วิสาหกิจเพื่อสังคมบนฐานทุนวัฒนธรรมเพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ศักยภาพการประกอบการวิสาหกิจเพื่อสังคมบนฐานทุนวัฒนธรรม 2) สถานภาพความรู้ของคณะทำงานและภาคีเครือข่ายที่มีต่อวิสาหกิจเพื่อสังคม และ 3) แนวทางการยกระดับขีดความสามารถของวิสาหกิจเพื่อสังคมบนฐานทุนวัฒนธรรมอันนำไปสู่เป้าหมายการพัฒนาที่ยั่งยืน กลุ่มตัวอย่าง คือ โครงการวิสาหกิจเพื่อสังคมจำนวน 4 โครงการที่ได้รับการสนับสนุนจากแผนงานสื่อศิลปวัฒนธรรมสร้างเสริมสุขภาพ สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ มีพื้นที่ดำเนินงานอยู่ในกรุงเทพฯ เชียงใหม่ ขอนแก่น และสงขลา เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก การสนทนากลุ่ม การประเมินตนเองและการสังเกตการณ์แบบมีส่วนร่วม ผลการศึกษาพบว่า ทุกโครงการมีศักยภาพทุนวัฒนธรรมอยู่ในระดับมาก และมีการนำไปใช้อย่างบูรณาการกับทุนมนุษย์ ทุนสังคม ทุนธรรมชาติและทุนกายภาพ ส่วนศักยภาพการประกอบการ โดยภาพรวม พบว่า มีศักยภาพอยู่ในระดับปานกลาง สำหรับสถานภาพความรู้ที่มีต่อวิสาหกิจเพื่อสังคมของผู้รับผิดชอบโครงการ คณะทำงาน และภาคีเครือข่าย พบว่า มีความรู้อยู่ในระดับปานกลาง แนวทางการยกระดับขีดความสามารถของวิสาหกิจเพื่อสังคมเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืน คือ การพัฒนาให้ผู้รับผิดชอบโครงการและคณะทำงานมีระบบความคิดและทักษะการเป็นผู้ประกอบการโดยการสนับสนุนองค์ความรู้ผ่านการฝึกอบรม การให้คำปรึกษาและการบ่มเพาะธุรกิจ
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2562). เกณฑ์การพัฒนาการท่องเที่ยวโดยชุมชนของประเทศไทย. สืบค้นจาก http://anyflip.com/agwsk/tyrq
Cabbages & Condom Restaurant. (2560). สืบค้นเมื่อ 18 มกราคม 2564, จาก https://firstphach.wixsite.com/socialenterprise/cabbages-and-condoms
บุญวรา สุมะโน. (2563). โครงการสำรวจสภาพการณ์ธุรกิจเพื่อสังคมในประเทศไทย. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2564, จาก http://www.imageplus.co.th /content-detail.php?id=1183
พจนา สวนศรี. (2546). คู่มือการจัดการท่องเที่ยวโดยชุมชน. กรุงเทพฯ: โครงการท่องเที่ยวเพื่อชีวิตและธรรมชาติ.
พระราชบัญญัติส่งเสริมวิสาหกิจเพื่อสังคม พ.ศ. 2562. (2562). ใน ราชกิจจานุเบกษา (น.32-56). สืบค้น จาก https://po.opdc.go.th/file/reader/RHx8NDU0NHx8ZmlsZV91cGxvYWQ
พิมพิกา พูลสวัสดิ์, และสุวิต ศรีไหม. (2561). วิสาหกิจเพื่อสังคมกับการพัฒนาสังคมอย่างยั่งยืน: บทเรียนจากต่างประเทศและแนวทางการพัฒนาในประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 13(3): 15-32.
ไพโรจน์ ธีระประภา. (2558). อัตลักษณ์ของที่ระลึกและกราฟิกดีไซน์สะท้อนพื้นถิ่น. สืบค้นเมื่อ 16 มกราคม 2564, จาก https://www.bundanthai.com/th/news/9
สมเกียรติ สกุลสุรเอกพงศ์. (2561). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อประสิทธิภาพกิจการเพื่อสังคมในประเทศไทย. วารสารการเมือง การบริหาร และกฎหมาย, 8(1), 139-161. สืบค้นจาก http://www.polsci-law.buu.ac.th/journal/document/8-1/4.pdf
สุวรรณี คำมั่น และคณะ. (2551). ทุนทางสังคมกับการพัฒนาทุนมนุษย์. เอกสารนำเสนอในการสัมมนาวิชาการประจำปี 2551 เรื่องสู่การเติบโตอย่างมีคุณภาพและยั่งยืน กลุ่มที่ 3 ทุนมนุษย์ ร่วมจัดโดย มูลนิธิชัยพัฒนา, สํานักงานคณะกรรมการพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ และมูลนิธิสถาบันวิจัยเพื่อการพัฒนาประเทศไทย วันที่ 29-30 พฤศจิกายน 2551 ณ โรงแรมแอมบาสซาเดอร์ซิตี้จอมเทียน ชลบุรี. สืบค้นจาก http://tdri.or.th/wp-content/uploads /2012/11/g3_6_suwanee_final.pdf
Bourdieu, P. (1986). The forms of capital. In J. G. Richardson (Ed.), Handbook of theory and research for the sociology of education (pp.251-248). New York, NY: Greenwood Press.
Elkington, J. (1997). Cannibals with forks: The triple bottom line of 21st century business. Oxford, England: Capstone.
Throsby, D. (1999). Cultural capital. Journal of Cultural Economics, 23(1): 3-12.
