ดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย

Main Article Content

เชาวน์มนัส ประภักดี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของปริญญานิพนธ์เรื่องดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมาย สถานภาพ และบริบททางวัฒนธรรมของดนตรีไทยร่วมสมัย โดยเก็บข้อมูลจากเอกสารและสัมภาษณ์โดยใช้แนวคิดวัฒนธรรมสมัยนิยม ผลการวิจัย พบว่า 1) ความหมายและสถานภาพของดนตรีไทยร่วมสมัย แบ่งออกเป็น 5 ชุดความหมาย ได้แก่ การให้ความหมายของดนตรีไทยร่วมสมัยตามหลักการทางวิชาการศิลปะตะวันตก ดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบททางประวัติศาสตร์ดนตรี ดนตรีไทยร่วมสมัยในมิติของการช่วงชิงความหมาย พื้นที่ และบทบาทใหม่ของการนำเสนอ ดนตรีไทยร่วมสมัยเชิงคุณค่า และดนตรีไทยร่วมสมัยมีความหมายที่เลื่อนไหลหรือไม่มีความหมายที่แน่นอน ด้านสถานภาพของดนตรีไทยร่วมสมัยมีที่แตกต่างกันออกไปตามบริบททางประวัติศาสตร์และวัตถุประสงค์ของผู้นำไปใช้ ได้แก่ การเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญและสมัยใหม่ของอาณาจักรสยามในยุคล่าอาณานิคม เป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนนโยบายรัฐและกลุ่มประชาคมทางการเมือง และตัวแทนความทันสมัยและความเป็นสากล และ 2) บริบททางวัฒนธรรมของดนตรีไทยร่วมสมัย ได้แก่ แนวคิดในการจัดตั้ง สมาชิก เครื่องดนตรีหรือวัตถุดิบในการสร้างผลงาน หลักการหรือแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานทางดนตรี การจัดรูปแบบของวง ประเภทของบทเพลง ลักษณะการถ่ายทอดความรู้หรือการฝึกปฏิบัติทักษะ บทบาทหน้าที่และการนำไปใช้
ช่องทางการเผยแพร่ รูปแบบการนำเสนอ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และระบบความเชื่อ

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ประภักดี เ. (2023). ดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยหอการค้าไทย (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 43(2), 98–113. สืบค้น จาก https://so06.tci-thaijo.org/index.php/utccjournalhs/article/view/262781
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

กรมศิลปากร. (2506). ชุมนุมบทละคอนและบทคอนเสิต พระนิพนธ์สมเด็จพระบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์. พระนคร: ผู้แต่ง.

ประชา สุวีธานนท์. (2558). อัตลักษณ์ไทย: จากไทยสู่ไทยๆ. นนทบุรี: ฟ้าเดียวกัน.

พัฒนา กิติอาษา. (2546). คนพันธุ์ป๊อป: ตัวตนคนไทยในวัฒนธรรมสมัยนิยม. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยาวิทยาสิรินธร.

พูนพิศ อมาตยกุล. (2540). ลำนำแห่งสยาม. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.

ยศ สันตสมบัติ. (2554). มนุษย์กับวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.

วีณา วีสเพ็ญ. (2549). วรรณคดีการละคร. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.

สธน โรจนตระกูล. (2559). แตรวง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.

สายชล สัตยานุรักษ์. (2557). 10 ปัญญาชนสยาม. กรุงเทพฯ: โอเพ่นบุ๊คส์.

อานันท์ นาคคง. (2556). การศึกษาวงดนตรีไทยร่วมสมัยและผลงานดนตรีไทยร่วมสมัยในสังคมไทยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.

อุทิศ นาคสวัสดิ์. (2526). 48 ปีของข้าพเจ้าและบทความบางเรื่อง: อนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.