Srisuthatsanghatsachai Kap Folktale: A study of the Manuscripts, Intertextuality, and Teachings
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research is a study of Kap (a type of Thai poetry) folk tale, Srisuthatsanghatsachai from the ancient manuscripts, which was written in scrolls. At present they are preserved in the National Library of Thailand in Bangkok. This research focuses on the analysis of the context, especially in intertextuality and teachings. The research finds that the author of Srisuthatsanghatsachai is unknown and the period of the writing is uncertain. However, it is presumed that the tale was completed around 1834 to 1882. It was written in Kap Yanee. Kap Chabang, Kap Surangkhanang and other kinds of Kaps that are called differently, however, indicate the writing tunes.The Intertextuality in Srisuthatsanghatsachai has a similar story plot to Voravongsa Jataka, which is one of the tales in Pannasa Jataka. In terms of the content, the author adapted the details of the events in the story to differentiate it from Voravongsa Jataka while combining the adapted details of events from other literature or famous tales into Srisuthatsanghatsachai. Furthermore, many teachings in this kap folk tale are in line with Buddhist principles and practices, i.e. Kamma and consequence, the Three Signs of Being, worldly vicissitudes, wisdom and meditation. They also accord with the teachings in the conduct of life, i.e. filial piety, love and marriage, assiduity, mercy and forgiveness. The study of Srisuthatsanghatsachai shows the versatility and skillfulness of the author in creating such an entertaining tale as well as providing useful insights to the readers. This study also acts as a way to preserve Thai literature and spread the knowledge of this tale in order to be known to the broader audiences.
Article Details
References
ฉัตรชัยสุขุม. (2553). ลักษณะสหบทในนวนิยายเรื่อง “กรูกันออกมา” ของปริทรรศหุตางกูร. (การค้นคว้าอิสระปริญญาอักษรศาสตรมหาบัณฑิตสาขาวิชาภาษาไทยเพื่อการพัฒนาอาชีพ). มหาวิทยาลัยศิลปากร, นครปฐม.
ณัฐาคํ้าชู. (2560). นิทานคํากาพยเรื่องศรีสุทัศน์สังหัสไชย: การศึกษาที่มาของเนื้อเรื่อง. ในรวมบทความวิจัยการประชุมวิชาการระดับชาติครั้งที่ 11 มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ในยุค Thailand 4.0 (น. 250–263). ชลบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์มหาวิทยาลัยบูรพา.
ณัฐาคํ้าชู. (2561). การปริวรรตและศึกษาวิเคราะห์นิทานคํากาพย์เรื่องศรีสุทัศน์สังหัสไชย (รายงานผลการวิจัย). ชลบุรี: คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2547). วรรณกรรมประเภทกลอนสวดภาคกลาง: การศึกษาเชิงวิเคราะห์. กรุงเทพฯ: สถาบันไทยศึกษาจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ตรีศิลป์ บุญขจร. (2553). ด้วยแสงแห่งวรรณคดีเปรียบเทียบ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศูนย์วรรณคดีศึกษาคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทองคํายิ้มกําภู. (2500). ปฏิทิน 220 ปีเทียบสุริยคติและจันทรคติตั้งแต่ พ.ศ. 2325–2544. กรุงเทพฯ: เขษมบรรณกิจ.
ธีรา สุขสวัสดิ์ณอยุธยา. (มกราคม–มิถุนายน 2548). สัมพันธบท (Intertextuality) ในฐานะวิธีการหนึ่งของวรรณคดีวิจารณ์. มนุษยศาสตร์สาร, 6(1), 1–13.
นพพรประชากุล. (2552). สัมพันธบท. ในยอกอักษรย้อนความคิดเล่ม 1 ว่าด้วยวรรณกรรม (น. 329–336). กรุงเทพฯ: อ่านและวิภาษา.
นิตยาวรรณกิตร์. (2555). อนุภาคการกําเนิดเหนือธรรมชาติในชาดกตํานานและนิทานพื้นบ้าน. มนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์. 19(2), 60–86.
นิยะดา เหล่าสุนทร. (2558). ปัญญาสชาดก: ประวัติและความสําคัญที่มีต่อวรรณกรรมร้อยกรองของไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ลายคํา.
ประพนธ์ เรืองณรงค์. (2523). “พระวรวงศ์” วรรณกรรมจังหวัดสุราษฎร์ธานี: การศึกษาเชิงวิเคราะห์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจารึกภาษาไทย). มหาวิทยาลัยศิลปากร, กรุงเทพฯ.
ปัญญาสชาดกฉบับหอสมุดแห่งชาติ เล่มหนึ่ง (พิมพ์ครั้งที่ 2). (2549). กรุงเทพฯ: ศิลปาบรรณาคาร.
ปัญญาสชาดกฉบับหอสมุดแห่งชาติ เล่มสอง (พิมพ์ครั้งที่ 2). (2549). กรุงเทพฯ: ศิลปาบรรณาคาร.
พระธรรมกิตติวงศ์ [ทองดีสุรเตโช]. (2556). พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสนาชุดคําวัด. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เลี่ยงเชียง.
พระพรหมคุณาภรณ์ [ป.อ.ปยุตฺโต]. (2559). พจนานุกรมพุทธศาสนา ฉบับประมวลศัพท์ (พิมพ์ครั้งที่ 27). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์พระพุทธศาสนาของธรรมสภา.
พระศรีสุทัศน์ เล่ม 1. สมุดไทยขาว, อักษรไทย, ภาษาไทย, เส้นหมึก, เลขที่ 515.
พิเชฐ แสงทอง. (2555). Intertextuality จาก “ตัวบท” สู่ “สัมพันธบท”. สงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 18(3), 261–270.
ศิราพร ณ ถลาง. (2548). ทฤษฎีคติชนวิทยา: วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตํานาน – นิทานพื้นบ้าน. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานทางวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สหัสไชย เล่ม 2. สมุดไทยขาว, อักษรไทย, ภาษาไทย, เส้นหรดาล, เลขที่ 565.
สหัสไชย เล่ม 2. สมุดไทยขาว, อักษรไทย, ภาษาไทย, เส้นหมึก, เลขที่ 564.
สหัสไชย เล่ม 3. สมุดไทยขาว, อักษรไทย, ภาษาไทย, เส้นหมึก, เลขที่ 566.
สหัสไชย เล่ม 3. สมุดไทยขาวอักษรขอม – ไทยภาษาบาลี – ไทย, เส้นดินสอและเส้นหมึก, เลขที่ 516.
สายวรุณ น้อยนิมิตร. (2542). อรรถกถาชาดก: การศึกษาในฐานะวรรณคดีคําสอนของไทยและความสัมพันธ์กับวรรณคดีคําสอนเรื่องอื่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย). จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, กรุงเทพฯ.
อภิลักษณ์ เกษมผลกูล. (2554). พระวรวงศ์: วรรณกรรมท้องถิ่นที่แสดงร่องรอยความสัมพันธ์ทางภูมิศาสตร์และวัฒนธรรมระหว่างภาคตะวันออกภาคกลางและภาคใต้. มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 4(2), 103–131.
