The Creative Perpetuation of Thai Classical Literature in Modern Thai Poetry
Main Article Content
Abstract
The research aims to study the dynamics of Thai classical literature in modern Thai Poetry and the way of thinking of modern poets who use Thai classical literature to convey new meanings in a socio-cultural context by studying the published collected works of Angkarn Kanlayanapong from 1973 to 2018, with a focus on poems that recreate the structure of Thai classical literature. The scope of the study also includes the work of Angkhan Kanlayanapong, Nawarat Pongpaiboon, Suchit Wongthes, Paiboon Wongthes, Khanchai Bunpan, Komthuan Kanthanu, Saksiri Meesomsueb, Phaivarin Khaongam, Raekham Pradouykham, Phanom Nantapruck, Kan na Sattha, Chokchai Bundit, Mr. Tiwa, Angkarn Chanthathip, and Chettapat Wisaijorn that also follows these guidelines and represents this era. The results show that the creation of poetry by Thai modern poets is partly due to their being well-versed Thai classical literature and bringing such knowledge to be investigated. It shows that Thai ancient literature has not been lost over time but has changed into a dynamic movement. It is still alive in a contemporary socio-cultural context resulting from bringing its prosody to create a new chapter of literature, adapting it content events and characters mimicking it content or traditions, as well as allusions to the classical work. The creative perpetuation of the literary heritage of modern Thai poets also makes visible the methods of thinking or communicating their meaning to a contemporary social and cultural context by means of conveying the value of Thai poetry, socio-cultural criticism, and media conflict in the context of the contemporary political society.
Article Details
References
กรมศิลปากร. (2540). วรรณกรรมสมัยอยุธยา เล่ม 1 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กองวรรณคดีและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร.
กระทรวงศึกษาธิการ, กรมวิชาการ. (2543). โคลงโลกนิติ พระนิพนธ์สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยาเดชาดิศร. องค์การค้าคุรุสภา.
กานติ ณ ศรัทธา. (2541). ลิลิตหล้ากำสรวล. แพรวสำนักพิมพ์.
คมทวน คันธนู. (2530). วิเคราะห์วรรณกรรม วิจารณ์วรรณกร. ดอกหญ้า.
เจตนา นาควัชระ. (2538). วิกฤตการณ์ของมนุษยศาสตร์. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
เชษฐภัทร วิสัยจร. (2549). สงครามศักดิ์สิทธิ์. นานมีบุ๊คพับลิเคชั่นส์.
โชคชัย บัณฑิต. (2548). บ้านเก่า (พิมพ์ครั้งที่ 10). 340.
นายทิวา. (2553). ในความไหวนิ่งงัน. แอล. ที. เพรส.
นิตยา แก้วคัลณา. (2544). การศึกษาขนบ “การอ้างถึง” ในวรรณกรรมไทย. รายงานการวิจัยจากกองทุนวิจัยมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
นิตยา แก้วคัลณา. (2561). การสืบสรรค์ในกวีนิพนธ์ไทย. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2523). เพลงขลุ่ยเหนือทุ่งข้าว. เรือนแก้วการพิมพ์.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2529). คำหยาด (พิมพ์ครั้งที่ 4). ก. ไก่.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2530).ชักม้าชมเมือง (พิมพ์ครั้งที่ 2). การเวก.
เนาวรัตน์ พงษ์ไพบูลย์. (2541). เขียนแผ่นดิน (พิมพ์ครั้งที่ 2). ธนาคารกรุงเทพ.
บุญเหลือ เทพยสุวรรณ. (2520). หัวเลี้ยวของวรรณคดีไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). สมาคมสังคมศาสตร์แห่งประเทศไทย.
ประชุมสุภาษิตสอนหญิง. (2555). กรมศิลปากร.
ประมวลข้อมูลเกี่ยวกับจารึกพ่อขุนรามคำแหง. (2557). สำนักหอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร.
