิต ความคิด อุปนิสัยได้ถูกต้อง  3) อนุสาสนีปาฏิหาริย์ คือ สื่อบุคคล เพราะบุคคลเป็นเหตุแห่งศรัทธาจากบุคคลอื่นได้

##plugins.themes.bootstrap3.article.details##

栏目
Articles

参考

พระธรรมปิฏก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). (2540). เรื่องเหนือสามัญวิสัย อิทธิปาฏิหาริย์-เทวดา.

กรุงเทพมหานคร : สหธรรมิก.

พระมหาเอกชัย วิสุทฺโธ (โครตรสุนทร). (2564). พุทธวิธีในการสอนสังคมศึกษาในศตวรรษที่ 21.

วารสาร Journal of Buddhist Education and Research : JBER. 7(2) (พฤษภาคม-

สิงหาคม): 300-310.

มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

วศิน อินทสระ และ ไชย ณ พล. (2538). พุทธศาสนาในยุคโลกาภิวัตน์ การประกาศธรรม

สู่โลกกว้าง. กรุงเทพมหานคร : สถาบันธรรมาธิปไตย.