Camadevivamasa: The Composite of Historical and Buddhist Narratives
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The Camadevivamasa is a Buddhist text and historical document (antecedent types). It is a combination of historical and Buddhist narratives such as Buddha Vyakarana (Forecast of Buddha) predicting the emergence of the city in the future, which becomes the largest city of ‘Haribunjaya’ or the present-day Lamphun. The Camadevivamsa is the text that tells the history of Haribunjaya from the time of the Buddha to King Ardittiyavamsa, who was mentioned in Buddha Vyakarana. Even though King Ardittiyavamsa was much exhalted in the story, Queen Camadevi was considered an important figure as she helped promote Buddhism in Haribunjaya.
The Lord Buddha’s journey to Southeast Asia was mentioned in some legends of many ancient polities but not in the Tripitaka or other Buddhist scriptures e.g. commentaries and sub-commentaries. We encounter such stories only in Buddhist texts composed about ancient polities.
The Camadevivamasa reflects the perspectives of people in the ancient time who believed that the Lord Buddha’s trip could promote the sanctity of the city and increase the power of the aristocrats. It also incorporates the Buddhist moral lessons of righteousness, especially to realize one’s own role: the King should be a good ruler and a person should show gratitude towards parents and be a true friend. This is the purpose of this text.
Article Details
References
กรมศิลปากร. (2519). ตํานานมูลศาสนา. (พิมพ์เป็นอนุสรณ์แด่หม่อมหลวงเดช สนิทวงศ์ เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ ณ เมรุหน้าพลับพลาอิศริยาภรณ์ วัดเทพศิรินทราวาส 17 ธันวาคม 2518).
คอสมอส. (2544). ตํานานสัตว์หิมพานต์. กรุงเทพฯ: ไพลิน.
ดํารงราชานุภาพ, สมเด็จพระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระยา. (2519). ประชุมนิพนธ์เกี่ยวกับตํานานทางพระพุทธศาสนา. (พิมพ์เป็นอนุสรณ์แด่พระเทพคุณาธาร (ผล ชินปุตฺโต) เนื่องในงานพระราชทานเพลิงศพ ณ ฌาปนสถานวัดพระพิเรนท์ 21 มีนาคม 2514).
บรรจบ บรรณรุจิ. (2539). ภิกษุณีพุทธสาวิกาครั้งพุทธกาล. กรุงเทพฯ: มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2551). นิทานพื้นบ้านศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2554). ไขคําแก้วคําแพงพินิจวรรณกรรมไทย-ไท. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระโพธิรังสี. (2554). เรื่องจามเทวีวงศ์ พงศาวดารเมืองหริภุญไชย ทั้งภาษาบาลีและคําแปล (พระยาปริยัติธรรมธาดา และ พระญาณวิชิตร, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: ศรีปัญญา.
ภัทรพร สิริกาญจน. (2557). พระพุทธศาสนาในประเทศไทย: เอกภาพในความหลากหลาย. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ศิราพร ณ ถลาง. (2552). ทฤษฎีคติชนวิทยา วิธีวิทยาในการวิเคราะห์ตํานาน-นิทานพื้นบ้าน, (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สรัสวดี อ่องสกุล. (2539). ประวัติศาสตร์ล้านนา (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: อมรินทร์.
สุกัญญา สุจฉายา. (2556). วรรณกรรมมุขปาฐะ. กรุงเทพฯ: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2529). วิวัฒนาการงานเขียนภาษาบาลีในประเทศไทย: จารึก ตํานานพงศาวดาร สาส์น ประกาศ. กรุงเทพฯ: มูลนิธิมหามกุฎราชวิทยาลัยในพระบรมราชูปถัมภ์.
แสง มนวิทูร. (2510). ชินกาลมาลีปกรณ์. (พิมพ์เป็นอนุสรณ์แด่นายกีนิมมาเหมินท์เนื่องในวันเปิดตึกคนไข้พิเศษ “นิมมานเหมินท์-ชุติมา” โรงพยาบาลเชียงใหม่ 12 พฤษภาคม 2510).
ชลดา โกพัฒตา. (มกราคม–มิถุนายน 2556). “คติความเชื่ออดีตพระพุทธเจ้าในสังคมไทยพุทธศตวรรษที่ 20-24”. วารสารศิลปศาสตร์, 13: 1, 77–103.
ประคอง นิมมานเหมินท์. (2542). “พระพุทธเจ้าในตํานานและนิทานพื้นบ้านไทย-ไท”. ในปริทรรศน์วรรณกรรมพุทธศาสนา (1–26). (เนื่องในโอกาสเกษียณอายุราชการ รองศาสตราจารย์ ดร. ประคอง นิมมานเหมินท์).
สดุภณ จังกาจิตต์. (2518). “จามเทวีวงศ์”. วารสารอักษรศาสตร์, 9, 117–127.
ไอแสค อาศิระ. (2557). “เบื้องหลังพระศิวะ ตอนที่ 6 พระมุรุกัน”. ต่วย’ตูน ฉบับพิเศษ, 40: 476, 68–72.
ศิริสาร เหมือนโพธิ์ทอง. สัมภาษณ์, 21 มกราคม 2558.
