The Public Relation’s Developmen THE PUBLIC RELATION’S DEVELOPMENT OF THAI BUDDHIST SANGHA
Keywords:
Development, Public relations, Thai SanghaAbstract
Public relations in Buddhism referred to the way the Buddha or the Sangha expressed, clarified or declared the Dharma which was beneficial to living for 3 reasons; 1) understanding the essence of life, 2) realizing the natural facts that life interacted from birth to death, and 3) practicing to improve one’ life. There were 6 forms of public relations in Buddhism; 1) public relations through preaching, 2) magical power, 3) diplomatic method, 4) covenant, 5) making an analogy for the diagnosis of the problem , and 6) aid. The development of public relations of the Thai Sangha received 4 major influences; 1) the influence of Buddhism in the past, 2) social customs, 3) environment and 4) government regulations. There were 5 developments in the present period; 1) characteristics that adhered to the traditional Buddhist concept and new forms that had been developed from social change, 2) communication characteristics being developed with modern tools such as TV programs, radio and internet, 3) characteristics of cultural and environmental conservation, 4) project characteristics of moral and ethical training for youth and Thai government officials, and 5) diplomatic method which was developed to become missionary body.
References
กรมการศาสนา. (2525). ประวัติพระพุทธศาสนาแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ภาค 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์การศาสนา.
จำนงค์ ทองประเสริฐ. (2534). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาในเอเชียอาคเนย์. กรุงเทพฯ: องค์การค้าของคุรุสภา.
ชมพู ภูมิภาค. (2516). หลักการประชาสัมพันธ์. กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
ชุติสันต์ เกิดวิบูลย์เวช. (2557, 22 มกราคม). เมื่อจบยุคสารสนเทศ อะไรจะมาต่อ - รอบรู้ไอที รอบโลกเทคโนโลยี. สืบค้น 1 ตุลาคม 2559, จาก https://d.dailynews.co.th/it/210244
ทรงวิทย์ แก้วศรี. (2550). การศึกษาวิเคราะห์ยุทธวิธีในการประกาศศาสนาของพระพุทธเจ้า. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย).
บุญเกื้อ ควรหาเวช. (2537). การประชาสัมพันธ์ (Public Relations) (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาควิชาเทคโนโลยีทางการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระธรรมวงศ์เทวี (อ่ำ ธมฺมทตฺโต). (2530). พุทธสาสนสุวัณภูมิปกรณ ราชบุรีวัตถุกถา ตำนานขุนไทย. กรุงเทพฯ: กิตติพงศ์การพิมพ์.
พระธรรมธีรราชมหามุนี (โชดก ญาณสิทฺธิ). (2550). คำบรรยายวิปัสสนากรรมฐาน. กรุงเทพฯ: ประยูรวงศ์พริ้นติ้ง.
พระพุทธโฆสาจารย์. (2534). วิสุทธิมรรคแปล ภาค 2 ตอน 2 (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
พระมหาวัชวีร์ วชิรเมธี. (2558). สารสนเทศคณะสงฆ์อำเภอแม่ทะ. เชียงใหม่: โรงพิมพ์แม๊กซ์พริ้นติ้ง.
พระเทพโสภณ (ประยูร ธมฺมจิตฺโต). (2548). วิมุตติมรรค (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทยฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2480ก). พระธัมมปทัฏฐกถาแปล ภาค 1. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2480ข). พระธัมมปทัฏฐกถาแปล ภาค 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2544ก). ธมฺมปทฏฺฐกถา ตติโย ภาโค (พิมพ์ครั้งที่ 29). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2544ข). ปฐมสมันตปาสาทิกาแปล เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2559). มังคลัตถทีปนีแปล ภาค 2 เล่ม 5 (พิมพ์ครั้งที่ 18). กรุงเทพฯโรงพิมพ์มหามกุฎราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์.
สุชีพ ปัญญานุภาพ. (2540). ประวัติศาสตร์ศาสนา (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
สำราญ จูช่วย. (2551). แนวทางการประชาสัมพันธ์ตามคุณลักษณะของนักศึกษาวิทยาลัยราชพฤกษ์ (รายงานผลการวิจัย). นนทบุรี: วิทยาลัยราชพฤกษ์.
สำนักประชาสัมพันธ์ สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. (2562). กลยุทธ์การประชาสัมพันธ์ผ่านสื่อสังคมออนไลน์ด้วยการใช้เฟซบุ๊ก (Facebook). กรุงเทพฯ: สำนักประชาสัมพันธ์ สำ นักงานเลขาธิการวุฒิสภา.