อิทธิพลของแรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการและการสนับสนุนทางสังคมที่ส่งผลต่อความตั้งใจ การเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

พีชญาดา  พื้นผา

ผู้แต่ง

พีชญาดา พื้นผา คณะบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

คำสำคัญ:

แรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการ, การสนับสนุนทางสังคม, ความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการ, นักศึกษามหาวิทยาลัย

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาระดับแรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการ การสนับสนุนทางสังคมและความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และ 2) ศึกษาอิทธิพลของแรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการและการสนับสนุนทางสังคมที่ส่งผลต่อความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี การวิจัยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรที่ใช้ในการศึกษา ได้แก่ นักศึกษาระดับปริญญาตรี ภาคปกติ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี จำนวน 13,201 คน กลุ่มตัวอย่างจำนวน 410 คน ได้จากการสุ่มแบ่งชั้นแบบไม่เป็นสัดส่วน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถามมาตรประมาณค่า 5 ระดับ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสถิติเชิงอนุมาน ได้แก่ การวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ

ผลการวิจัยพบว่า แรงจูงใจการเป็นผู้ประกอบการ การสนับสนุนทางสังคมและความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาโดยรวมอยู่ในระดับมาก ผลการทดสอบสมมติฐานพบว่า การสนับสนุนของภาครัฐ การตั้งเป้าหมาย ด้านเทคโนโลยี ด้านสิ่งแวดล้อมและความต้องการความสำเร็จ มีอิทธิพลทางบวกต่อความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ โดยการสนับสนุนของภาครัฐมีอิทธิพลสูงสุด รองลงมา ได้แก่ การตั้งเป้าหมาย ด้านเทคโนโลยี ด้านสิ่งแวดล้อมและความต้องการความสำเร็จ ตามลำดับ ผลการวิจัยสะท้อนให้เห็นว่าความตั้งใจการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาเกิดจากทั้งปัจจัยภายในและปัจจัยภายนอก โดยเฉพาะการได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐ การมีเป้าหมายที่ชัดเจน การมีความพร้อมด้านเทคโนโลยีและการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่เอื้อต่อการประกอบธุรกิจ ดังนั้น มหาวิทยาลัยและหน่วยงานที่เกี่ยวข้องควรร่วมกันส่งเสริมระบบนิเวศด้านการเป็นผู้ประกอบการ เพื่อพัฒนาศักยภาพนักศึกษาและเพิ่มโอกาสในการเป็นผู้ประกอบการในอนาคต ผลการวิจัยสามารถใช้เป็นข้อมูลเชิงประจักษ์ในการพัฒนาหลักสูตร กิจกรรม และนโยบายส่งเสริมการเป็นผู้ประกอบการของสถาบันอุดมศึกษาให้สอดคล้องกับความต้องการของนักศึกษาได้อย่างมีประสิทธิภาพ นอกจากนี้ ยังเป็นแนวทางสำหรับหน่วยงานภาครัฐและภาคส่วนที่เกี่ยวข้องในการออกแบบมาตรการสนับสนุนผู้ประกอบการรุ่นใหม่ เพื่อเพิ่มการสร้างธุรกิจใหม่ การจ้างงาน และการพัฒนาเศรษฐกิจในระดับท้องถิ่นและประเทศอย่างยั่งยืน

Downloads

Download data is not yet available.

ประวัติผู้แต่ง

พีชญาดา พื้นผา, คณะบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี

Associate Professor Dr.

เอกสารอ้างอิง

จริยา กอสุขทวีคูณ. (2561). การศึกษาแรงจูงใจและความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาระดับอุดมศึกษาในประเทศไทย. (วิทยานิพนธ์ปริญญาการจัดการมหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.

ณัฐธิดา ทองสุวรรณ, คัคนานต์ ปิ่นอยู่, จัสมิน ยะปา, มัณฑนากร เลื่องตระกูลไลลา หนิแหละหมัน และธีรพร ทองขะโชค. (2564). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษาระดับปริญญาตรีของมหาวิทยาลัยในจังหวัดสงขลา: การทบทวนวรรณกรรม. วารสารวิชาการด้านการบริหารและการจัดการ, 11(2), 45–59.

ทศพล ปรีชาศิลป์. (2566). ปัจจัยแรงจูงใจและปัจจัยภายนอกที่ส่งผลต่อการตัดสินใจเป็นผู้ประกอบการธุรกิจเริ่มต้น(สตาร์ตอัป) ร้านอาหารในประเทศไทย. วารสารวิทยาการจัดการปริทัศน์, 25(3), 71–84.

