ดัชนี้ชี้วัดความอยู่ดีมีสุข
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความอยู่ดีมีสุขถือเป็นหัวใจสำคัญของการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ ในสังคมที่ประชากรส่วนใหญ่มีความอยู่ดีมีสุข สังคมก็จะมีความมั่นคง ประชากรในสังคมก็จะเกิดการพัฒนา การวัดค่าความอยู่ดีมีสุขจะใช้ดัชนีความอยู่ดีมีสุขเป็นเครื่องมือในการวัดมูลค่า ในอดีตดัชนีความอยู่ดีมีสุขถูกให้ความหมายและประเมินในรูปแบบสัญลักษณ์เชิงคุณค่าโดยตัวของมันเอง ในระยะเวลาต่อมาเมื่อสังคมเปลี่ยนสถานะเป็นสังคมบริโภคนิยมดัชนีวัดความอยู่ดีมีสุขได้ถูกกำหนดในรูปแบบที่แตกต่างออกไป ตัวเงินและศักยภาพในการบริโภคของคนในสังคมได้ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องมือในการวัดมูลค่าความอยู่ดีมีสุขผ่านผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศและผลิตภัณฑ์รายได้ประชาชาติ ในช่วงศตวรรษที่ 20 ข้อโต้แย้งเกี่ยวกับการใช้ตัวเงินและศักยภาพในการบริโภคของคนในสังคมมาเป็นเครื่องมือในการกำหนกดัชนีความอยู่ดีมีสุขปรากฎให้เห็นเด่นชัดขึ้น แนวคิดเกี่ยวกับดัชนีชี้วัดค่าความอยู่ดีมีสุขเริ่มเปลี่ยนแปลงไปโดยมีการนำเอาตัวชี้วัดด้านอื่น ๆ มาใช้เป็นเครื่องมือในการวัดค่าความอยู่ดีมีสุขมากขึ้น เช่น ผลกระทบทางสังคม ปัญหาด้านอาชญากรรม ปัญหาสิ่งแวดล้อม
Article Details
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
Coob, J., & Daly, H. (1989). For the common good: Redirecting the economy toward community, the environment and a sustainable future. Boston, MA: Beacon Press.
Easterlin, R.A. (1974). Does economic growth improve the human lot? Some empirical evidence. In P.A. David & M.W. Rider (Eds), Nations and households in economic growth: Essays in honor of Moses Abramovitz (pp. 89-125). New York, NY: Academic Press.
Nordhaus, W.D., & Tobin, J. (1972). Is growth obsolete?. In Economic research: Retrospect and prospect, volume 5 economic growth (pp. 1-80). New York,NY: National Bureau of Economic Research.
Office of the National Economic and Social Development Board. (2007). The report of Well-being in Thailand. Bangkok, Thailand: Author. (in Thai).
pongwiritthon, R., & Pakvipak, T. (2014). Guidelines for developing community products for a sustainable and creative economy: A case study of Ban Mae Pu-Ka, Sankamphang, Chaingmai.University of the Thai Chamber of Commerce Journal, 35(2), 44-58.(in Thai).
Skinner, B.F. (1948). Walden Two. Indianapolis, IN: Hackett.
Talberth, J., Cobb, C., & Slattery, N.(2006).The Genuine Progress Indicator 2006. Oakland, CA: Redefining Progress.
United Nations Development Programme. (2014). Human development report. New York, NY: Author.
Ura, K, Alkire, S., Zangmo, T., & Wangdi, K. (2012). A short guide to gross national happiness index. Thimphu, Bhutan: The Centre for Buthan Studies.
Veehoven, R.(1997). Advences in understarding happiness. Revue Québécoise de Psychologie, 18, 29-74.
