โอกาสและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจนำเที่ยวของไทย

บทคัดย่อ

การศึกษาเรื่องโอกาสและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจนำเที่ยวของไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสถานการณ์ของธุรกิจนำเที่ยวและความสามารถในการแข่งขันของธุรกิจนำเที่ยวของไทย โดยศึกษาจากข้อมูลทุติยภูมิและข้อมูลปฐมภูมิซึ่งได้จากการสัมภาษณ์เชิงลึก(In-depth Interviews) และการประชุมกลุ่มย่อย (Focus Group) กับผู้ที่มีส่วนเกี่ยวข้องในธุรกิจนำเที่ยวของไทยและนำมาวิเคราะห์ตามแนวคิดของ Diamond Model ซึ่งผลการศึกษาพบว่า ธุรกิจนำเที่ยวของไทยเป็นธุรกิจที่อยู่ในห่วงโซ่อุตสาหกรรมท่องเที่ยว มีมูลค่าตลาดมากกว่า 6 หมื่นล้านบาทต่อปีเทียบกับอุตสาหกรรมท่องเที่ยวทั้งระบบที่มีมูลค่าสูงถึง 1 ล้านล้านบาทต่อปี ซึ่งในปี 2556 มีจำนวนธุรกิจนำเที่ยวที่จดทะเบียนกับกรมพัฒนาธุรกิจการค้าจำนวน 8,068 รายเพิ่มขึ้นจากปี 2555 ร้อยละ 4.55 แต่ธุรกิจนำเที่ยวของไทยส่วนใหญ่เป็นธุรกิจขนาดเล็กมีการจ้างงานที่เป็นพนักงานประจำในแต่ละบริษัทเพียง 3-5 คน และมีมัคคุเทศก์ที่เป็นพนักงานไม่ประจำอีกประมาณ 10-15 คน และเมื่อศึกษาความสามารถในการแข่งขันแล้วพบว่า ธุรกิจนำเที่ยวของไทยเป็นธุรกิจที่มีการเติบโตอย่างต่อเนื่องตามการเติบโตของจำนวนนักท่องเที่ยว เป็นธุรกิจที่ไม่ต้องใช้เงินลงทุนสูง บุคคลากรนำเที่ยวหรือมัคคุเทศก์มีจิตใจการให้บริการดีเยี่ยมและมีคุณภาพสูง อีกทั้งยังได้รับการสนับสนุนจากภาครัฐอย่างต่อเนื่องเพราะเป็นธุรกิจที่ฟื้นตัวได้เร็วเมื่อประเทศเกิดปัญหาต่างๆ อย่างไรก็ตามธุรกิจนำเที่ยวยังมีปัญหาหลายประการ ได้แก่ ปัญหาการเข้าถึงแหล่งเงินทุนเพื่อนำมาใช้หมุนเวียนในช่วงฤดูกาลท่องเที่ยว ปัญหาการบังคับใช้กฎหมายกับบริษัทนำเที่ยวและมัคคุเทศก์ที่ไม่ใช่ชาวไทยที่สร้างความเสียหายให้กับภาพลักษณ์ของการท่องเที่ยวไทย การขาดแคลนมัคคุเทศก์ที่ใช้ภาษาอื่นๆนอกจากภาษาอังกฤษ ดังนั้นถ้าทั้งภาครัฐและเอกชนร่วมมือกันแก้ไขปัญหาต่างๆได้แก่ การสนับสนุนให้ผู้ประกอบการสามารถเข้าถึงแหล่งเงินทุนได้ง่ายขึ้น การบังคับการใช้กฎหมายอย่างเข้มงวดและการสร้างความร่วมมือกับสถาบันการศึกษาในการฝึกอบรมและผลิตบุคคลากรนำเที่ยวที่มีความชำนาญด้านภาษาอื่นๆนอกจากภาษาอังกฤษมากขึ้น    ก็จะทำให้ธุรกิจนำเที่ยวของไทยมีความเข้มเข็งและเติบโตได้อย่างยั่งยืน