พ.ณ ประมวญมารค [นามแฝง ]. (2513). นิราศนรินทร์คำโคลงและนิราศปลีกย่อย. เจริญธรรม.
พรเทพ โตชยางกูร. (2553). การอ้างถึงในนิราศสมัยใหม่: กลวิธีการสื่อสารและการสร้างอารมณ์สะเทือนใจ [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต]. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ไพบูลย์ วงษ์เทศ. (2521). หมายเหตุร่วมสมัย. การเวก.
ไพวรินทร์ ขาวงาม. (2541). เจ้านกกวี. แพรวสำนักพิมพ์.
ไพวรินทร์ ขาวงาม. (2548). คำใดจะเอ่ยได้ดังใจ (พิมพ์ครั้งที่ 4). นาคร.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2549). การสืบทอดวรรณคดีมรดกในวรรณกรรมเยาวชนร่วมสมัยของไทย. วารสารราชบัณฑิตยสถาน, 30(4), 1078-1091.
รื่นฤทัย สัจจพันธุ์. (2553). สืบสานสร้างสรรค์วรรณศิลป์. สถาพรบุ๊ค.
แรคำ ประโดยคำ. (2547). ในเวลา (พิมพ์ครั้งที่ 6). รูปจันทร์.
ศักดิ์สิริ มีสมสืบ. (2552). ดอกไม้ดอกสุดท้าย. สามัญชน.
สถาพร ศรีสัจจัง. (2518). ก่อนไปสู่ภูเขา (พิมพ์ครั้งที่ 2). ปุถุชน.
สุนทรภู่. (2544). พระอภัยมณี (พิมพ์ครั้งที่ 16). ศิลปบรรณาคาร.
สุจิตรา จงสถิตย์วัฒนา. (2541). หวังสร้างศิลป์นฤมิตเพริศแพร้ว: การสืบทอดขนบกับการสร้างสรรค์วรรณศิลป์ในกวีนิพนธ์ไทยสมัยใหม่. โครงการตำราคณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุจิตต์ วงษ์เทศ และ ขรรค์ชัย บุนปาน. (2507). นิราศเมืองนนท์และนิราศมหาชัย. ม.ป.ท.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2519). เพลงยาวถึงนายกรัฐมนตรี. ประพันธ์สาส์น.
สุจิตต์ วงษ์เทศ. (2528). ไพร่ขับเสภา. ศิลปวัฒนธรรม.
สุภัค มหาวรากร. (2556). การศึกษาเรื่องการแปรรูปบทละครเรื่องอิเหนา.วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ, 15(1), 1-17.
สุภานี คุ้มไพรี. (2557). การสืบทอดวรรณคดีและนิทานในวรรณกรรมเยาวชนไทยช่วงปี พ.ศ. 2545-2554 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต] มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เสภาเรื่องขุนช้างขุนแผน. (2513). ศิลปบรรณาคาร.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2513). กวีนิพนธ์ (พิมพ์ครั้งที่ 2). ศึกษิตสยาม.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2521). บางกอกแก้วกำศรวลหรือนิราศนครศรีธรรมราช. มูลนิธิเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีป.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2535). ราชสดุดี มิ่งขวัญประชาธิปไตย. กองทุนเสฐียรโกเศศ-นาคะประทีปร่วมกับกองทุนโครงการรวมทุนน้ำใจไทย.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2542). กวีศรีอยุธยา. เคล็ดไทย.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2547ก). ปณิธานกวี (พิมพ์ครั้งที่ 9). ศยาม.
อังคาร กัลยาณพงศ์. (2547ข). ลำนำภูกระดึง (พิมพ์ครั้งที่ 3). ศยาม.
อังคาร จันทาทิพย์. (2554). วิมานลงแดง. ดับเบิ้ลนายน์.
อาทิตย์ ดรุนัยธร. (2559). การสร้างมูลค่าเพิ่มแก่วรรณคดีโบราณด้วยการดัดแปลงเป็นละครโทรทัศน์: กรณีศึกษา อิเหนา. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 4(2), 1-16.