ความรู้และความเข้าใจสื่อของครูที่มีผลต่อการเข้าร่วมของนักเรียนและผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไป ของโรงเรียนเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง

ผู้แต่ง

  • อมร มากดี มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น
  • ภานุมาศ จินารัตน์ มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น
  • ศุภชัย ผ่องราศี มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น
  • รุจิกร แก้วเนตร มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น
  • ภูมิชาย สิมมาเคน มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น

คำสำคัญ:

ความรู้และความเข้าใจสื่อ, การเข้าร่วมของนักเรียน, ผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไป

บทคัดย่อ

งานวิจัยนี้เป็นงานวิจัยเชิงปริมาณ มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาอิทธิพลของความรู้และคามเข้าใจสื่อของครูที่ส่งผลต่อการเข้าร่วมของนักเรียน 2) ศึกษาอิทธิพลของความรู้และความเข้าใจสื่อของครูที่ส่งผลต่อผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไป เก็บรวบรวมข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่างที่เป็นผู้บริหารและครูโรงเรียนเอกชน จำนวน 370 คน เป็นการกำหนดขนาดกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง เฉพาะในโรงเรียนเอกชนเขตภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง และนำมาวิเคราะห์วิเคราะห์ผลด้วยสถิติถดถอยพหุคูณ

ผลวิจัยพบว่า องค์ประกอบของความรู้และความเข้าใจสื่อในด้านทักษะการวิเคราะห์ ทักษะการสื่อสาร ทักษะการประเมิน และทักษะการเข้าถึง มีอิทธิพลต่อการเข้าร่วมของนักเรียนได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีผลทดสอบ F = 180.64 (Sig. 000) กับมีสัมประสิทธิ์ทำนายผลที่ .67 ความคลาดเคลื่อนสะสมเท่ากับ .22 รวมถึงมีความเป็นอิสระของตัวแปรเหตุที่ค่า Durbin-Watson 1.84 นอกจากนี้ องค์ประกอบของความรู้และความเข้าใจสื่อในด้านทักษะการวิเคราะห์ ทักษะการสื่อสาร ทักษะการประเมิน ทักษะการมีส่วนร่วม และทักษะการเข้าถึง มีอิทธิพลต่อผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไป ได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 โดยมีผลทดสอบ F = 92.29 (Sig. 000) กับมีสัมประสิทธิ์ทำนายผลที่ .56 ความคลาดเคลื่อนสะสมเท่ากับ .23 รวมถึงมีความเป็นอิสระของตัวแปรเหตุที่ค่า Durbin-Watson 1.50 ผลการวิจัยได้นำเสนอว่า ความรู้และความเข้าใจสื่อของครูสามารถทำให้เกิดการเข้าร่วมของนักเรียนและผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไปในโรงเรียนเอกชน

 

Downloads

Download data is not yet available.

ประวัติผู้แต่ง

อมร มากดี, มหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น

-

เอกสารอ้างอิง

กมลพิพัฒน์ ชนะสิทธิ์ และประสพชัย พสุนนท์. (2561). การสุ่มตัวอย่างและการผสานข้อมูลตามแบบแผนการวิจัยแบบผสมวิธี, วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 12(29), 147-158.

กฤษณพร ประสิทธิ์วิเศษ. (2561). การรู้ทันสื่อ การรู้ทันตนเองกับพฤติกรรม การเปิดรับข่าวสารในสื่อสังคมออนไลน์ของนักศึกษามหาวิทยาลัย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 37(1), 200-213.

จินตนา ตันสุวรรณนนท์. (2559). สร้างการรู้เท่าทันสื่อ คือ การพัฒนาคุณภาพสื่อและผู้บริโภคสื่อ ในสังคมไทยอย่างยั่งยืน. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 9(2), 89-97.

ประสพชัย พสุนนท์. (2557). ความเชื่อมั่นของแบบสอบถามในการวิจัยเชิงปริมาณ. วารสารปาริชาติ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 27(1), 144-163.

ปุญญพัฒน์ ไชยเมล์. (2556). การกำหนดขนาดตัวอย่างสำหรับงานวิจัยเชิงพรรณนาในงานสาธารณสุข. วารสารมหาวิทยาลัยทักษิณ, 16(2), 9-18.

ยุทธ ไกยวรรณ. (2556). การวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้างด้วย AMOS. (พิมพ์ครั้งที่ 1), กรุงเทพมหานคร, สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน. (2568). สถิติโรงเรียนเอกชน. สืบค้นจาก https://opec.go.th/

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). กรอบคุณวุฒิแห่งชาติ ฉบับปรับปรุง, กรุงเทพฯ: สกศ.

Aldhaen, E. (2024). The influence of digital competence of academicians on students’ engagement at university level: moderating effect of the pandemic outbreak", Competitiveness Review, 34(1), 51-71.

Krejcie, R. V., & Morgan, D. W. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30(1), 607-610.

Li, Z. (2022). Comparison of Chinese and Malaysian Media Literacy: An Analytical Study. Research ambition: an international multidisciplinary e-journal, 7(III), 19-21.

Tomšič, M. A. T. E. V. Ž. (2023). Populism, media messaging, and media literacy. Politics in Central Europe, 19(1), 455-470.

Nak-in, N. (2021). 8 Skills “Digital Intelligence Quotient” of Students in the Teaching Profession to Citizenship 4.0. Graduate School Journal Chiang Rai Rajabhat University, 14(1), 1-11.0

Potter, W. (2010). The state of media literacy. Journal of Broadcasting & Electronic media, 54(4), 675-696.

Ruiz, R.D., (2021). Peirats Chacón, J., y Marín Suelves, D. (2020). Estrategias didácticas digitales: Encuentros entre la investigación y la práctica. Calambur. Revista Latinoamericana De Tecnología Educativa- RELATEC, 20(1), 103-104.

Udo, C. S., Nyong, E. B., Afaha, I. J., & Yusuf, S. (2022). Media Literacy in Library and Information Centres: practical perspectives. Library Philosophy & Practice.

Subramaniam, S. R., & Muniandy, B. (2017). The effect of flipped classroom on students' engagement. Technology. Knowledge and Learning, 24(3), 355-372.

Wallis, R., & Buckingham, D. (2019). Media literacy: The UK's undead cultural policy. International Journal of Cultural Policy, 25(2), 188-203.

Xu, B., Chen, N.S., & Chen, G. (2020). Effects of teacher role on student engagement in WeChat-Based online discussion learning. Computers & Education, 157(1), 103956.

Young, J., & Chapman, E. (2010). Generic competency framework: A brief historical overview. Education Research and Perspectives, 37(1), 1-24.

Zepke, N. (2013). 2. Student engagement: A complex business supporting the first year experience in tertiary education. The International Journal of The First Year in Higher Education, 4(2), 1-14.

Zeynep, Y., Avcı., Ö., Mısırlı., G., & TEKBAŞ. (2024). Media Literacy. Advances in linguistics and communication studies, 149-174.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-29

รูปแบบการอ้างอิง

มากดี อ. ., จินารัตน์ ภ. ., ผ่องราศี ศ. ., แก้วเนตร ร., & สิมมาเคน ภ. . (2026). ความรู้และความเข้าใจสื่อของครูที่มีผลต่อการเข้าร่วมของนักเรียนและผลลัพธ์การเรียนรู้ทั่วไป ของโรงเรียนเอกชนในภาคตะวันออกเฉียงเหนือตอนล่าง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการจัดการและเทคโนโลยีอีสเทิร์น, 23(1), 1–10. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/umt-poly/article/view/292294

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย