การพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกลุ่มทวารวดี 4 จังหวัด ตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อรองรับประชาคมอาเซียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อพัฒนายุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์กลุ่มทวารวดี 4 จังหวัดเพื่อรองรับประชาคมอาเซียน กลุ่มตัวอย่างเป็นนักท่องเที่ยวจำนวน 400 คน และผู้ให้ข้อมูลหลักเป็นผู้ประกอบการท่องเที่ยว ประชาชน และเจ้าหน้าที่จากหน่วยงานที่เกี่ยวข้องในแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม ในจังหวัดกาญจนบุรี นครปฐม ราชบุรี และสุพรรณบุรี รวม 58 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย แบบสอบถาม และแนวคำถามสำหรับการสัมภาษณ์ระดับลึกและการสนทนากลุ่ม การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์ SWOT และการวิเคราะห์เนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตามแนวทางเศรษฐกิจสร้างสรรค์กลุ่มทวารวดี 4 จังหวัดเพื่อรองรับประชาคมอาเซียน ประกอบด้วย ยุทธศาสตร์ที่ 1 การพัฒนาเครือข่ายการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกลุ่มทวารวดี ยุทธศาสตร์ที่ 2 การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมเพื่อสร้างอัตลักษณ์และเพิ่มคุณค่าจากการท่องเที่ยว ยุทธศาสตร์ที่ 3 การพัฒนาตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมกลุ่มทวารวดีด้วยการไว้เนื้อเชื่อใจและสร้างพันธมิตร ยุทธศาสตร์ที่ 4 การพัฒนาพื้นที่ท่องเที่ยวเพื่อการเรียนรู้วัฒนธรรมที่หลากหลาย ยุทธศาสตร์ที่ 5 การพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม และยุทธศาสตร์ที่ 6 การพัฒนาการสื่อสารการตลาดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมแบบบูรณาการ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
Chantaranamchoo, Nopporn. 2003. “Capital: from Modernism to Postmodernism.” University of the Thai Chamber of Commerce Journal 23, 1: 22-34. (in Thai)
นพพร จันทรนำชู. 2546. “ทุน: จากยุคสมัยใหม่สู่ยุคหลังสมัยใหม่.” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 23, 1: 22-34.
Chiawheng, Napaporn. 2009. “Integrated Strategic Planning for Sustainable Tourism Development: A Case Study of Chumporn Province.” Master of Art Thesis in Hotel and Tourism Management, Naresuan University. (in Thai)
ณปภร เจี้ยวเห้ง. 2552. “การวางแผนยุทธศาสตร์แบบบูรณาการเพื่อพัฒนาการท่องเที่ยวอย่าง ยั่งยืน กรณีศึกษาจังหวัดชุมพร.” วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการโรงแรมและการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัยนเรศวร.
Chokriensukchai, Kanchana. 2013. “Tourism Communication through Thai Cultural Universals.” University of the Thai Chamber of Commerce Journal 33, 4: 59-77. (in Thai)
กาญจนา โชคเหรียญสุขชัย. 2556. “การสื่อสารการท่องเที่ยวด้วยวัฒนธรรมไทยสากล.” วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 33, 4: 59-77.
Hassan, S. 2000. “Determinants of Market Competitiveness in an Environmentally Sustainable Tourism Industry.” Journal of Travel Research. 38, 3: 239-245.
International Institute for Trade and Development. 2014. ASEAN Tourism Strategic Plan 2011-2015. Bangkok: International Institute for Trade and Development. (in Thai)
สถาบันระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการพัฒนา. 2557. แผนกลยุทธ์ด้านการท่องเที่ยวของ ASEAN 2011-2015. กรุงเทพฯ: สถาบันระหว่างประเทศเพื่อการค้าและการพัฒนา.
Intorn, Anurat. 2008. “Chiangrai Strategic Plan for Establish of Tourism Linkage Center in the Upper Greater Mekong Sub-Region.” Doctor of Philosophy Thesis in Regional Development Strategics, Chiang Rai Rajabhat University.
(in Thai)
อนุรัตน์ อินทร. 2551. “ยุทธศาสตร์การท่องเที่ยวจังหวัดเชียงรายเป็นศูนย์กลางเชื่อมโยงในอนุภาคลุ่มแม่น้ำโขงตอนบน.” วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชายุทธศาสตร์การพัฒนาภูมิภาค มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
Jittangwattana, Bunlert. 2005. Development of Sustainable Tourism. Bangkok: Thailand Tourism Center. (in Thai)
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. 2548. การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. กรุงเทพฯ: ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
Kiatnakin, Sakchai. 2000. Idea Capital Creative Economy. Bangkok: White Line. (in Thai).
ศักดิ์ชัย เกียรตินาคินทร์. 2553. ทุนความคิด เศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: ไว้ลาย.
Ministry of Tourism & Sport. 2013. Tourism Annual Report 2012. Bangkok: Ministry of Tourism & Sport. (in Thai).
กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. 2556. รายงานการท่องเที่ยว ปี 2555. กรุงเทพฯ: กรมการท่องเที่ยว กระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา.
Murphy, P.E. 1985. Tourism: A Community Approach. New York: Methuen.
Prathumthin, Suphakon. 2008. “A Study of Factors Supporting to Sustainable Management in Cultural Tourism under The King’ s Sufficiency Economy.” Master of Science Thesis in Sport Science, Chulalongkorn University. (in Thai)
ศุภกร ประทุมถิ่น. 2551. “การศึกษาปัจจัยที่เอื้อต่อการจัดการการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมแบบยั่งยืนตามแนวพระราชดำริเศรษฐกิจพอเพียง.” วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาศาสตร์การกีฬา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
