การนำสื่อประสมเชิงโต้ตอบมาเป็นสื่อเสริมในการเรียนการสอนผ่านช่องทางเฟซบุ๊ก
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัจจุบันสื่อประสม (Multimedia) หนึ่งในสื่ออิเล็กทรอนิกส์ที่รวมข้อมูลรูปแบบต่างๆ เช่น ข้อความ, ภาพนิ่ง, ภาพเคลื่อนไหว, เสียง, หรือ วีดิทัศน์ ประสมเข้าไว้ด้วยกันเพื่อช่วยในการนำเสนองานได้รับความสนใจเป็นอย่างมาก ทั้งในด้านธุรกิจ บันเทิง และการศึกษา ซึ่งช่องทางการสื่อสารของสื่อเหล่านี้นิยมสื่อสารผ่านอินเทอร์เน็ต เช่น เว็บไซต์ , อีเมล์, บล็อก และ สังคมออนไลน์ (Social Network) โดยสังคมออนไลน์ที่นักศึกษาไทยนิยมใช้มากที่สุดในขณะนี้คือ Facebook ดังนั้นถ้าผู้สอนสามารถจูงใจให้นักศึกษาแบ่งเวลาส่วนหนึ่งจากการเล่น Facebook มาใช้ในการเรียนได้บ้างจะช่วยให้เสริมการเรียนรู้ของนักศึกษามากยิ่งขึ้น บทความวิจัยนี้จึงนำเสนอแนวทางการนำสื่อประสมเชิงโต้ตอบ (Interactive) ชนิดเสริมการเรียน (Supplement) มาเป็นเครื่องมือเสริมการเรียนให้นักศึกษาเพราะเห็นว่าเป็นสิ่งที่น่าสนใจสำหรับคนวัยนี้ โดยสร้างสื่อประสมที่เป็นบทเรียนทบทวนพร้อมแบบทดสอบที่มีเฉลย จำนวน 7 บทเรียน แต่ละบทเรียนใช้เวลาในการเข้าชม 6-7 นาที และ นำมาติดต่อสื่อสารกับนักศึกษาผ่าน Facebook โดยผู้วิจัยจะโพสสื่อประสมทุกครั้งที่มีการสอนจบบทเรียน ผลการศึกษาพบว่านักศึกษาชอบใช้ Facebook จริง แต่ชอบใช้เพื่อติดต่อสื่อสาร ประกาศ หรือ สื่อสารเป็นข้อความสั้นๆมากกว่าที่จะใช้ Facebook เพื่อทบทวนสื่อประสมทางการศึกษา โดยนักศึกษาให้เหตุผลว่าสื่อที่ใช้ในการทดลองครั้งนี้มีความยาว 6-7 นาทีต้องใช้เวลาโหลดข้อมูลค่อนข้างนานทำให้ไม่สะดวกในการใช้งาน นักศึกษาชอบใช้ Facebook เพื่อติดต่อพูดคุยแลกเปลี่ยนกันมากกว่า ผู้วิจัยจึงขอเสนอแนวทางใช้สื่อประสมผ่าน Facebook เพื่อเสริมการเรียนรู้ว่า ถ้าจะใช้สื่อประสมควรทำสื่อที่มีขนาดความยาวสั้นๆ แต่ให้กินใจ และกระตุ้นให้เกิดการอภิปรายกลุ่มและแลกเปลี่ยนความคิดเห็นจะเป็นวิธีที่ดีกว่า หรือ ถ้าต้องการนำสื่อประสมที่เป็นแบบเสริมบทเรียนและมีแบบทดสอบมานำเสนอ ควรเสนอผ่านระบบบทเรียนออนไลน์ เช่น M-Learning (Mooddle Learning) หรือ LMS (Learning Management System) น่าจะเป็นวิธีที่เหมาะสมมากกว่า
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
Cheung, C. M. K., Chiu, P.-Y., and Lee, M. K. O. 2010. “Online Social Networks: Why do Students Use Facebook?” Computers in Human Behavior 27,4: 1337-1343.
Cheung, C. M. K., and Lee, M. K. O. 2010. “A Theoretical Model of Intentional Social Action in Online Social Networks”. Decision Support Systems 49,1: 24-30.
Chiu, C.-M., Hsu, M.-H., and Wang, E. T. G. 2006. “Understanding Knowledge Sharing in Virtual Communities: An Integration of Social Capital and Social Cognitive Theories”. Decision Support Systems 42,3: 1872-1888.
Chiu, C.M., et al. 2011. “Understanding Knowledge Sharing in Virtual Communities: An Integration of Expectancy Disconfirmation and Justice Theories”. Online Information Review 35,1: 134-153.
E- learning Manual for RMUTL [Online]. 2013. Available: https://elearning.rmutl.ac.th/main/file.php/1/manual_e_Learning_teacher.pdf (in Thai).
คู่มือการใช้งาน e-learning สำหรับอาจารย์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ล้านนา [ออนไลน์]. 2556. เข้าถึงจาก: https://elearning.rmutl.ac.th/main/file.php/1/manual_e_Learning_
teacher.pdf
Lin, K.-Y., and Lu, H.-P. 2011. “Why People Use Social Networking Sites: An Empirical Study Integrating Network Externalities and Motivation Theory”. Computers in Human Behavior 27,3: 1152-1161.
Nosko, A., Wood, E., and Molema, S. 2010. “All About me: Disclosure in Online Social Networking Profiles: The Case of FACEBOOK”. Comput¬ers in Human Behavior 26,3: 406-418.
Pavlov, I.I. 1927. Conditioned Reflexes. London: Oxford University Press.
Ross, C., et al. 2009. “Personality and Motivations Associated with Facebook Use”. Computers in Human Behavior 25, 2: 578-586.
Skinner, B. F. 1938. The Behavior of Organisms. New York: Appleton-Century-Crofts.
Social Media Statistics . [Online]. 2013. Available: https://www.socialbaker.com
Sukvilai, Areewan. and Kamewong, Vilailuk. 2011. “The Development and Evaluation of CAI for Learning the Topic of Variable and Operation in an Introduction to Object Oriented Programming”. University of the Thai Chamber of Commerce Journal 30, 2: 47-59 (in Thai).
อารีวัลย์ สุขวิลัย และ วิไลลักษณ์ เขมวงศ์. 2553. “การพัฒนาและศึกษาผลการใช้บทเรียนคอมพิวเตอร์ช่วยสอนวิชา โปรแกรมเชิงอ็อบเจกต์เบื้องต้น เรื่องตัวแปรและการดำเนินการ”.วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย 30, 2: 47-59.
Thailand. Department of Curriculum and Instruction Development. 2001. Multimedia for Education. Bangkok: The Teacher Council of Thailand. (in Thai).
กรมวิชาการ. 2544. ความรู้เกี่ยวกับสื่อ มัลติมีเดียเพื่อการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: คุรุสภา.
Treeratanaporn, Tapanee. 2012. “Design of the Usability Measurement Framework for Interactive Educational Multimedia”. In the Proceedings of the 4th Walailak Research Conference, pp. 183. Nakorn Sri Thammarat: Walailak University. (in Thai).
ฐะปะนีย์ ตรีรัตนภรณ์. 2555. “กรอบการทำงานในการวัด Usability สำหรับสื่อประสมเพื่อการเรียนการสอนเชิงโต้ตอบได้”.ในการประชุมวิชาการ วลัยลักษณ์วิจัย ครั้งที่ 4, หน้า 183.นครศรีธรรมราช: มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
