ศักยภาพของประเทศไทยในการเป็นเจ้าภาพจัดงานดนตรี ระดับโลก: การวิเคราะห์นโยบายเชิงเปรียบเทียบจากกรณีศึกษา ดิ เอราส์ ทัวร์ ของเทย์เลอร์ สวิฟต์ ณ สาธารณรัฐสิงคโปร์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มุ่งวิเคราะห์ความสามารถของประเทศไทยในการเป็นเจ้าภาพจัดงานดนตรีระดับนานาชาติ โดยใช้การวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบด้านนโยบายระหว่างประเทศไทยและสาธารณรัฐสิงคโปร์ ผ่านกรณีศึกษางานคอนเสิร์ต The Eras Tour ของ Taylor Swift และใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงคุณภาพจากการสัมภาษณ์เชิงลึกและการสนทนากลุ่ม จำนวน 25 คน ผลการศึกษาพบว่า ข้อจำกัดสำคัญของประเทศไทยไม่ได้อยู่ที่อุปสงค์ของตลาด แต่อยู่ที่โครงสร้างการกำกับดูแลแบบแยกส่วน ซึ่งส่งผลให้กระบวนการดำเนินงานขาดความต่อเนื่องและลดทอนคุณภาพประสบการณ์ของผู้เข้าร่วม ในขณะที่สาธารณรัฐสิงคโปร์มีการบริหารจัดการแบบบูรณาการ ที่เอื้อต่อประสิทธิภาพของระบบ งานวิจัยนี้เสนอแนวทางเชิงนโยบายเพื่อยกระดับการจัดการงานมหกรรมดนตรีของประเทศไทยให้สามารถแข่งขันในระดับสากลได้อย่างยั่งยืน
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
Ansell, C., & Gash, A. (2008). Collaborative governance in theory and practice. Journal of Public Administration Research and Theory, 18(4), 543–571. https://doi.org/10.1093/ jopart/mum032
Bakhshi, H. (2021). How can we measure the creative economy? The Cunningham Project. Media International Australia, 182(1), 21–27. https://doi.org/10.1177/ 1329878 X 211043905
Becker, L., & Jaakkola, E. (2020). Customer experience: Fundamental premises and lmplications for research. Journal of the Academy of Marketing Science, 48(4), 630– 648. https://doi.org/10.1007/s11747-019-00718-x
Bertalanffy, L. von. (1968). General system theory: Foundations, development, applications. George Braziller.
Braun, V., & Clarke, V. (2006). Using thematic analysis in psychology. Qualitative Research in Psychology, 3(2), 77–101. https://doi.org/10.1191/1478088706qp063oa
Bryman, A., & Teevan, J. J. (2005). Social research methods (Canadian ed.). Oxford University Press.
Butler, R. W. (1996). Tourism development in fragile environments: Issues and problems. In M. F. Price (Ed.), People and tourism in fragile environments (pp. 91–104). John Wiley & Sons.
Creswell, J. W. (2013). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five approaches (3rd ed.). SAGE Publications.
Emerson, K., Nabatchi, T., & Balogh, S. (2012). An integrative framework for collaborative governance. Journal of Public Administration Research and Theory, 22(1), 1–29. https://doi.org/10.1093/jopart/mur011
Getz, D., & Page, S. J. (2008). Event tourism: Definition, evolution, and research. Tourism Management, 29(3), 403–428. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2007.07.017
Getz, D., & Page, S. J. (2008). Event studies: Theory, research and policy for planned events. Routledge.
Getz, D., & Page, S. J. (2016a). Event studies: Theory, research and policy for planned events (3rd ed.). Routledge.
Getz, D., & Page, S. J. (2016b). Progress and prospects for event tourism research. Tourism Management, 52, 593–631. https://doi.org/10.1016/j.tourman.2015.03.007
International Federation of the Phonographic Industry. (2024). Global music report 2024: State of the industry. Author.
Kvale, S. (1996). InterViews: An introduction to qualitative research interviewing. Sage Publications.
Lemon, K. N., & Verhoef, P. C. (2016). Understanding customer experience throughout the customer journey. Journal of Marketing, 80(6), 69–96. https://doi.org/10.1509/jm.15.0420
Liu, Y.-D. (2015). Event-led strategy for cultural tourism development: The case of Liverpool as the 2008 European Capital of Culture. disP – The Planning Review, 51(2), 28–40. https://doi.org/10.1080/02513625.2015.1064645
Müller, M. (2015). What makes an event a mega-event? Definitions and classification. Leisure Studies, 34(6), 627–642. https://doi.org/10.1080/02614367.2014.993333
Neuhofer, B., Buhalis, D., & Ladkin, A. (2020). Smart technologies for personalized experiences: A case study in the hospitality domain. Electronic Markets, 30(3), 579–592.
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2015). OECD tourism trends and policies 2014. Author. https://doi.org/10.1787/tour-2014-en
Organisation for Economic Co-operation and Development. (2020). OECD tourism trends and policies 2020. Author. https://doi.org/10.1787/6b47b985-en
Patton, M. Q. (2002). Qualitative research & evaluation methods (3rd ed.). Sage Publications.
Pine, B. J., II, & Gilmore, J. H. (1999). The experience economy: Work is theatre & every business a stage. Harvard Business School Press.
Richards, G. (2021). Rethinking cultural tourism. Edward Elgar Publishing.
Richards, G., & Palmer, R. (2010). Eventful cities: Cultural management and urban revitalisation. Butterworth-Heinemann.
Ritchie, J. R. B., & Crouch, G. I. (2003). The competitive destination: A sustainable tourism perspective. CABI Publishing.
Scott, N. (2014). Tourism management. Routledge.
World Tourism Organization. (1981). Saturation of tourist destinations: Report of the Secretary-General. World Tourism Organization.
World Tourism Organization. (2022). UNWTO world tourism barometer (Vol. 20,Issue 3). Author. https://doi.org/10.18111/wtobarometereng.2022.20.1.3
Zhang, J., Song, H., & Huang, G. Q. (2009). Tourism supply chain management: A new research agenda. Tourism Management, 30(3), 345–358. https://doi.org/10.1016/j. tourman.2008.12.010
