ผลของการใช้บทเรียนช่วยสอน เรื่องภาวะความดันเลือดตกและการช่วยชีวิต ต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความพึงพอใจของนักเรียนจ่า พรรคพิเศษ เหล่าทหารแพทย์ ชั้นปีที่ 2 ปีการศึกษา 2561
คำสำคัญ:
บทเรียนช่วยสอน, ภาวะความดันเลือดตก, การช่วยชีวิต, ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน, ความพึงพอใจบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างนักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติร่วมกับการอ่านทบทวนเอกสารตำราด้วยตนเอง กับนักเรียนที่ได้รับการสอนแบบปกติร่วมกับการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่องภาวะความดันเลือดตกและการช่วยชีวิต (Shock and Resuscitation) และความพึงพอใจในการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่อง ความดันเลือดตกและการช่วยชีวิตของนักเรียนจ่า พรรคพิเศษ เหล่าทหารแพทย์ กลุ่มตัวอย่างในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ นักเรียนจ่าของโรงเรียนนาวิกเวชกิจ ศูนย์วิทยาการกรมแพทย์ทหารเรือ ชั้นปีที่ 2 ปีการศึกษา 2561 จำนวน 52 นาย โดยทำการสุ่มชั้นปี และสุ่มเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมโดยการสุ่มอย่างง่าย (simple random sampling) โดยเป็นกลุ่มทดลอง 26 คน และกลุ่มควบคุม 26 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้คือ บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เรื่องภาวะความดันเลือดตกและการช่วยชีวิต (Shock and Resuscitation) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และแบบประเมินความพึงพอใจการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนฯ สถิติที่ใช้การวิเคราะห์ข้อมูลประกอบด้วยสถิติพรรณนา ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบคะแนนผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของกลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุม วิเคราะห์ข้อมูลโดยการใช้สถิติ (independent t – test) ผลการวิจัยพบว่า 1. นักเรียนกลุ่มควบคุมและกลุ่มทดลองภายหลังการทดลองมีคะแนนความรู้ เรื่องภาวะความดัน เลือดตกและการช่วยชีวิต คะแนนเฉลี่ยของนักเรียนกลุ่มทดลอง (
= 11.27, S.D. = 2.39) สูงกว่า กลุ่มควบคุม (
= 9.85, S.D. = 2.81) อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 (t = 1.96, p<.05) 2. ผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อการเรียนบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน อยู่ในระดับมาก โดยมีคะแนนเฉลี่ยความพึงพอใจรวมเท่ากับ (
= 4.26, S.D. = 0.65)
เอกสารอ้างอิง
กิดานันท์ มลิทอง. (2548). เทคโนโลยีการศึกษาและนวัตกรรม. กรุงเทพฯ: อรุณการพิมพ์.
จรีพรรณ ปิยพสุนทรา. (2545). การพัฒนาบทเรียนโปรแกรมแบบสาขาเรื่องมลพิษทางน้ำสำหรับนักเรียนช่วงชั้นประถมศึกษา 4-6. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิตต์ระพี บูรณศักดิ์, ปิยะนันท์ ลิมเรืองรอง และฤดี ปุงบางกะดี่ (2557). ผลของการใช้คอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องการตรวจครรภ์ ต่อความรู้ ทักษะการตรวจครรภ์ และความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาล. วารสารพยาบาลทหารบก. 15(3), 361-370.
จินตนา ดำเกลี้ยง. (2553). ผลการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่อง การเย็บแผลต่อความรู้ ทักษะการปฎิบัติและความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาล. วารสารคณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา. 18(1), 56-67.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2542). คอมพิวเตอร์ช่วยสอน. กรุงเทพฯ: วงกลมโปรดักชั่น.
ทัศนา จรจวบโชค. (2551). การเปรียบเทียมผลสัมฤทธิ์จากการเรียนซ่อมเสริมระหว่างบทเรียนโปรแกรมแบบสาขาและบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนวิชาคณิตศาสตร์ เรื่องการบวกการลบจำนวนเต็ม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปกร.
บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: สุวียาสานสน์.
ประภาทิพย์ อัคคะปัญญาพงศ์. (2559). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน โดยใช้สถานการณ์ปัญหาเป็นฐาน เพื่อสร้างเสริมความสามารถในการคิดวิเคราะห์เรื่อง มงคลชีวิต วิชาพระพุทธศาสนาสำหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
ปริญญา อินทรา. (2556). การสร้างและหาประสิทธิภาพบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องวงจรอิเล็กทรอนิกส์เบื้องต้น สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลพระนคร.
ปรียาพร วงศ์อนุตรโรจน์. (2535). การบริหารงานวิชาการ. กรุงเทพฯ: สหมิตรออฟเซท.
แผนกศึกษา. (2560). ใบรายงานผลการเรียน ยศ.5. กรุงเทพฯ: โรงเรียนนาวิกเวชกิจ ศูนย์วิทยาการ กรมแพทย์ทหารเรือ.
