ประวัติศาสตร์การพัฒนาเศรษฐกิจของสิงคโปร์: จากเศรษฐกิจแบบเมืองท่า สู่การผลิตเพื่ออุตสาหกรรมทดแทนการนำเข้า

บทคัดย่อ

งานวิจัยชิ้นนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาประวัติศาสตร์เศรษฐกิจของสิงคโปร์ และปัจจัยที่มีผลต่อการพัฒนาเศรษฐกิจของสิงคโปร์ในช่วงปี ค.ศ. 1819-1965 โดยในปี ค.ศ. 1819 เป็นจุดเริ่มต้นที่ผลักดันให้สิงคโปร์เป็นเมืองท่าการค้าของอังกฤษ จนไปสู่ช่วง ส่งเสริมการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าอันสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 1965 การศึกษาใช้ข้อมูลทุติภูมิจากงานวิจัยและตัวชี้วัดทางเศรษฐกิจต่าง ๆ (Economic Indicators) จากฐานข้อมูลด้านเศรษฐกิจของสิงคโปร์และหน่วยงานอื่น ๆ เป็นการศึกษาเชิงคุณภาพ วิจัยเอกสารและวิเคราะห์เชิงบรรยาย โดยใช้ทฤษฎีการเจริญเติบโตทางเศรษฐกิจ (Growth Theory) และทฤษฎีการพัฒนาเศรษฐกิจตามขั้นตอนของรอสโทว์ (Rostow’s Model) เป็นกรอบในการวิเคราะห์ จากการศึกษา พบว่า ภายหลังการตั้งสถานีการค้าภายใต้อาณัติของบริษัทอินเดียตะวันออก (EIC) ในปี ค.ศ. 1819 เศรษฐกิจสิงคโปร์เจริญรุ่งเรืองและเติบโตอย่างรวดเร็ว ปัจจัยขับเคลื่อนที่สำคัญ คือ ทำเลที่ตั้งซึ่งเป็นจุดยุทธศาสตร์การค้าทางทะเล นโยบายท่าเรือปลอดภาษี การใช้เรือจักรกลไอน้ำและการเปิดคลองซุเอส ภายหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 สิงคโปร์เผชิญปัญหารอบด้าน เศรษฐกิจเติบโตช้า ค่าแรงตกต่ำ ปัญหาการว่างงาน และโอกาสขยายการค้าแบบเมืองท่ามีอย่างจำกัด การสร้างความหลากหลายและการเปลี่ยนโครงสร้างทางเศรษฐกิจ รวมถึงดำเนินยุทธศาสตร์และนโยบายการผลิตเพื่อทดแทนการนำเข้าระหว่าง ค.ศ.1959-1965 ส่งผลให้เศรษฐกิจสิงคโปร์กลับมาขยายตัว การว่างงานลดลง และสัดส่วนการผลิตภาคอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้น