ดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้เป็นส่วนหนึ่งของปริญญานิพนธ์เรื่องดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบทสังคมไทย มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความหมาย สถานภาพ และบริบททางวัฒนธรรมของดนตรีไทยร่วมสมัย โดยเก็บข้อมูลจากเอกสารและสัมภาษณ์โดยใช้แนวคิดวัฒนธรรมสมัยนิยม ผลการวิจัย พบว่า 1) ความหมายและสถานภาพของดนตรีไทยร่วมสมัย แบ่งออกเป็น 5 ชุดความหมาย ได้แก่ การให้ความหมายของดนตรีไทยร่วมสมัยตามหลักการทางวิชาการศิลปะตะวันตก ดนตรีไทยร่วมสมัยในบริบททางประวัติศาสตร์ดนตรี ดนตรีไทยร่วมสมัยในมิติของการช่วงชิงความหมาย พื้นที่ และบทบาทใหม่ของการนำเสนอ ดนตรีไทยร่วมสมัยเชิงคุณค่า และดนตรีไทยร่วมสมัยมีความหมายที่เลื่อนไหลหรือไม่มีความหมายที่แน่นอน ด้านสถานภาพของดนตรีไทยร่วมสมัยมีที่แตกต่างกันออกไปตามบริบททางประวัติศาสตร์และวัตถุประสงค์ของผู้นำไปใช้ ได้แก่ การเป็นสัญลักษณ์ของความเจริญและสมัยใหม่ของอาณาจักรสยามในยุคล่าอาณานิคม เป็นเครื่องมือในการขับเคลื่อนนโยบายรัฐและกลุ่มประชาคมทางการเมือง และตัวแทนความทันสมัยและความเป็นสากล และ 2) บริบททางวัฒนธรรมของดนตรีไทยร่วมสมัย ได้แก่ แนวคิดในการจัดตั้ง สมาชิก เครื่องดนตรีหรือวัตถุดิบในการสร้างผลงาน หลักการหรือแนวคิดในการสร้างสรรค์ผลงานทางดนตรี การจัดรูปแบบของวง ประเภทของบทเพลง ลักษณะการถ่ายทอดความรู้หรือการฝึกปฏิบัติทักษะ บทบาทหน้าที่และการนำไปใช้
ช่องทางการเผยแพร่ รูปแบบการนำเสนอ ผู้มีส่วนเกี่ยวข้อง และระบบความเชื่อ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
กรมศิลปากร. (2506). ชุมนุมบทละคอนและบทคอนเสิต พระนิพนธ์สมเด็จพระบรมวงศ์เธอ เจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัดติวงศ์. พระนคร: ผู้แต่ง.
ประชา สุวีธานนท์. (2558). อัตลักษณ์ไทย: จากไทยสู่ไทยๆ. นนทบุรี: ฟ้าเดียวกัน.
พัฒนา กิติอาษา. (2546). คนพันธุ์ป๊อป: ตัวตนคนไทยในวัฒนธรรมสมัยนิยม. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยาวิทยาสิรินธร.
พูนพิศ อมาตยกุล. (2540). ลำนำแห่งสยาม. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง.
ยศ สันตสมบัติ. (2554). มนุษย์กับวัฒนธรรม (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วีณา วีสเพ็ญ. (2549). วรรณคดีการละคร. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.
สธน โรจนตระกูล. (2559). แตรวง (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โอเดียนสโตร์.
สายชล สัตยานุรักษ์. (2557). 10 ปัญญาชนสยาม. กรุงเทพฯ: โอเพ่นบุ๊คส์.
อานันท์ นาคคง. (2556). การศึกษาวงดนตรีไทยร่วมสมัยและผลงานดนตรีไทยร่วมสมัยในสังคมไทยปัจจุบัน. กรุงเทพฯ: สำนักศิลปวัฒนธรรมร่วมสมัย กระทรวงวัฒนธรรม.
อุทิศ นาคสวัสดิ์. (2526). 48 ปีของข้าพเจ้าและบทความบางเรื่อง: อนุสรณ์ในงานพระราชทานเพลิงศพศาสตราจารย์ ดร.อุทิศ นาคสวัสดิ์. กรุงเทพฯ: เจริญวิทย์การพิมพ์.