การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนและความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อม: หลวงพระบางสาธารณรัฐประชาธิปไตยประชาชนลาว
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนมาส่วนเกี่ยวข้องโดยตรงต่อการจัดการทางเศรษฐกิจ สังคมและสิ่งแวดล้อมทั้งปัจจุบันและในอนาคต การท่องเที่ยวเมืองหลวงพระบางมีรากเหง้ามาจากความงดงามของสถานที่ท่องเที่ยวทางธรรมชาติ และจากการเจริญเติบโตนี้มีผลกระทบเชิงบวกต่อ ผู้ประกอบการท่องเที่ยวในท้องถิ่น แต่ในทางกลับกัน หากการพัฒนาขาดควบคุมการจัดการที่ดีจากกิจกรรมทางการท่องเที่ยวอาจส่งผลด้านลบต่อความงดงามและเอกลักษณ์ของเมือง วัตถุประสงค์ของการศึกษาครั้งนี้เพื่อเป็นการศึกษาระดับความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อมกับการ ท่องเที่ยวของผู้ประกอบการท่องเที่ยวขนาดเล็กในท้องถิ่น นอกจากนั้นการวิจัยยังมุ่งตรวจสอบการมีส่วนได้ส่วนเสียในท้องถิ่นทางด้านความตระหนักถึงผลกระทบด้านสิ่งแวดล้อมและและการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน โดยใช้วิธีการสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้างจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทาง การท่องเที่ยว จำนวน 44 กลุ่ม การวิจัย พบว่า ผู้ประกอบการขนาดเล็กมีการจัดการ ความตระหนักและใส่ใจสิ่งแวดล้อม ผู้ประกอบการส่วนใหญ่มีความตระหนักด้านสิ่งแวดล้อมเนื่องจากการที่หลวงพระบางเป็นเมืองมรดกโลก และอยู่ในการกำกับดูแลโดย UNESCO ผลการศึกษายังแสดงให้เห็นว่า ผู้ประกอบการโรงแรมหลายแห่งมีการจัดการและริเริ่มโครงการความรับผิดชอบขององค์กรธุรกิจต่อสังคม เพื่อเป้าหมายการจัดการ สิ่งแวดล้อมอย่างยั่งยืน อย่างไรก็ตาม ปัญหาหลักของหลวงพระบาง คือ การแยกขยะ มีจุดอ่อนด้านการรณรงค์ส่งเสริมจากภาครัฐ ผู้มีส่วนได้ส่วนเสียทางการท่องเที่ยวเห็นว่า การจัดทำคู่มือให้ความรู้เกี่ยวกับความใส่ใจและตระหนักด้านแวดล้อมมีประโยชน์และมีส่วนผลักดันในระดับนโยบายภาครัฐต่อไป
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
Charoenkijjarukorn, P. 2013. “Green Productivity and Sustainablity Reporting Guidelines.” University of Thai Chamber of Commerce Journal 33, 1: 214-184. (in Thai).
Clayton, T., and Criscuolo, C. 2002. “Electronic Commerce and Business Change.” National Statistics [Online serial]. Available: https://www.statistics.gov.uk/cci/article.
Cooper, C., Scott, N., and Baggio, R. 2009. “Network Position and Perceptions of Destination Stakeholder Importance.” An International Journal of Tourism and Hospitality Research 20, 1: 33-45.
Daniel, E.S., Nadeson, T., and Shafiee, M. 2007. Organising for Action in Environmental Education through Smarts Partnerships: A Malaysian Experience. Proceeding of the International Conference for the Environment, April 2006. Zimbawe: UNSPECIFIED.
Fakeye, P.C., and Crompton, J.L. 1991. “Image Differences Between Perspective, First Time, and Repeat Visitors to the Lower Rio Grand Valley.” Journal of Travel Research: 30,2 10-16. Cited in Sirichote, O. 2014. "Destination Image of Songkhla Province." University of Thai Chamber of Commerce Journal 34, 3: 56-57.(in Thai).