พรพิชิต สุวรรณศิริ. (2556). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนวิชา การประเมินสภาพ (Assessment) สำหรับนักเรียนหลักสูตรประกาศนียบัตรวิชาชีพชั้นสูงเวชกิจฉุกเฉิน ชั้นปีที่ 1. กรุงเทพฯ: โรงเรียนนาวิกเวชกิจ ศูนย์วิทยาการ กรมแพทย์ทหารเรือ.
พร้อมพรรณ สัชชานนท์ และประนอม รอดคำดี. (2558). ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนในระบบการพยาบาลสนับสนุนและให้ความรู้ต่อพฤติกรรมการดูแลตนเองของผู้ป่วยเด็กวัยเรียนโรคหัวใจพิการแต่กำเนิด. วารสารพยาบาลศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. 27(2),48-59
พวงรัตน์ ทวีรัตน์. (2543). วิธีการวิจัยทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. พิมพ์ครั้งที่ 8. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
ภรณ์พิชชา ธรรมมา. (2557). การใช้สื่อบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน (CAI) เพื่อเพิ่มผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน ของนักเรียนระดับชั้นปวช.1/15 ที่มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำในรายวิชาวิทยาศาสตร์ เรื่อง ตารางธาตุและพันธะเคมี. (ประกาศนียบัตรบัณฑิต). นนทบุรี: วิทยาลัยเทคโนโลยีปัญญาภิวัฒน์.
มนัสนันท์ พิมพินิจ. (2555). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องวันสำคัญทางพุทธศาสนาสำหรับนักศึกษาที่มีความบกพร่องทางการได้ยิน วิทยาลัยราชสุดา มหาวิทยาลัยมหิดล. Veridian E-Journal. 5(1), 271-282.
โรส ภักดีโต, นันทกา สวัสดิพานิช และราตรี สัณฑิติ. (2013). ผลของบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนเรื่อง การพยาบาลผู้ป่วยเด็กที่ได้รับสารน้ำทางหลอดเลือดดำ ต่อความรู้และการตัดสินใจทางคลินิกของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิจัยสุขภาพและการพยาบาล. 29(1), 110-120.
วาริน แซ่ตู. (2553). การพัฒนาบทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องระบบคอมพิวเตอร์ วิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนบางบ่อวิทยาคม. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). ฉะเชิงเทรา: มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
วุฒิชัย ประสานสอย. (2547). บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน : นวัตกรรมเพื่อการศึกษา. กรุงเทพฯ: วี.เจ.พริ้นติ้ง.
สถาบันการแพทย์ฉุกเฉินแห่งชาติ. (2557). หลักเกณฑ์ เงื่อนไข เกณฑ์และวิธีการรับรององค์กรและหลักสูตรการศึกษาหรือฝึกอบรมผู้ปฏิบัติการและการให้ประกาศนียบัตรหรือเครื่องหมายวิทยฐานะแก่ผู้นำการศึกษาหรือฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: เอ็น พี เพรส.
สมชาย วรัญญานุไกร. (2552). การศึกษาเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนโดยใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนผ่านเว็บกับการสอนปกติ เรื่อง เทคนิคการคิดค้นคืนสารสนเทศเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: ภาควิชาบรรณารักษศาสตร์และสารสนเทศศาสตร์ คณะมนุษย์ศาสตร์
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
อรทัย โสมนรินทร์ และทองปาน บุญกุศล. (2559). ผลของการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอน เรื่องการตรวจช่องอกต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความพึงพอใจของนักศึกษาพยาบาล. วารสารวิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนี กรุงเทพ. 32(2), 94-104.
อนุโรจน์ นันทิวัตถพงศ์, ทวีศักดิ์ จินดานุรักษ์ และชำนาญ เชาวกีรติพงศ์. (2555). การเปรียบเทียบผลของวิธีสอนด้วยบทเรียนคอมพิวเตอร์ผ่านเครือข่ายกับวิธีสอนปกติ ที่มีต่อผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน และความคงทนในการเรียนรู้ เรื่อง อิเล็กทรอนิกส์เบื้องต้น ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนเบตง “วีระราษฎร์ประสาน”จังหวัดยะลา. ใน การประชุมเสนอผลงานวิจัยระดับบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช ครั้งที่ 2. นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
Bloom.B.S., Krathwohl, D.R., & Masia,B.B. (1964). Taxonomy of educational objectives; the classification of educational goals. HandbooK II: Affective domain. London : Longman Group.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารวิชาการโรงเรียนนายเรือ ด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และ ศึกษาศาสตร์ ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการวารสาร ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการโรงเรียนนายเรือ ด้านสังคมศาสตร์ มนุษยศาสตร์ และ ศึกษาศาสตร์ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของโรงเรียนนายเรือ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษร จากโรงเรียนนายเรือก่อนเท่านั้น
