ความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ -
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาสภาพปัจจุบัน สภาพที่พึงประสงค์และความต้องการจำเป็นของการพัฒนาการนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในยุคดิจิทัล ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ กลุ่มตัวอย่าง คือ ผู้บริหารสถานศึกษา และครูผู้สอน จำนวน 442 คน โดยมาจากวิธีสุ่มแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยเป็นแบบสอบถาม มาตรประมาณค่า 5 ระดับ มีค่าความตรงเชิงเนื้อหาอยู่ระหว่าง 0.80 - 1.00 มีอำนาจจำแนกของสภาพที่พึงประสงค์ตั้งแต่ .448 -.938 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.994 ส่วนสภาพที่เป็นจริงในปัจจุบัน มีอำนาจจำแนกตั้งแต่ .359 -.941 ค่าความเชื่อมั่นเท่ากับ 0.991 และสถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็นแบบปรับปรุง ผลการวิจัย พบว่า ความต้องการจำเป็นของการพัฒนารูปแบบการพัฒนาการนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานเพื่อพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในยุคดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ภาพรวมมีค่าดัชนีลำดับความสำคัญของความต้องการจำเป็น เท่ากับ 0.31 เรียงลำดับจากสูงไปหาต่ำ ดังนี้ 1) การวางแผนการนิเทศ 2) การสร้างสื่อและเครื่องมือนิเทศและ3)การเก็บข้อมูลในห้องเรียน
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กัมพล ขันทะวงษ์. (2565). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้วยเทคนิคการนิเทศแบบชี้แนะสะท้อนคิดของโรงเรียนมัธยมศึกษา สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
กำชัย ยุกติชาติ. (2564). การดำเนินการนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานของโรงเรียนอนุบาลวัดลูกแกประชาชนูทิศ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษากาญจนบุรี. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปกร.
ฐิติรัตน์ วงษ์ลือเกียรติ. (2565). รูปแบบการบริหารโรงเรียนขนาดเล็กในเขตพื้นที่ชนบท: แนวทางพัฒนาในบริบทพื้นที่. วารสารการบริหารและพัฒนาการศึกษา, 17(2), 77–90.
นิศารัตน์ ชื่นใจ, และ กาญจน์ เรืองมนตรี. (2564). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการใช้ เทคโนโลยีของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ, 15(1), 85–98.
บุญชม ศรีสะอาด. (2549). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 7). สุวีริยาสาส์น.
บุญชม ศรีสะอาด. (2556). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 9 แก้ไขเพิ่มเติม). สุวีริยาสาส์น.
พเยาว์ ยินดีสุข, และ พิมพ์พันธ์ เดชะคุปต์. (2563). การพัฒนาทักษะด้านดิจิทัลของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารครุศาสตร์อุตสาหกรรม, 21(3), 45-58.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2562). หลักคิด: การจัดการหลักสูตรและการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 5). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พงษ์พัชรินทร์ พุธวัฒนะ. (2564). รูปแบบการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัล. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้และเทคโนโลยี, 1(2), 1–12.
ศิริพร สุขอารมย์. (2565). การพัฒนาการจัดการเรียนรู้โดยใช้พื้นที่เป็นฐานในโรงเรียนชนบท. วารสารการศึกษาและพัฒนาสังคม, 18(1), 99–115.
ศศิพิมพ์ ชุมทอง. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในเพื่อส่งเสริมประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสุราษฎร์ธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). รายงานการศึกษาความเหลื่อมล้ำด้านเทคโนโลยีเพื่อการศึกษาในโรงเรียนพื้นที่ห่างไกล. สกศ.
สุปรีดา โกษาแสง. (2565). แนวทางการบริหารสถานศึกษาที่ส่งเสริมการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 15(2), 122-137.
สุรีย์พร กาญจนารักษ์. (2565). การบริหารสถานศึกษาเพื่อส่งเสริมคุณภาพการจัดการเรียนรู้ของครูในยุคดิจิทัล. วารสารวิจัยทางการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา, 24(2), 55–70.
อนุพงษ์ ตาบสกุล. (2565). แนวทางการนิเทศภายในโดยใช้ห้องเรียนเป็นฐานเพื่อพัฒนาคุณภาพของผู้เรียนโรงเรียนบ้านคาวิทยา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษาราชบุรี. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยศิลปากร.
Acheson, K. A., & Gall, M. D. (2003). Clinical supervision and teacher development: Preservice and inservice applications (5th ed.). Allyn & Bacon.
Avidov-Ungar, O., & Forkosh-Baruch, A. (2021). Leadership for promoting digital learning: Lessons from a COVID-19 induced crisis. Educational Management Administration & Leadership, 49(4), 554–567.
Beetham, H., & Sharpe, R. (Eds.). (2013). Rethinking pedagogy for a digital age: Designing for 21st century learning (2nd ed.). Routledge.
Fullan, M., & Kirtman, L. (2019). Coherence for educators: A toolkit for school and district leaders. Corwin Press.
Hallinger, P., & Bryant, D. A. (2020). Mapping the terrain of educational leadership and management in East Asia: A systematic review of research, 1995- 2018. Educational Management Administration & Leadership, 48(2), 219–239.
Selwyn, N. (2022). Should robots replace teachers? AI and the future of education. Polity Press.
UNESCO. (2018). Global education monitoring report 2018: Gender review: Meeting our commitments to gender equality in education. UNESCO Publishing.
Walid, M., Hartanto, W., & Rahmawati, N. (2024). The effect of effective supervision on improving the quality of education in the era of disruption. International Journal of Multidisciplinary Innovation, 2(1), 35–44.