Hamalainen, Emilia. Young Adults’ Environmental Knowledge, Attitudes And Travelling Behaviour. Degree Project Paper. Vaasa, Finland: Vaasa University of Applied Science. Cited in Murugadas R. and Badaruddin M. 2014.”Impacts of Tourism on Environmental Attributes, Environmental Literacy and Willingness to Pay: A Conceptuel and Theoretical Review.” Procedia-Social and Behavioral Science Vol.144: 378-391.
Kirk, D., and Pind, R. 1998. “Research in Hospitality Systems and Technology.” International Journal of Hospitality Management 17, 2: 203-217.
Krippendort, J. 1987. The Holiday Makers. Butterworth Heinemann: Oxford. Cited in Harng Luh Sin and Claudio Minca. 2014. “Touring Responsibility: The Trouble with ‘Going Local’ in Community-Based Tourism in Thailand.” Geoforum Vol. 51: 96-106.
Laos. Ministry of Agriculture and Forestry, 2005. Forest Strategy to the Year 2020 (FS 2020) of the Lao PDR. Laos: Ministry of Agriculture and Forestry.
Laos. Tourism Development Department. 2013. Statistics Report on Tourism in Laos [Online] Available: https://www.tourismlaos.org/show.php?Cont_ID=43.
Making Tourism More Sustainable – A Guide for Policy Makers. 2005. Paris: United Nations Environment Programme; Madrid: World Tourism Organization.
Ponanake, P. 2012. “Communicating 7 Greens Concept for Sustainable Tourism of Bangkla Chachoengsao Province’s Floating Market.” University of Thai Chamber of Commerce Journal 32, 3: 156-170. (in Thai).
Roth, E. 1992. Environmental Literacy,Its Roots Evolution and Direction in the 1990s. Columbus, OH: Educational Resources Information Center.
Sihabutr, C. 2012. “Technology and International Specialisation in Tourism.” Doctoral dissertation, Universite de Toulouse Le Mirail, France.
Swarbrooke, J. 1999. Sustainable Tourism Management. Wallingford, UK: Cabi.
Sofield, Trevor, H.B. 2003. Empowerment for Sustainable Tourism Development. Oxford: Elsevier Science.
United Nations. 1992. Report of The United Nations Conference on Environment and Development, Rio de Janeiro from 3 to 14 June 1992. Rio de Janeiro: United Nations.
Varisli, T. 2009. “Evaluating Eight Grade Students’ Environmental Literacy: The Role of Socio-Demographic Variables.” Master’s Thesis, Graduate School of Social Science, Middle East Technical University.
Vellas, F. 2007. Role of I.T.C. in the Implementation of Effective Tourism Policies and Strategies for Developing Countries: Best Practice, New Products, New Market, and Competitiveness, Meeting on the Trade and Development Implications of Tourism Services for Developing. Geneva: UNCTAD.
Weaver, D.B. 1991. ''Alternative to Mass Tourism in Dominica.'' Annals of Tourism Research Vol. 18: 414-432. Cited in Harng Luh Sin and Claudio Minca. 2014. ''Touring Responsibility: The Ttrouble with 'Going Local' in Community-Based Tourism in Thailand.'' Geoforum Vol. 51: 96-106.
Weaver, D.B. 1995. “Alternative Tourism in Montserrat.” Tourism Management Vol. 16, 593-604. Cited in Harng Luh Sin and Claudio Minca. 2014. “Touring Responsibility: The Trouble with ‘Going Local’ in Community-Based Tourism in Thailand.” Geoforum Vol. 51: 96-106.
World Tourism Organization (UNWTO). 1999. Marketing Tourism Destinations Online: Strategies for the Information Age. Madrid: WTO.
Zhong , L., et al. 2011. “Research on Environmental Impacts of Tourism in China: Progress and prospect.” Australia: Journal of Environmental Management 92, 11: 2972-2983.
