การพัฒนาทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้มโดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ของนักศึกษาครูรักษ์ถิ่น -
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อเปรียบเทียบทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้ม โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ของนักศึกษาครูรักษ์ถิ่น ก่อนเรียนและหลังเรียน และ 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ เพื่อพัฒนาทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้ม กลุ่มตัวอย่าง คือ นักศึกษาครูรักษ์ถิ่นชั้นปีที่ 3 สาขาวิชาการประถมศึกษา คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวน 25 คน ได้มาโดยใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) แผนการจัดการเรียนรู้ 2) แบบทดสอบวัดทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้ม 3) แบบประเมินทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้ม และ 4) แบบสอบถามความพึงพอใจ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และทดสอบความแตกต่างค่าเฉลี่ยด้วยค่าที ผลการวิจัยพบว่า 1) คะแนนทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้มของนักศึกษาครูรักษ์ถิ่น หลังที่ได้รับการจัดการเรียนรู้สูงกว่าก่อนได้รับการจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของ เดวีส์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ซึ่งเป็นไปตามสมมติฐานที่ตั้งไว้ 2) นักศึกษามีระดับความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้แบบชุมชนเป็นฐานร่วมกับรูปแบบการสอนทักษะปฏิบัติของเดวีส์ เพื่อพัฒนาทักษะการแสดงฟ้อนกลองตุ้ม โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ( = 4.77, S.D. = 0.34)
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม ประจำปีพุทธศักราช 2562. โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก
เกษศิริ ทองเฉลิม. (2566). การพัฒนากระบวนการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อส่งเสริมทักษะการแก้ปัญหาสำหรับผู้เรียนในระดับชั้นประถมศึกษา. วารสารศึกษาศาสตร์มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 46(4), 1-12.
เครือจิต ศรีบุญนาค. (2553). หลักการประดิษฐ์นาฏกรรมพื้นบ้านอีสาน. คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นฤเบศน์ ระดาเขต. (2565). การพัฒนาทักษะปฏิบัติการแสดงนาฏศิลป์พื้นบ้าน โดยใช้รูปแบบการเรียนการสอนตามแนวคิดทักษะปฏิบัติของเดวีส์ร่วมกับมัลติมีเดียของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยสารคาม.
วรลักษณ์ คําหว่าง และนงลักษณ์ ใจฉลาด. (2560). แนวทางพัฒนาทักษะครูในศตวรรษที่ 21 สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา ในจังหวัดพิษณุโลก. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลําปาง, 6(1), 129-138.
วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์. (2561). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน: กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพของครูในศตวรรษที่ 21. Graduate School Journal, 11(3), 179-191.
วีณา ประชากูล,ประสาท เนืองเฉลิม. (2554). รูปแบบการเรียนการสอน. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
ศันสนีย์ อินสาร. (2562). รูปแบบการบริหารและจัดการเครือข่ายการศึกษาของโรงเรียนสืบศิลป์ แผ่นดิน ล้านนา มหาวิชชาลัยพุทธเศรษฐศาสตร์ (ศูนย์วิปัสสนาสากลไร่เชิญตะวัน). วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
Bringle, R. G., & Hatcher, J. A. (1996). Implementing service learning in higher education. Journal of Higher Education, 67(2), 221-239.
Davies, I. K. (1971). The Management of Learning. Mc Graw-Hill.
Mayer, R. E. (2009). Multimedia learning (2nd ed.). Cambridge University Press.
McBrien and Brandt. (1997). The Language of Learning: A Guide to Education Terms. VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
McCown, R. R., and Roop, P. (1992). Educational psychology and classroom practice: A partnership. Allyn and Bacon.
Vygotsky, L. S. (1978). Mind in society: The developmental of higher psychological process. Harvard University Press.
