ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และกลยุทธ์ธุรกิจที่มีผลต่อผลการปฏิบัติงานขององค์กร
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์กับ กลยุทธ์ธุรกิจ และ 2) ศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างความสอดคล้องของกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และ กลยุทธ์ธุรกิจกับผลการปฏิบัติงานขององค์กร กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ คือ ผู้ปฏิบัติการในหน่วยงานทรัพยากรมนุษย์ จาก 100 องค์กร เก็บข้อมูลโดยใช้แบบสอบถามประกอบด้วย 4 ส่วน มีค่าความเชื่อมั่นของแบบสอบถามทั้งฉบับอยู่ที่ 0.951 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานการวิเคราะห์ค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์แบบเพียร์สัน รวมทั้งการวิเคราะห์ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และกลยุทธ์ธุรกิจโดยใช้หลักการคูณค่าเฉลี่ยตามแนวคิดของVenkatraman(1989)
ผลการวิจัย พบว่า 1) ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และกลยุทธ์ธุรกิจมีค่าความสอดคล้องโดยรวมอยู่ในระดับปานกลาง และ2) ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และกลยุทธ์ธุรกิจมีความสัมพันธ์ในเชิงบวกต่อผลการปฏิบัติงานขององค์กร ซึ่งมีค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เท่ากับ 0.594 อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 ซึ่งถือว่ามีความสัมพันธ์กันในระดับปานกลาง สรุปผลการวิจัยได้ว่า ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และกลยุทธ์ธุรกิจเป็นเรื่องสำคัญที่มีผลต ่อประสิทธิภาพและประสิทธิผลขององค์กร หากองค์กรที่มีกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์ไม่สอดคล้องกับกลยุทธ์ธุรกิจจะส่งผลให้ประสิทธิผลขององค์กรลดลง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กชพร สุขสวัสดิ์, จักรวุฒิ ชอบพิเชียร, และนิตย์ หทัยวสีวงศ์ สุขศรี. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการองค์การ การจัดการทรัพยากรมนุษย์ และการรับรู้ผลการปฏิบัติงานของพนักงาน. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี, 3(2), 119-142.
การุณย์ ประทุม, และศุภพงษ์ ปิ่นเวหา. (2558). การพัฒนาและการตรวจสอบความตรงของแบบวัดการจัดการทรัพยากรมนุษย์เชิงกลยุทธ์ในองค์การทางธุรกิจเทคโนโลยีสารสนเทศและการสื่อสาร: การวิเคราะห์พหุระดับ. จุฬาลงกรณ์ปริทัศน์, 37(4), 1-21.
คอลลิน, เจ. ซี., และพอร์เตอร์, เอ็ม. อี. (2555). กลยุทธ์ (HBR’s 10 must read: On strategy) (ณัฐยา สินตระการผล, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
ฉัตริน สุธาประดิษฐ์. (2556). นักบริหารทรัพยากรมนุษย์มืออาชีพในองค์การภาครัฐกับการสร้างความเข้มแข็งให้กับองค์การ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
ชัยรัตน์ จุสปาโล. (2554). ความสอดคล้องระหว่างกลยุทธ์เทคโนโลยีสารสนเทศกับกลยุทธ์ธุรกิจและประสิทธิผลการดำเนินงานเทคโนโลยีสารสนเทศ (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิต, กรุงเทพฯ.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. (ม.ป.ป.). ทฤษฎีความสอดคล้องกับการวิจัยขั้นสูง. สืบค้นเมื่อ 6 เมษายน 2563, จาก http://www.smusichome.com/index.php?lay=show&ac=article&Id=538675608&Ntype=4
ณัฏฐพันธ์ เขจรนันทน์. (2552). การจัดการเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: ซีเอ็ดยูเคชั่น.
