ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการสอนของครู เป็นสิ่งสำคัญในการพัฒนาคุณภาพของผู้เรียนและการบริหารจัดการสถานศึกษาอย่างต่อเนื่อง อันจะนำไปสู่ความสำเร็จในการบริหารจัดการสถานศึกษาให้มีประสิทธิภาพ การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาระดับสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา 2) เพื่อศึกษาระดับประสิทธิภาพการสอนของครู และ 3) เพื่อศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิผภาพการสอนของครู กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการศึกษาครั้งนี้คือ ผู้บริหารสถานศึกษาและครู จำนวน 335 คน การสุ่มตัวอย่างแบบแบ่งชั้นภูมิ เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บข้อมูลเป็นแบบสอบถาม สถิติที่ใช้คือ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานและสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน ผลการวิจัยพบว่า 1) สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษา ทั้ง 5 ด้าน โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านบุคลิกภาพ มีความคิดเห็นต่อสมรรถนะมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านทักษะการบริหาร ด้านความรู้ ด้านความร่วมแรงร่วมใจและด้านแรงจูงใจ 2) ประสิทธิภาพการสอนของครู ทั้ง 5 ด้าน โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด เมื่อพิจารณารายด้าน พบว่า ด้านการเพิ่มประสิทธิภาพกระบวนการเรียนรู้ มีความคิดเห็นต่อประสิทธิภาพการสอนมากที่สุด รองลงมาคือ ด้านการใช้กิจกรรมการสอนที่หลากหลาย ด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก ด้านการสร้างความชัดเจนในบทเรียนและด้านการใส่ใจในงานสอน 3) ความสัมพันธ์ระหว่างสมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับประสิทธิภาพการสอนของครู พบว่า ด้านความรู้ ด้านทักษะการบริหาร ด้านแรงจูงใจ ด้านบุคลิกภาพ ด้านความร่วมแรงร่วมใจกับประสิทธิภาพการสอนของครู มีความสัมพันธ์เชิงบวกอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ 0.01
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กนกพร โหงวเกิด. (2563). สมรรถนะหลักของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
กอบศักดิ์ มูลมัย. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนกับ ประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
กุลจิรา รักษนคร. (2563). คุณลักษณะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่21. Journal of Modern Learning Development, 5(3), 328–344.
จีรพรณัฎฐ์ ภุมรินทร์. (2562). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับการจัดการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 11(1), 207–223.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2565). นวัตกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษาในยุคการเรียนรู้ 4.0. ตองสาม ดีไซน์.
ทองดี คณะศรี. (2566). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายโสธร เขต 2. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(2), 313–325.
นัยนา กวนวงค์, (2552). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
บุรีรักษ์ คุ้มกลาง. (2563). การประเมินโครงการจัดภูมิทัศน์พัฒนาสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนประชานุกูล (ขำสนิทอนุเคราะห์). สำนักงานเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร.
เบญจมาศ กระตารัตน์. (2556). ปัจจัยส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนวิทยาศาสตร์ โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ปริศนา กล้าหาญ. (2559). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหาร สถานศึกษากับประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรีเขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ภิชาพัชญ์ โหนา. 2562. รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
มัสยา นามเหลา. (2553). ประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนครพนม.
มานะ ครุธาโรจน์. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะ ผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานยุคการศึกษา 4.0. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(9), 351–369.
วณิชญา นิยมญาติ. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนกับประสิทธิภาพการสอนของงครูโรงเรียนในกลุ่มเครือขข่ายไตรรัตน์สัมพันธ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยปทุมธานี.
วิชิต แสงสว่าง. (2562). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยราชภัฏโดยวิธีการวิเคราะห์องค์ประกอบโครงสร้างเชิงเส้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. (2568). นโยบายแผนและยุทธศาสตร์การศึกษา พ.ศ. 2568. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2557). แนวปฏิบัติการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2561–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สุพรรณี ชาญประเสริฐ. (2557). สะเต็มศึกษากับการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. สสวท, 42(186), 3–5.
Beach, D.M. (1989). Supervision Focus on Instruction. Haroer & Row.
Borich, G.D. (2004). Effective teaching methods (2nd ed). Macmillan Publishing.
Boyatzis, R.E., et.al. (1982). Human Characteristics and School Learning. McGraw–Hill.
Hellinger, D. (2005). A Competency-Based Approach (10th ed.). Thomson South–Western.
Kaplan, C. (2016). What Does It Mean to be a Professional Teacher?. https://www. enotes.com/homeworkhelp/what-meanprofessional-teacher-657625.
Krejcie and Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Journal of Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Mc Clelland, D.C. (1973). Test for Competency. Rather than Intelligence. American Psychologists, 17(7), 57–83.
Schwartz, J. (1980). Criteria for Effective University Teaching. Improving College and University Teaching, 28(3), 120–121.
Spencer, L.M. (2003). Competence at work : Model for superior performance. Wiley.
