โมเดลความสัมพันธ์เชิงสาเหตุของปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในประเทศไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาและตรวจสอบความตรงของโมเดลสมการโครงสร้างของปัจจัยที่ส่งผลต่อภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาในประเทศไทย โดยใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ และการวิเคราะห์โมเดลสมการโครงสร้าง กลุ่มตัวอย่างคือผู้บริหารสถานศึกษาจำนวน 705 คน โดย 5 - 10 เท่าของจำนวนพารามิเตอร์ที่ประมาณค่าในโมเดล (Hair and et al., 1998) มีการประมาณค่า 69 ค่า ผู้วิจัยใช้อัตราส่วน 10 คนต่อ พารามิเตอร์ 1 ตัว และทำการสุ่มแบบหลายขั้นตอน (Multi-stage Sampling) โดยใช้ภูมิภาค จังหวัด และขนาดของโรงเรียนเป็นชั้นภูมิในการสุ่ม จากนั้นทำการสุ่มอย่างง่ายโดย เครื่องมือที่ใช้คือ แบบสอบถาม ความเที่ยงตรงเชิงเนื้อหา (IOC) อยู่ระหว่าง 0.60-1.00 ซึ่งสอดคล้องกับนิยามเชิงปฏิบัติการ โดยทดลองใช้กับผู้บริหารสถานศึกษา 30 คน พบว่าทุกตัวแปรมีค่าอำนาจจำแนกรายข้อไม่ต่ำกว่า 0.361 และมีค่าความเชื่อมั่น (Cronbach's Alpha) ระหว่าง 0.953-0.979 ซึ่งสูงกว่าเกณฑ์ที่กำหนดไว้ที่ 0.70 นอกจากนี้เมื่อตรวจสอบความตรงเชิงโครงสร้างโดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน พบว่าตัวแปรมีค่าน้ำหนักองค์ประกอบมากกว่า 0.30 และมีนัยสำคัญทางสถิติ เครื่องมือมีคุณภาพและความตรงที่ใช้ได้และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าสถิติพื้นฐานและ SEM ผลการวิจัยพบว่า โมเดลตามสมมุติฐานมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์ โดยตัวแปรทั้งหมดในโมเดลมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 ตัวแปรที่มีอิทธิพลสูงสุดต่อภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณคือ ความพึงพอใจในการทำงาน รองลงมาคือ ผลิตภาพ และ ความผูกพันต่อองค์กร ตามลำดับ ค่าดัชนีความสอดคล้องของโมเดล ได้แก่ χ² = 51.428, df = 50, p-value = 0.4176, CFI = 1.000, TLI = 1.000, RMSEA = 0.006, SRMR = 0.012 และ χ²/df = 1.03 ซึ่งแสดงว่าโมเดลมีความสอดคล้องที่ดีมาก และสามารถอธิบายความแปรปรวนของภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณได้ร้อยละ 94.00 (R² = 0.940) และสอดคล้องกับสมมติฐานทีตั้งไว้
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กมลวรรณ ทิพยเนตร. (2556). การวิเคราะห์องค์ประกอบภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณของผู้บริหาร. วารสารครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 41(2), 55–70.
พนม คลี่ฉายา. (2561). ภาวะผู้นำตามหลักธรรมาภิบาลในบริบทสังคมไทย. วารสารวิชาการสังคมศาสตร์, 25(2), 77–89.
ปนัดดา ศรีรังษี และคณะ. (2567). การศึกษาองค์ประกอบและแนวทางการพัฒนาภาวะผู้นำทางจิตวิญญาณในโรงเรียนประถมศึกษา. วารสารวิจัยการบริหารการศึกษา, 12(3), 210–229.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). จำนวนข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. https://data.bopp-obec.info/emis/person-all-sum-list.php?Area_CODE2=1001.
Benefiel, M., Fry, L. W., & Geigle, D. (2014). Spirituality and religion in the workplace: History, theory, and research. Psychology of Religion and Spirituality, 6(3), 175–187.
Chen, Y., & Huang, J. (2023). The relationship between spiritual leadership and job satisfaction in educational institutions. Journal of Leadership Studies, 17(2), 89–104.
Delfino, G. (2019). Spiritual leadership and organizational commitment: Evidence from educational settings. International Journal of Educational Management, 33(4), 754–769.
Fry, L. W. (2003). Toward a theory of spiritual leadership. The Leadership Quarterly, 14(6), 693–727.
Fry, L. W. (2005). Toward a theory of ethical and spiritual well-being and corporate social responsibility through spiritual leadership. IA249-Giacalone.
Fry, L. W., Hannah, S. T., and Cavanaugh, G. F. (2017). Spiritual leadership and organizational outcomes. Journal of Management, 43(4), 852–877.
Reave, L. (2005). Spiritual values and practices related to leadership effectiveness. The Leadership Quarterly, 16(5), 655–687.
Wong, K., & Fry, L. W. (2018). The role of spiritual leadership in organizational performance. Leadership & Organization Development Journal, 39(7), 978–994.