การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เรื่องยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ดังนี้ 1) เพื่อศึกษาข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับการพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม 2) เพื่อพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม 3) เพื่อทดลองใช้หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม 4) เพื่อประเมินผลและปรับปรุงหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม วิธีดำเนินการวิจัยเป็นลักษณะของการวิจัยและพัฒนา ใช้แบบแผนการวิจัย แบบกลุ่มเดียวทดสอบก่อนและหลัง ผลการวิจัยพบว่า 1) ผลการศึกษาข้อมูลพื้นฐาน พบว่า ควรมีการจัดการเรียนรู้ให้นักเรียนเกิดการเรียนรู้เกี่ยวกับความรู้พื้นฐาน สถานที่ แหล่งท่องเที่ยวในอำเภอหัวหิน เพื่อให้เกิดทักษะในการสร้างความรู้เกี่ยวกับบริบทท้องถิ่น และมีทักษะด้านการเป็นมัคคุเทศก์ พร้อมทั้งมีการการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมธรรมชาติในท้องถิ่น มีการจัดการเรียนรู้โดยการจัดทำหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม และบูรณาการในวิชาสังคมศึกษาของแต่ละระดับชั้น โดยจัดการสอนในรูปแบบ Active Learning ให้นักเรียนได้ลงมือปฏิบัติ และเรียนรู้จากประสบการณ์จริง 2) ผลการพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเรื่อง ยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า มีองค์ประกอบ 9 องค์ประกอบ ได้แก่ หลักการ จุดมุ่งหมาย วัตถุประสงค์ โครงสร้างรายวิชา คำอธิบายรายวิชา ผลการเรียนรู้ การจัดกิจกรรมการเรียนรู้ การวัดและประเมิน และแผนการจัดการเรียนรู้ ผลการประเมินตรวจสอบคุณภาพอยู่ในเกณฑ์คุณภาพระดับมาก 3) ผลของการใช้หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเรื่องยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย พบว่า ผลการศึกษาผลการเรียนรู้ หลังการใช้หลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม เรื่องยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนดไว้ ร้อยละ 75 4) ผลการประเมินหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเรื่อง ยุวมัคคุเทศก์เมืองหัวหิน สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย 4.1) ผลการประเมินความสามารถในการเป็นมัคคุเทศก์ ในภาพรวมอยู่ในระดับคุณภาพมาก 4.2) ผลการประเมินเจตคติต่อการเป็นมัคคุเทศก์ ในภาพรวมอยู่ในระดับคุณภาพมากที่สุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา เตียววนากูล. (2562). “การพัฒนากิจกรรมพัฒนาผู้เรียนเพื่อส่งเสริมความสามารถในการเป็นมัคคุเทศก์ท้องถิ่นจังหวัดเพชรบุรีโดยบูรณาการภาษาอังกฤษ สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา”. ปริญญามหาบัณฑิตภาควิชาหลักสูตรและวิธีสอน. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จันทร์ โกศล. (2556). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมครูสอนภาษาอังกฤษด้วยกระบวนการการจัดการความรู้เพื่อพัฒนาสมรรถนะจัดทำหลักสูตรยุวมัคคุเทศก์ท้องถิ่น. ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ณฐกร ดวงพระเกษ. (2560). “รูปแบบการจัดการเรียนรู้เชิงรุกโดยใช้ปัญหาเป็นฐาน เพื่อส่งเสริมสมรรถนะนักศึกษาการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัย” วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 18(2): 209-224.
พนัชกร พิทธิยะกุล และคณะ. (2563). แนวทางการพัฒนาหลักสูตรท้องถิ่น: มรดกภูมิปัญญาผ้าทอเกาะยอแบบมีส่วนร่วมของเยาวชน ตำบลเกาะยอ อำเภอเมือง จังหวัดสงขลา. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(12): 462-463.
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2562). การเรียนรู้อย่างจริงจังและตั้งใจ Active Deep Learning. กรุงเทพฯ: ศูนย์ผู้นำนวัตกรรมหลักสูตรและการเรียนรู้.
วิเชียร อินทรสมพันธ์ และคณะ. (2562). “การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมยุวมัคคุเทศก์เพื่อการท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์วัฒนธรรมประเพณีท้องถิ่น อำเภออู่ทอง จังหวัดสุพรรณบุรี”. วารสารวิชาการเครือข่ายบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏภาคเหนือ, 11(1): 85-86.
วิภาพรรณ พินลา. (2560). “แนวทางการจัดการเรียนรู้สาระภูมิศาสตร์ เพื่อสร้างจิตสำนึกการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมสำหรับครูสังคมศึกษา”. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร, 18(3): 341-350
วิภาพรรณ พินลา และวิภาดา พินลา. (2564). การจัดการเรียนรู้สังคมศึกษาในยุคศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงการณ์มหาวิทยาลัย.
สิริวรรณ ศรีพหล. (2553). การจัดการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ในสถานศึกษา. นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจ และสังคมแห่งชาติ. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สำนักงานเลขานุการของคณะกรรมการยุทธศาสตร์ชาติ สำนักงานคณะกรรมการพัฒนาการ เศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ.
สำนักวิชาการและมาตรฐานการศึกษา สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2551). ตัวชี้วัดและสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรมตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ .(2566). แผนพัฒนาการศึกษาจังหวัดประจวบคีรีขันธ์ (พ.ศ.2566-2570). ประจวบคีรีขันธ์: สำนักงานศึกษาธิการจังหวัดประจวบคีรีขันธ์.
อภิไทย แก้วจรัส. (2564). “ศักยภาพมัคคุเทศก์ไทยในศตวรรษที่ 21”. วารสารปัญญาภิวัฒน์, 13(3): 283-296.
อาทิตย์ ชัยเทพา และเพ็ญพนอ พ่วงแพ. (2566). “การศึกษาแหล่งเรียนรู้ท้องถิ่นในอำเภอหัวหิน เพื่อใช้ในการจัดการเรียนรู้วิชาสังคมศึกษาของโรงเรียนวังไกลกังวล ในพระบรมราชูปถัมภ์ จังหวัดประจวบคีรีขันธ์”. วารสารมนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และนวัตกรรม มหาวิทยาลัยกาฬสินธุ์, 2(1): 51-63.
