THE MODEL AND MECHANISM IN APPLYING THE KNOWLEDGE GAINED FROM BEST PRACTICES OF THE COMPETENCY DEVELOPMENT OF LEARNERS, TEACHERS, AND EDUCATIONAL PERSONNEL TO ENHANCE EDUCATIONAL QUALITIES WITH A WHOLE SCHOOL APPROACH IN THE CONTEXT OF UBON RATCHATHANI PROVINCE
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: (1) investigate the models and mechanisms for transferring knowledge derived from best practices in professional development activities to improve educational quality through a whole-school development approach in the context of Ubon Ratchathani Province, and (2) examine the outcomes of applying such best practice knowledge in professional development. The study employed participatory action research (PAR) combined with design-based research (DBR). The target group comprised four schools under the jurisdiction of the Ubon Ratchathani Primary Educational Service Area Office 1, selected based on voluntary participation. Research instruments included documentation of best practices in professional development activities, teacher competency assessment forms, as well as administrator and student competency evaluations. Quantitative data were analyzed using percentage, mean, standard deviation, and a content analysis approach was employed to analyze the qualitative data. The findings revealed that 1)the model and mechanism for knowledge transfer from best practices in professional development to educational quality improvement in the whole-school development approach consisted of five components, referred to as the FOCUS Model. 2)The application of best practice knowledge in school development after three cycles of intervention, an overall improvement was observed in the competencies of learners, educators, and school administrators in the target group. Qualitative data analysis indicated that teachers and school administrators held positive views toward the learning process through best practice knowledge, the mentorship provided by university faculty, and the collaborative efforts among universities, educational service area offices, and schools, which contributed to visible success.
Downloads
Article Details
References
กฤษณพงษ์ กีรติกร. (2557). การยกระดับคุณภาพครู. ใน การประชุมคณะกรรมการปฏิรูประบบผลิตและพัฒนาครู ครั้งที่ 2/2557. วันที่ 24 มกราคม 2557.
ไกรยศ ภัทราวาท. (2557). “อิสระ รับผิดชอบ” หัวใจสู่โรงเรียนดีมีประสิทธิภาพ. สหมิตรพริ้นติ้ง แอนด์ พับลิชชิ่ง จำกัด.
เฉลิมชัย พันธ์เลิศ. (2549). การพัฒนากระบวนการเสริมสมรรถภาพการชี้แนะของนักวิชาการพี่เลี้ยงโดยใช้การเรียนรู้แบบเน้นประสบการณ์ในการอบรมโดยใช้โรงเรียนเป็นฐาน. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ชวลิต ชูกำแพง. (2560). ชุมชนแห่งการเรียนรู้ของครู. วารสารการวัดผลการศึกษา มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 23(2), 1-6.
ทิศนา แขมมณี และภาษิต ประมวลชัย. (2559). (บรรณาธิการ). ประสบการณ์และกลยุทธ์ของผู้บริหารในการปฏิรูปการเรียนรู้ทั้งโรงเรียน. บริษัท เกรท เอ็ดดูเคชั่น จำกัด.
มนตรี แย้มกสิกร. (2560). “กระบวนทัศน์ที่จำเป็นต่อการพัฒนาครู” ในระบบและรูปแบบการพัฒนาครูที่เหมาะสมกับความเป็นไทยและความเป็นสากล. บริษัท พริกหวาน กราฟฟิคจำกัด.
มูลนิธิทักษะแห่งอนาคต. (2564). รายงานผลการดำเนินการฉบับสมบูรณ์ ผลผลิตโครงการการยกระดับคุณภาพโรงเรียนขนาดเล็กเชิงระบบด้วยโรงเรียนแม่ข่ายนวัตกรรมการเรียนรู้และการบริหาร. มูลนิธิทักษะแห่งอนาคต.
วรรณภา โคตรพันธ์. (2563). การพัฒนารูปแบบการพัฒนาครูที่เสริมสร้างการจัดการเรียนรู้วิทยาศาสตร์ของ
ครูระดับประถมศึกษาบนฐานชุมชนการเรียนรู้ทางวิชาชีพ. ปริญญานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาวิทยาการทางการศึกษาและการจัดการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21 (พิมพ์ครั้งที่ 4). บริษัทตถาตา พับลิเคชั่น จำกัด.
สถาบันพัฒนาครู คณาจารย์ และบุคลากรทางการศึกษา. (2557). การศึกษาแนวโน้มการพัฒนาครูเพื่อคุณภาพการศึกษาสู่ศตวรรษที่ 21 (ฉบับย่อ). สถาบันพัฒนาครู คณาจารย์ และบุคลากรทางการศึกษา.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2552). สภาพปัญหาและแนวทางแก้ปัญหาการจัดการเรียนการสอนที่ส่งผลต่อการพัฒนาคุณภาพผู้เรียนในระดับการศึกษาขั้นพื้นฐาน. ห้างหุ้นส่วน จำกัด วี.ที.ซี.คอมมิวนิเคชั่น.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). รายงานประจำปี 2560 สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. บริษัทแกรนด์พ้อยท์ จำกัด
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2562). มาตรฐานการศึกษาของชาติ พ.ศ. 2561. บริษัท 21 เซ็นจูรี่ จำกัด.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2563). การพัฒนากระบวนทัศน์รูปแบบและกลไกการพัฒนาครูในลักษณะเครือข่าย เชิงพื้นที่ 5 พื้นที่. กลุ่มพัฒนานโยบายด้านการเรียนรู้ สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้.
อรพรรณ บุตรกตัญญู. (2549). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้จากการปฏิบัติผสานการชี้แนะเพื่อเสริมสร้างการรับรู้ความสามารถของตนของครูอนุบาล. วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการศึกษาปฐมวัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Andrews D. and Lewis M. (2004). Building sustainable futures: Emerging understandings of the significant contribution of the professional learning community. Improving Schools, 7(2), 129–150. https://doi.org/10.1177/1365480204047345
Blanchard, N.P. and Thacker, W.J. (2004). Effective Training Systems, Strategies, and Practices (2nd Edition). Pearson Education.
DuFour, R., Eakey, R., and Many, T. (2006). Learning by Doing. A Handbook for Professional Learning Communities at Work. Solution Tree Press.
Elmore, R. F. (2002). Bridging the Gap Between Standards and Achievement: The Imperative for Professional Development in Education. Albert Shanker Institute.
Fred C. Lunenburg. (2010). Creating a Professional Learning Community. Sam Houston State University.
Fullan, M. (2009). The Challenge of Change. Falmer Press.
Johnson, D. T., Headey, B., & Jensen, B. (2006, September 1). Communities, social capital and public policy: Literature review (FaHCSIA Research Paper No. 26). https://doi.org/10.2139/ssrn.1728588.
Martine Pellerin (2011). University–School Collaborative Action Research as an Alternative Model for Professional Development Through AISI. https://newprairiepress.org/edconsiderations/vol15/iss3/13/, 20th August, 2022.
Sange, P.M. (1990). The Fifth Discipline : The Art and Practice of the Learning Organization. MBC UP Ltd.
Vincent, L. (2004). Coaching of meaning : The culture and practice of coaching and team building. Palgrave Macmillan.