ณัฐพร ฉายประเสริฐ, นิธิมา ยืนยง, และพงศ์ธวัช จันทบูลย์. (2560). ความสัมพันธ์ระหว่างการจัดการทรัพยากรมนุษย์กับประสิทธิภาพการปฏิบัติงานของพนักงาน โรงงานอุตสาหกรรม จังหวัดปทุมธานี. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยธนบุรี, 11(25), 107-118.
ดวงกมล ปุณยนิธิ. (2557). บทบาทหน้าที่ของฝ่ายทรัพยากรมนุษย์ในฐานะหุ้นส่วน (Business Partner) ในองค์การธุรกิจ กรณีศึกษาธนาคารพาณิชย์แห่งหนึ่ง (การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ปริญ พิมพ์กลัด. (2557). ปัจจัยของนวัตกรรมองค์กรและองค์กรแห่งการเรียนรู้ที่มีอิทธิพลต่อผลการดำเนินงานของสถาบันการเงินผู้ให้บริการด้านสินเชื่อเช่าซื้อรถยนต์ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลอีสาน, นครราชสีมา.
พิชัย พันธุ์วัฒนา. (2558). การศึกษาความสอดคล้องแนวปฏิบัติการจัดการทรัพยากรมนุษย์กับกลยุทธ์ธุรกิจที่ส่งผลต่อผลการดำเนินงานองค์กรของบริษัทจดทะเบียนในตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยศรีปทุม, กรุงเทพฯ.
ภาวิณี เพชรสว่าง. (2561). กลยุทธ์การวางแผนทรัพยากรมนุษย์. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
มนชวัล นารถศิลป์. (2556). ผลกระทบของกลยุทธ์องค์กรเชิงพลวัตที่มีต่อผลการดำเนินงานของธุรกิจ SMEs ประเภทขนส่งทางถนนในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์).มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ยุทธการ ก้านจักร, และทิพทินนา สมุทรานนท์. (2554). การรับรู้วัฒนธรรมองค์การ การบริหารทรัพยากรมนุษย์ความยึดมั่นผูกพันในงานกับผลการปฏิบัติงานของพนักงานการท่าเรือแห่งประเทศไทย. วารสารศรีนครินทรวิโรฒวิจัยและพัฒนา, 3(6), 74-88.
สุภาพร เสรีรัตน์. (2552). ผลกระทบของกลยุทธ์การจัดการทรัพยากรมนุษย์และประสิทธิภาพการให้บริการที่มีต่อผลการดำเนินงานของธุรกิจโรงแรมในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
อรจรีย์ ณ ตะกั่วทุ่ง. (2549). การบริหารทรัพยากรบุคคลเชิงกลยุทธ์. กรุงเทพฯ: เอ็กซเปอร์เน็ท.
Absar, N., Nimalathasan, B., & Mahmood, M. (2012). HRM-market performance relationship: Evidence from Bangladeshi organizations. South Asian Journal of Global Business Research, 1(2), 238-255.
Akhtar, S. A., Ding, D. Z., & Ge, G. L. (2008). Strategic HRM practices and their impact on company performance in Chinese enterprises. Human Resource Management, 47(1), 15-32.
Altarawneh, I. I., & Aldehayyat, J. S. (2011). Strategic human resources management (SHRM) in Jordanian hotels. International Journal of Business and Management, 6(10), 242-255.
Armstrong, M. (2000). Performance management: Key strategies and practical guidelines (2nd ed.). London, England: Kogan Page.
Armstrong, M. (2006). A handbook of human resource management practice (10th ed.). London, England: Kogan Page..
Becker, B. E., Huselid, M. A., Pickus, P. S., & Spratt, M. F. (1997). HR as a source of shareholder value: Research and Recommendations. Human Resources Management Journal, 31(1), 1-6.
Bowen, D. E., & Ostroff, C. (2004). Understanding HRM-firm performance linkages: The role of the "strength" of the HRM system. Academy of Management Review, 29(2), 203-221.