ธาดาธิเบศร์ ภูทอง และจิโรจ โชติศิริคุณวัฒน์. (2562). ผลกระทบของบุคลิกภาพห้าองค์ประกอบและแรงจูงใจในการมุ่งเน้นเป็นผู้ประกอบการต่อความตั้งใจที่จะเป็นผู้ประกอบการดิจิทัลของกลุ่มคนเจเนอเรชั่นซี. Veridian E-Journal, Silpakorn University (Humanities, Social Sciences and Arts), 12(2), 1235–1256.

พิภพ สมเวที, วรพงศ์ ภูมิบ่อพลับ และฟาตอนะห์ หะยีลาเตะ. (2566). คุณลักษณะและแรงจูงใจที่มีผลต่อความตั้งใจในการเป็นผู้ประกอบการของผู้สูงอายุในจังหวัดภูเก็ต. วารสารเศรษฐศาสตร์และบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 17(1), 75–92.

ภัทรานิษฐ์ สรเสริมสมบัติ. (2561). คุณลักษณะที่ส่งผลต่อความตั้งใจเป็นผู้ประกอบการของนักศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.

มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. (2563). แผนยุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ระยะ 5 ปี (พ.ศ. 2563–2567). สืบค้นเมื่อวันที่ 1 มิถุนายน 2569, จาก https://www.ubu.ac.th/web/planning/content/แผนยุทธศาสตร์มหาวิทยาลัยอุบลราชธานีระยะ-5-ปี-(พ.ศ.-2563-2567)/

ราชกิจจานุเบกษา. (2561). ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561–2580. เล่ม 135 ตอนที่ 82 ก, 1–71.

ศิริชัย กาญจนวาสี, ทวีวัฒน์ ปิตยานนท์ และดิเรก ศรีสุโข. (2559). การเลือกใช้สถิติที่เหมาะสมสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 7 ฉบับปรับปรุง). กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. สืบค้นเมื่อ 20 มิถุนายน 2569, จาก https://www.car.chula.ac.th/display7.php?bib=b2117714

สำนักทะเบียน กองการศึกษา มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี. (2568). จำนวนนักศึกษามหาวิทยาลัยอุบลราชธานี ปี พ.ศ. 2568. สืบค้นเมื่อ 20 มิถุนายน 2569, จาก https://reg.ubu.ac.th/web/statistic/

Ajzen, I. (1991). The theory of planned behavior. Organizational Behavior and Human Decision Processes, 50(2), 179–211.

Azizah, W., & Kadeni, K. (2024). The effect of entrepreneurial knowledge, entrepreneurial motivation and social support on student entrepreneurial intention. Jurnal PenKoMi: Kajian Pendidikan dan Ekonomi, 7(2), 356–368.

Bandura, A. (1986). Social foundations of thought and action: A social cognitive theory. Prentice-Hall.

Bird, B. (1988). Implementing entrepreneurial ideas: The case for intention. Academy of Management Review, 13(3), 442–453.

Hair, J. F., Black, W. C., Babin, B. J., & Anderson, R. E. (2019). Multivariate data analysis (8th ed.). Cengage Learning.

Krueger, N. F., Reilly, M. D., & Carsrud, A. L. (2000). Competing models of entrepreneurial intentions. Journal of Business Venturing, 15(5–6), 411–432.

Kutner, M. H., Nachtsheim, C. J., Neter, J., & Li, W. (2005). Applied Linear Statistical Models (5th ed.). Boston: McGraw-Hill/Irwin.

Lin, Q., Chen, Y., Lai, J., & Zhang, X. (2024). The effect mechanism of perceived entrepreneurial environment on Chinese college students’ entrepreneurial intention: Chain mediation model test. Frontiers in Psychology, 15(1374533). 1-8.

McClelland, D. C. (1961). The achieving society. Van Nostrand.

Nguyen, T. T., & Phan, H. T. T. (2024). Entrepreneurship environments and entrepreneurial intention: The

role of self-efficacy and role model. Journal of Entrepreneurship, Management and Innovation, 16(1), 1–11.

Suganda, U. K., & Simbolon, E. D. (2023). Building entrepreneurial intention: The moderating role of social support. Quantitative Economics and Management Studies, 4(2), 304–313.

Verdian, & Handoyo, S. E. (2024). Pengaruh attitude, subjective norm, perceived behavioral control dan perceived university support terhadap entrepreneurial intention. Jurnal Serina Ekonomi dan Bisnis, 2(2), 261–270.

Wang, X. (2023). The relationship between college students’ extraversion and entrepreneurial intention: The mediating role of perceived social support. Social Behavior and Personality: An International Journal, 51(11), 1–12.

Zhang, Y., Li, X., Wang, J., & Chen, Z. (2024). The impact of university entrepreneurship support on college students' entrepreneurial intention: A cognitive-affective perspective. The International Journal of Management Education, 22(3), 101087.