เรื่องเล่าแรงงานไทใหญ่และมอญในเรื่องสั้นไทย : การก่อรูปชาติพันธุ์ยุครวมประชาคมอาเซียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเรื่องเล่าการก่อรูปชาติพันธุ์ของแรงงานไทใหญ่และมอญในเรื่องสั้นไทยยุครวมประชาคมอาเซียน ผลการวิจัยพบว่า เรื่องสั้นไทยยุครวมประชาคมอาเซียนได้สร้างเรื่องเล่าเกี่ยวกับแรงงานไทใหญ่และมอญขึ้นใหม่ โดยให้ความสำคัญกับการก่อรูปอัตลักษณ์และขยายคุณสมบัติทางชาติพันธุ์คือความเป็น “ไทใหญ่” และความเป็น “มอญ” ให้เด่นชัดขึ้นผ่านเรื่องเล่าประวัติศาสตร์ชาติพันธุ์และภาษาชาติพันธุ์ แสดงชีวิตวัฒนธรรมและเชื่อมต่อตนเองกับสังคมในรูปแบบอื่นนอกเหนือการเป็นลูกจ้างแรงงาน การเคลื่อนไปข้างหน้าของชาติพันธุ์สร้างการรับรู้เรื่องแรงงานในมโนทัศน์ใหม่ที่มีทางเลือก ทลายกรอบความคิดของสังคมเรื่องแรงงานข้ามชาติจนตรอกและแช่นิ่งไปสู่การเลื่อนไหลข้ามพื้นที่เพื่อปฏิสัมพันธ์กับชุมชนและสังคม ก่อรูปชาติพันธุ์ในมโนทัศน์ใหม่โดยไม่ทิ้งอัตลักษณ์ชาติพันธุ์เดิมของตน เรื่องเล่าเกี่ยวกับแรงงานชาติพันธุ์ในมโนทัศน์ใหม่จึงเข้ามาเปลี่ยนการรับรู้ของสังคมที่มีต่อแรงงานชาติพันธุ์ สลายความเป็นอื่นที่เคยแบ่งแยกและกดทับชาติพันธุ์เป็นการอยู่ร่วมและเคารพในความแตกต่าง และให้ความสำคัญกับคุณค่าแห่งการเป็นคนทำงานมากกว่าการสังกัดชนชั้นชาติพันธุ์ใด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กาญจนา แก้วเทพ. (2549). ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพฯ: เอดิสัน เพรส โปรดักส์.
ก้าววิโรจน์ ดำจำนงค์. (2551). คนไม่เอาไหน. กรุงเทพฯ: แพรว.
ขวัญยืน ลูกจันทร์. (2554). เกาะที่มีมนุษย์ล้อมรอบ. กรุงเทพฯ: เมธีแมว.
จามะรี เชียงทอง. (2546). เอกสารการเมืองเรื่องชาติพันธุ์ วัฒนธรรม และความรู้พื้นที่ในไทย เวียดนาม และลาว. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนงานวิจัย.
จำลอง ฝั่งชลจิตร. (2548). ลิกอร์ พวกเขาเปลี่ยนไป. กรุงเทพฯ: แพรว.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2555). การเมืองของความปรารถนา. กรุงเทพฯ: บ้านพิทักษ์อักษร.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2558). เอกภาวะในทฤษฎีสังคมร่วมสมัย. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2561). อำนาจไร้พรมแดน ภาษา วาทกรรม ชีวิตประจำวันและโลกที่เปลี่ยนแปลง. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร. (2562). เรื่องเล่ากับการรับรู้. ใน สุภางค์ จันทวานิช, ธเนศ อาภรณ์สุวรรณ,
ผาสุก พงษ์ไพจิตร, และสดชื่น ชัยประสาธน์ (บรรณาธิการ), ประเทศไทยในความคิดของเมธีวิจัย
อาวุโส: ล.2 (น. 203-215). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ธนิกาญจน์ จินาพันธ์. (2558). แรงงานข้ามชาติในวรรณกรรมไทยร่วมสมัย พ.ศ. 2545-2555. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย, 35(3), 118-137.
บุษยรัตน์ กาญจนดิษฐ์. (2551, 30 สิงหาคม). มองแรงงานข้ามชาติจากพม่าผ่านการนำเสนอจากสื่อมวลชนไทย. ประชาไท. สืบค้นจาก https://prachatai.com/journal/2008/08/17911
ปิยะธิดา นาคะเกษียร, และฤดี ปุงปางกระดี่. (2556). การศึกษาสถานการณ์การพัฒนาสวัสดิการชุมชนสำหรับแรงงานข้ามชาติกลุ่มชาติพันธุ์มอญผ่านกลไก
ประเพณีวัฒนธรรมของกลุ่มมิตรมอญ: กรณีศึกษาพื้นที่จังหวัดสมุทรสาคร. วารสารสมาคมพยาบาลฯ สาขาภาคตะวันออกเฉียงเหนือ, 31(1), 109-120.
พรพิมล ตรีโชติ. (2542). ชนกลุ่มน้อยกับรัฐบาลพม่า. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
องค์ บรรจุน. (2560ก). รวมเรื่องสั้นข้ามปริมณฑล. กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.
องค์ บรรจุน. (2560ข). รวมเรื่องสั้นบังไพรแห่งซับจำปา. กรุงเทพฯ: แพรว.
อรรถพงษ์ ศักดิ์สงวนมนูญ. (2554). ราหูอมจันทร์ vol.10 ขอให้เดินทางโดยสวัสดิภาพ. กรุงเทพฯ: นาคร.
อาชญาสิทธิ์ ศรีสุวรรณ. (2560). รวมเรื่องสั้นบ้านเป็นที่อยู่ของคนอื่น. กรุงเทพฯ: สมมติ.
อานันท์ กาญจนพันธุ์, และชัยพงษ์ สำเนียง. (2557). แรงงานข้ามชาติ อัตลักษณ์และสิทธิความเป็นพลเมือง. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยเชียงใหม่, สถาบันศึกษานโยบายสาธารณะ.
เอื้อมพร พิชัยสนิธ, และกิริยา กุลกลการ. (2560). แรงงานข้ามชาติไร้ฝีมือจากประเทศใน AEC กับนัยทางการคลังสำหรับประเทศไทย. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
Hall, S. (1980). Encoding/decoding. In S. Hall, D. Hobson, A. Lowe, & P. Willis (Eds.), Culture, media, language: Working papers in cultural studies (pp.128-138). London, England: Hutchinson.