Chan, Y. E., Huff, S. L., Barclay, D. W., & Copeland, D. G. (1997). Business strategic orientation, information systems strategic orientation, and strategic alignment. Information systems research, 8(2), 125-150.
Cochran, W. G. (1977). Sampling technique. New York, NY: Wiley.
Cragg, P., King, M., & Hussin, H. (2002). IT alignment and firm performance in small manufacturing firms. The Journal of Strategic Information Systems, 11(2), 109-132.
Fombrun, C. J., Tichy, N. M., & Devanna, M. A. (1984). Strategic human resource management. New York, NY: Wiley.
Hsieh, Y. H., & Chen, H. M. (2011). Strategic fit among business competitive strategy, human resource strategy, and reward system. Academy of Strategic Management Journal, 10(2), 11-32.
Huang, T. (2001). The effects of linkage between business and human resource management strategies. Personnel Review, 30(2), 132–151.
Huselid, M. A., Beatty, R. W., & Becker, B. E. (2005). A players’ or ‘A positions’. Harvard Business Review, 83(12), 110-117.
Kaplan, R. S., & Norton, D. (1996). Using the balanced scorecard as a strategic management system. Harvard Business Review, 74(1), 75-85.
Karami, A., Sahebalzamani, S., & Sarabi, B. (2015). The influence of HR practices on business strategy and firm performance: The case of banking industry in Iran. IUP Journal of Management Research, 14(1), 30-53.
Lee, F., Lee, T., & Wu, W. (2010). The relationship between human resource management practices, business strategy and firm
performance: Evidence from steel industry in Taiwan. The International Journal of Human Resource Management, 21(9), 1351- 1372.
Liao, Y. (2005). Business strategy and performance: The role of human resource management control. Personnel Review, 34(3), 294-309.
Losey, M., Meisinger, S. R., & Ulrich, D. (2005). Conclusion: Reality, impact, and professionalism. Human Resource Management, 44(2), 201-206.
Marwat, Z. A., Qureshi, T. M., & Ramay, M. I. (2006). Impact of human resource management (HRM) practices on employees performance: A case of Pakistan telecom sector. Retrieved October 12, 2020, from https://www.academia.edu/770358/IMPACT_OF_HUMAN_RESOURCE_MANAGEMENT_HRM_PRACTICES_ON_EMPLOYEES_PERFORMANCE
Mello, J. A. (2010). Strategic human resource management. Boston, MA: Cengage Learning.
Miller, D. (1989). Matching strategies and strategy making: Process, content, and performance. Human Relations, 42(3), 241–260.
Muduli, A. (2012). Business strategy, SHRM, HR outcome and organizational performance: Evidence from an Indian industry. Global Management Journal, 4(1-2), 111-125.
Murray, J. Y., & Kotabe, M. (2005). Performance implications of strategic fit between alliance attributes and alliance forms. Journal of Business Research, 58(11), 1525-1533.
Osman, I., Ho, T. C. F., & Galang, M. C. (2011). The relationship between human resource practices and firm performance: An empirical assessment of firms in Malaysia. Business Strategy Series, 12(1), 41-48.
Schuler, R. S., & Jackson, S. E. (1987). Linking competitive strategies with human resource management practices. The Academy of Management Executive, 1(3), 207-219.
Stewart, G. L., & Brown, K. G. (2010). Human resource management linking strategy to practices (2nd ed.). New York, NY: Wiley.
Su, Z. & Wright, P. M. (2012). The effective human resource management system in transitional China: A hybrid of commitment and control practices. The International Journal of Human Resource Management, 23(10), 2065-2086.
Ulrich, D. (1997). Human resources champions. Boston, MA: Harvard Business School Press.
Venkatraman, N. (1989). The concept of fit in strategy research: Toward verbal and statistical correspondence. Academy of Management Review, 14(3), 423-444.
Wright, P. M., & McMahan, G. C. (1992). Theoretical perspectives for strategic human resource management. Journal of Management, 18(2), 295-320.
