Complaint in Modern Thai Poetry
Main Article Content
Abstract
This research aims to study the characteristics and the importance of lamentation in modern Thai poetry, focusing on the works of Angkarn Kalayanapong, Naowarat Pongpaibul, Sujit Wongthes, Komtuan Kanthanu, Raekham Pradouykham and Phaiwarin Khao-ngam. The selected authors adopted the tradition of lamentation and modified it to comply with the modern society and culture.
Results of the study show that lamentation in modern Thai poetry portrays many situations: exile from homeland, portraying crying, recalling happy memories, depicting complaint through things encountered and complaint with society criticized, based on depiction in complaint of the past poets. Modern Thai poets expanded the scope of lamentation from the individual to the general condition of society. In addition, lamentation in modern Thai poetry is an important means by which the poet expresses emotions, views toward society, nature, politics, and also expresses capabilities to compose poetry to deeply move readers to feel complex feelings, imagine along and understand the poet’s ideas.
Article Details
References
กุสุมา รักษมณี. (2549). การวิเคราะห์วรรณคดีไทยตามทฤษฎีวรรณคดีสันสกฤต (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ภาควิชาภาษาตะวันออก คณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร วังท่าพระ.
คมทวน คันธนู. (2526). กำสรวลโกสินทร์. กรุงเทพฯ: ศึกษิตสยาม.
คมทวน คันธนู. (2539). รุ้งสายอันรายสรวง. กรุงเทพฯ: บริษัท ต้นอ้อ แกรมมี่ จำกัด.
คทวน คันธนู. (2546). นาฎกรรมบนลานกว้าง (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: มูลนิธิสถาบันวิชาการ.
นิตยา แก้วคัลณา. (2555). บทพรรณนาในกวีนิพนธ์ไทย: ลีลา ความคิด และการสืบสรรค์. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิตยา แก้วคัลณา. (2556). สืบสรรค์ขนบวรรณศิลป์: การสร้างสุนทรียภาพในกวีนิพนธ์ไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2526). จารึก ร.ศ.200. กรุงเทพฯ: เจ้าพระยา.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2529). กรุงเทพทวารวดี จารึกไว้ในปีที่ 200 แห่งกรุงรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ: ศิลปวัฒนธรรม.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2531). ตากรุ้งเรืองโพยม. กรุงเทพฯ: ก.ไก่.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2535). ข้างคลองคันนายาว กระบวนที่ 2. กรุงเทพฯซ ธรรมสาร.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2554). ไม่รู้เลยว่ารัก. กรุงเทพฯ: เกี้ยว-เกล้า พิมพการ.
บุญเหลือ เทพยสุวรรณ, หม่อมหลวง. (2520). หัวเลี้ยวของวรรณคดีไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
ประเทือง คล้ายสุบรรณ์. (2517). เพลงกล่อมเด็ก. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์สุทธิสารการพิมพ์.
ไพวรินทร์ ขาวงาม. (2538). ม้าก้านกล้วย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์.
ไพวรินทร์ ขาวงาม. (2549). คือแรงใจและไฟฝัน (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์.
ไพวรินทร์ ขาวงาม. (2553). ณ ที่ซึ่งแม่โพสพเคยสถิต. กรุงเทพฯ: แพรวสำนักพิมพ์.
ยุค ศรีอาริยะ. (2541). มายาโลกาภิวัฒน์. กรุงเทพฯ: โครงการวิถีทรรศน์.
แรคำ ประโดยคำ. (2533). ลานชเล. กรุงเทพฯ: บริษัท ต้นอ้อ จำกัด.
ศรีศักร วัลลิโภดม. (2536). ชีวิตวัฒนธรรมกับความเชื่อในสังคมไทย. ใน มองอนาคต: บทวิเคราะห์เพื่อปรับเปลี่ยนทิศทางสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิภูมิปัญญา.
สิทธิพงษ์ ดิลกวณิช. (2538). การพัฒนาเศรษฐกิจด้วยอุตสาหกรรมกับการแลกมาด้วยความเสื่อมโทรมของสิ่งแวดล้อม. ใน โลกาภิวัฒน์กับสังคมเศรษฐกิจไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์ศึกษาเศรษฐศาสตร์การเมือง คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2548). กลอนกัมปนาท. กรุงเทพฯ: บริษัทพิมพ์ดี จำกัด.
สุจิตต์ วงศ์เทศ. (2524). เจ้าขุนทองไปปล้น: รวมบทกวีสยามของสุจิตต์ วงษ์เทศ 2516-2523. กรุงเทพฯ: ศิลปวัฒนธรรม.
สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2549). เจิมจันทร์กังสดาล ภาษาวรรณศิลป์ในวรรณดคีไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาพร พลายเล็ก. (2541). นิราศสมัยรัตนโกสินทร์: การสืบทอดขนบวรรณศิลป์จากพระนิพนธ์เจ้าฟ้าธรรมาธิเบศร. (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, คณะอักษรศาสตร์, สาขาวิชาภาษาไทย.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2516). ลำนำภูกระดึง (พิมพ์ครั้งที่ 2 ฉบับแก้ไขปรับปรุงใหม่). พระนคร: ศึกษิตสยาม.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2529). กวีนิพนธ์ของอังคาร กัลยาณพงศ์ (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: เคล็ดไทย.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2536). พลวัตของสังคม-วัฒนธรรมไทย: ความอยู่รอดหรือหายนะ. ใน มองอนาคต: บทวิเคราะห์เพื่อปรับเปลี่ยนทิศทางสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มูลนิธิภูมิปัญญา.
เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2545). ศักยภาพในไทวิถี. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.