Patterns of Maintaining the Socio-Political Identity of The Phu Tai Ethnic Group in The Northeastern Region According to The Principles of Sappurisa-dhamma 7
Keywords:
Model, Identity, Socio-Political, Phuthai Ethnic Group, Sappurisa-Dhamma 7Abstract
This research article aimed to: 1) examine the preservation of socio-political identity among the Phuthai ethnic group; 2) analyze the problems related to sustaining Phuthai socio-political identity based on the Seven Principles of a Wise Person (Sappurisa-Dhamma 7); 3) construct a preservation model; and 4) present the proposed model. A mixed-methods research design was employed. The sample comprised Phuthai communities across four provinces-Kalasin, Nakhon Phanom, Sakon Nakhon, and Mukdahan-with a total of 1,148 participants. The research instruments consisted of an interview form and a 55-item questionnaire, with discrimination indices ranging from .446 to .852 and a reliability coefficient of .984. Data were analyzed using descriptive and inferential statistics.
The research found that:
- The overall level of socio-political identity preservation among the Phuthai was high, both in general and across specific dimensions. The highest-rated dimension was the maintenance of community interaction, followed by cultural memory, while the lowest was the preservation of community economic interests.
- The overall level of problems related to sustaining socio-political identity based on the Sappurisa-Dhamma 7 was also high, both in general and across dimensions. The highest-rated dimension was understanding purpose, followed by understanding the community, while the lowest was understanding oneself.
- The proposed model for sustaining the socio-political identity of the Phuthai based on the Sappurisa-Dhamma 7 consisted of: 1) Inputs-key components essential for preserving the socio-political identity of the Phuthai; 2) Processes-integration of the Sappurisa-Dhamma 7 through effective project and activity implementation; and 3) Outputs-the application of valuable cultural heritage for social benefit and the strengthening of morale rooted in sustainable faith in the Phuthai ethnic identity under the Sappurisa-Dhamma 7 principles.
- The model evaluation indicated a high level of feasibility, applicability, validity, and appropriateness, respectively. The integration of the Sappurisa-Dhamma 7 significantly enhanced the sustainability of Phuthai socio-political identity.
References
จันทิรา ธนสงวนวงศ์. (2556). ชีวิตและวัฒนธรรมไทย. สืบค้น 29 เมษายน 2567, จาก http://elearning.etech.ac.th/learninghtml/s1301/unit07.html
ชนาธิป ศรีโท, พระครูพิสุทธิธรรมาภรณ์, พระมหาชัชวาล จารย์คุณ, และชุลีพร นาหัวนิล. (2563). การบูรณาการหลักสุริสธรรม 7 ประการ เพื่อขับเคลื่อนความเป็นพลเมืองในระบอบประชาธิปไตย. วารสาร มจร อุบลปริทรรศน์, 5(1), 344-353. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/mcjou/article/view/240209
ณฐญา มังคละคีรี. (2560). ทุนทางวัฒนธรรมผู้ไทย: การบริหารจัดการเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน จังหวัดกาฬสินธุ์ [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
นฤทร์บดินทร์ สาลีพันธ์. (2564). นาฏยศิลป์: อัตลักษณ์ชาติพันธุ์ภูไทเรณูนครในสังคมวัฒนธรรมรัฐชาติไทย [วิทยานิพน์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. DSpace at Mahasarakham University. http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/1378
บุญชม ศรีสะอาด. (2535). การวิจัยเบื้องต้น. สำนักพิมพ์ชมรมเด็ก.
บุญชม ศรีสะอาด. (2554). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9). สุวีริยาสาส์น.
พระณัฐวุฒิ พันทะลี. (2566). ผู้ไท: กลุ่มชาติพันธุ์ในสังคมอีสาน. วารสารปรัชญาดุษฎีบัณฑิตทางสังคมศาสตร์, 2(1), 12-25. https://so08.tci-thaijo.org/index.php/dpssj/article/view/1558
พระพรหมคุณาภรณ์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2553). ธรรมนูญชีวิต. โรงพิมพ์บริษัทสหธรรมิก.
ภวัต พัฒนนิภากร. (2563). รูปแบบพฤติกรรมทางการเมืองในระดับท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ในพื้นที่จังหวัดภาคเหนือตอนล่าง 1 ภายใต้อิทธิพลของพลวัตทาง [วิทยานิพน์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม]. DSpace at Mahasarakham University. http://202.28.34.124/dspace/handle123456789/143
ภูวดล ศรีธเรศ. (2558). แพรเบี่ยงผู้ไทในบริบทของการจัดการคุณค่าและมูลค่า. วารสารวิชาการแพรวากาฬสินธุ์ มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 2(3), 173-192. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/Praewa-ksu_Journal/article/view/89431
ยงธนิศร์ พิมลเสถียร. (2543). เอกสารประกอบการสอนวิชาการอนุรักษ์. สถาบันเทคโนโลยีพระจอมเกล้าเจ้าคุณทหารลาดกระบัง.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2551, 28 พฤษภาคม). สังคมการเมืองที่พึงประสงค์. Mgronline. https://mgronline.com/daily/detail/9510000062166
หยาดฝน เดชโอภาส. (2565). การประยุกต์ใช้หลักสัปปุริสธรรมของผู้บริหารที่ส่งผลต่อการเป็นองค์กรแห่งความสุขของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาระยอง เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณ.
Azzi, A. E. (1998). From competitive interests, perceived injustice, and identity needs to collective action: Psychological mechanisms in ethnic nationalism. In C. Dandeker (Ed.), Violence and nationalism. Transaction Press.
Greene, S. (2004). Social identity theory and party identification. Social Science Quarterly, 85(1), 136-153. https://psycnet.apa.org/doi/10.1111/j.0038-4941.2004.08501010.x
Noël, A., & Thérien, J. P. (2008). Left and right in globalpPolitics. Cambridge University Press
Sarnoff, J. D. (2011). Patent-Eligible Inventions After Bilski: History and Theory. UC Law Journal, 63(1), 53-126.
