THE RELATIONSHIP BETWEEN THE COMPETENCE OF SCHOOL ADMINISTRATORS AND THE TEACHING EFFICIENCY OF TEACHERS UNDER SISAKET PRIMARY EDUCATIONAL SERVICE AREA OFFICE 4
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The relationship between the competence of school administrators and the teaching efficiency of teachers is an important factor in continuously developing the quality of students and school management, leading to successful and efficient school management. This research aimed to 1) study the competence level of school administrators, 2) study the teaching efficiency level of teachers, and 3) study the relationship between school administrators' competence and teachers' teaching efficiency. The sample group consisted of 335 school administrators and teachers. The stratified sampling method was used to collect data. The data were collected using questionnaires. The statistics used were frequency, percentage, mean, standard deviation, and Pearson's momentum correlation coefficient. The results showed that 1) school administrators' competence in all five dimensions was at the highest level. When considering each aspect, it was found that personality had the highest opinion on school administrators' competence, followed by management skills, knowledge, cooperation, and motivation. 2) Teachers' teaching efficiency in all five dimensions was at the highest level. When considering each aspect, it was found that increasing the efficiency of the learning process had the highest opinion on teachers' teaching efficiency, followed by using diverse teaching activities and active learning management. In terms of creating clarity in lessons and paying attention to teaching work, 3) the relationship between the competence of school administrators and the teaching efficiency of teachers found that knowledge, management skills, motivation, personality, and cooperation with the teaching efficiency of teachers had a significant positive relationship at the 0.01 level.
Downloads
Article Details
References
กนกพร โหงวเกิด. (2563). สมรรถนะหลักของผู้บริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการบริหารงานวิชาการในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏราชนครินทร์.
กอบศักดิ์ มูลมัย. (2554). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนกับ ประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลธัญบุรี.
กุลจิรา รักษนคร. (2563). คุณลักษณะผู้บริหารสถานศึกษาในศตวรรษที่21. Journal of Modern Learning Development, 5(3), 328–344.
จีรพรณัฎฐ์ ภุมรินทร์. (2562). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษากับการจัดการเรียนการสอนในศตวรรษที่ 21. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย, 11(1), 207–223.
ถนอมพร เลาหจรัสแสง. (2565). นวัตกรรมเทคโนโลยีสารสนเทศเพื่อการศึกษาในยุคการเรียนรู้ 4.0. ตองสาม ดีไซน์.
ทองดี คณะศรี. (2566). สมรรถนะของผู้บริหารสถานศึกษาที่ส่งผลต่อประสิทธิผลการบริหารงานวิชาการของโรงเรียน สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษายโสธร เขต 2. วารสารพุทธปรัชญาวิวัฒน์, 7(2), 313–325.
นัยนา กวนวงค์, (2552). ปัจจัยการบริหารที่ส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนของครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาจังหวัดขอนแก่น. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏอุดรธานี.
บุรีรักษ์ คุ้มกลาง. (2563). การประเมินโครงการจัดภูมิทัศน์พัฒนาสิ่งแวดล้อมในโรงเรียนประชานุกูล (ขำสนิทอนุเคราะห์). สำนักงานเขตสายไหม กรุงเทพมหานคร.
เบญจมาศ กระตารัตน์. (2556). ปัจจัยส่งผลต่อประสิทธิภาพการสอนวิทยาศาสตร์ โรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 19. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏเลย.
ปริศนา กล้าหาญ. (2559). การศึกษาความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหาร สถานศึกษากับประสิทธิภาพการสอนของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาสระบุรีเขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครราชสีมา.
ภิชาพัชญ์ โหนา. 2562. รูปแบบการพัฒนาสมรรถนะผู้บริหารสถานศึกษาในยุคประเทศไทย 4.0. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
มัสยา นามเหลา. (2553). ประสิทธิภาพการจัดการเรียนรู้ของครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาในจังหวัดนครพนม. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยนครพนม.
มานะ ครุธาโรจน์. (2564). กลยุทธ์การพัฒนาสมรรถนะ ผู้บริหารสถานศึกษาขั้นพื้นฐานยุคการศึกษา 4.0. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 5(9), 351–369.
วณิชญา นิยมญาติ. (2559). ความสัมพันธ์ระหว่างภาวะผู้นำการเปลี่ยนแปลงของผู้บริหารโรงเรียนกับประสิทธิภาพการสอนของงครูโรงเรียนในกลุ่มเครือขข่ายไตรรัตน์สัมพันธ์ สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาปทุมธานี เขต 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต มหาวิทยาลัยปทุมธานี.
วิชิต แสงสว่าง. (2562). การพัฒนารูปแบบองค์การแห่งการเรียนรู้ของมหาวิทยาลัยราชภัฏโดยวิธีการวิเคราะห์องค์ประกอบโครงสร้างเชิงเส้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4. (2568). นโยบายแผนและยุทธศาสตร์การศึกษา พ.ศ. 2568. สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาศรีสะเกษ เขต 4.
สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการพลเรือน. (2557). แนวปฏิบัติการวัดและประเมินผลการเรียนรู้ตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2561–2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สุพรรณี ชาญประเสริฐ. (2557). สะเต็มศึกษากับการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. สสวท, 42(186), 3–5.
Beach, D.M. (1989). Supervision Focus on Instruction. Haroer & Row.
Borich, G.D. (2004). Effective teaching methods (2nd ed). Macmillan Publishing.
Boyatzis, R.E., et.al. (1982). Human Characteristics and School Learning. McGraw–Hill.
Hellinger, D. (2005). A Competency-Based Approach (10th ed.). Thomson South–Western.
Kaplan, C. (2016). What Does It Mean to be a Professional Teacher?. https://www. enotes.com/homeworkhelp/what-meanprofessional-teacher-657625.
Krejcie and Morgan. (1970). Determining Sample Size for Research Activities. Journal of Educational and Psychological Measurement, 30(3), 607-610.
Mc Clelland, D.C. (1973). Test for Competency. Rather than Intelligence. American Psychologists, 17(7), 57–83.
Schwartz, J. (1980). Criteria for Effective University Teaching. Improving College and University Teaching, 28(3), 120–121.
Spencer, L.M. (2003). Competence at work : Model for superior performance. Wiley.
