Social Consciousness in Thai Poetry in the Modern World

Main Article Content

Nittaya Kaewkallana

Abstract

The objective of this research is to studysocial consciousness in Thai poetry during the globalization era, focusing on works of modern poets. Considered as a testimony of the modern era, the modern poets’ works interrelate with the context of the modern world.


The result of this study indicated that modern Thai poets possessed the sense of social consciousness of the globalized period, and this trend corresponds with the ideas ofthinkers who are awakened to social and individual problems, as well as the conflicts in Thai society. The key issuesinclude: i) an increase in economic values and negligence of social and cultural values; ii) conservation and preservation of spiritual values among the fluctuations of consumerism; iii) social consciousness of poets dealing with the conflicts in contemporary Thai society.

Article Details

How to Cite
Kaewkallana, N. (2016). Social Consciousness in Thai Poetry in the Modern World. VANNAVIDAS, 16, 1–23. https://doi.org/10.14456/vannavidas.2016.1
Section
Articles

References

กมล กมลตระกูล. (2551). การครอบโลก: วิกฤตเศรษฐกิจและทางรอด. กรุงเทพฯ: มิ่งมิตร.

กานติ ณ ศรัทธา. (2547). ที่ซึ่งขุนเขาทะลุเมฆ. กรุงเทพฯ: สยามอินเตอร์บุ๊คส์.

กุสุมา รักษมณี. (2547). กุสุมาวรรณนา 4: วรรณสารวิจัย. กรุงเทพฯ: แม่คําาผาง.

กองบรรณาธิการประชาชาติธุรกิจ. (2549). 3 ทศวรรษประเทศไทย ยุคทุนนิยมไล่ล่า. กรุงเทพฯ: มติชน.

กอบกาญจน์ ภิญโญมารค. (2551). ธรรมชาติในกวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย (พ.ศ. 2520-2547). (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต). มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, บัณฑิตวิทยาลัย, สาขาวิชาภาษาไทย.

โกสินทร์ ขาวงาม. (2550). หมู่บ้านในแสงเงา. กรุงเทพฯ: เครือข่ายนักเขียนแห่งประเทศไทย.

โกสินทร์ ขาวงาม. (2553). เมืองในแสงแดด. กรุงเทพฯ: ใบไม้ป่า.

จุไรรัตน์ ลักษณะศิริ และคณะ. (2546). ภาษาและวรรณกรรมสาร: ภาษาและวรรณกรรมไม่เคยตาย. กรุงเทพฯ: แซทโฟร์ พริ้นติ้ง จํากัด.

เจตนา นาควัชระ. (2538). วิกฤตการณ์ของมนุษยศาสตร์. กรุงเทพฯ: สํานักกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).

ฉลาดชาย รมิตานนท์. (2536). วัฒนธรรมกับความหลากหลายทางชีวภาพ. ใน ความหลากหลายทางชีวภาพกับการพัฒนาอย่างยั่งยืน. กรุงเทพฯ: สถาบันชุมชนท้องถิ่นพัฒนา.

ชัยพร ศรีโบราณ. (2548). นิราศจักรวาล. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

เชษฐภัทร วิสัยจร. (2549). สงครามศักดิ์สิทธิ์. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คพับลิเคชั่น.

เชษฐภัทร วิสัยจร. (2556). กวีนิราศ. กรุงเทพฯ: 340.

เชษฐภัทร วิสัยจร. (2556). รัฐธรรมนูญใหม่กับ I-pad. อุบลราชธานี: 340.

ดวงมน จิตร์จํานงค์. (มกราคม-เมษายน 2543). แนวคิดสําาคัญของกวีนิพนธ์ไทยในยุคโลกาภิวัตน์. วารสารสงขลานครินทร์ ฉบับสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์, 6: 1, 1-13.

ดวงมน จิตร์จํานงค์. (มกราคม - กุมภาพันธ์ 2552). โลกทัศน์และพลังทางสุนทรียะในวรรณกรรมไทย (2540-2547). วารสารสงขลานครินทร์, 15: 1, 3-35.

ธีระ นุชเปี่ยม. (2542). โลกาภิวัตน์กับประวัติศาสตร์นิพนธ์. ใน วินัย พงศ์ศรีเพียร. ประวัติศาสตร์ปริทรรศน์พิพิธนิพนธ์เชิดชูเกียรติ พลโท ดําเนิร เลขะกุล เนื่องในโอกาสมีอายุครบ 84 ปี. กรุงเทพฯ: จัดพิมพ์เผยแพร่โดยการสนับสนุนของกองทุนดําาเนิร เลขะกุล เพื่อประวัติศาสตร์.

ธีรยุทธ บุญมี. (2546). ถอดรื้อปรัชญาและศิลปะแบบตะวันตกเป็นศูนย์กลาง. กรุงเทพฯ: สายธาร.

ธีรยุทธ บุญมี. (2546). พหุนิยม. กรุงเทพฯ: สําานักงานคณะกรรมการวิจัยแห่งชาติ. เธอยังเขียน บทกวีอยู่อีกเหรอ. (30 มีนาคม 2551). จุดประกายวรรณกรรม (กรุงเทพธุรกิจ ฉบับวันอาทิตย์), น. 2.

นายทิวา. (2553). ในความไหวนิ่งงัน. กรุงเทพฯ: แอล. ที. เพรส. จําากัด.

นายทิวา. (2555). บันทึกรอยเท้ารายทาง. กรุงเทพฯ: พริ้นท์ ซิตี้ จํากัด.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2541). ยุคสมัยไม่เชื่ออย่าลบหลู่. กรุงเทพฯ: แพรว.

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2546). วัฒนธรรมเทคโนโลยี. ใน ไฮเทคคาถาปาฏิหาริย์ ว่าด้วยวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: มติชน.

นิธิ เอียวศรีวงศ์, ศรีศักร วิลลิโภดม, และ เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2543). มองอนาคต: บทวิเคราะห์เพื่อปรับเปลี่ยนทิศทางสังคมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพฯ: ภูมิปัญญา.

ประเวศ วะสี. (2545). วิถีมนุษย์ในศตวรรษที่ 21 สู่ภพภูมิใหม่แห่งการพัฒนา. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.

ปรีชา ช้างขวัญยืน. (2549). ปรัชญากับวิถีชีวิต. กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการอุดมศึกษา.

พจนา จันทรสันติ. (2544). ในท่ามกลางอารยธรรมผุกร่อน. กรุงเทพฯ: ศยาม.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2540). ชีวิตในสังคมเทคโนโลยี. กรุงเทพฯ: มูลนิธิพุทธธรรม.

พระธรรมปิฎก (ป.อ.ปยุตฺโต). (2546). การสร้างสรรค์ปัญญาเพื่ออนาคตของมนุษยชาติ. กรุงเทพฯ: ธรรมสภาและสถาบันบันลือธรรม.

พระไพศาล วิสาโล. (2547). ส่องสว่างทางไท. กรุงเทพฯ: กลุ่มเสขิยธรรม.

พลัง เพียงพิรุฬห์. (2547). อาศรมพระจันทร์. ภูเก็ต: บ้านเขาน้อย.มนุษย์กับธรรมชาติเสียงใคร่ครวญจากภูมิปัญญาตะวันออก-ตะวันตก. (2536). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ยุค ศรีอาริยะ. (2537). โลกาวิวัฒน์ 2000. กรุงเทพฯ: ไอโอนิค อินเตอร์เทรด รีซอสเซสจํากัด.

ยุค ศรีอาริยะ. (2539). สู่กระแสกระบวนทัศน์ใหม่. กรุงเทพฯ: ไอโอนิค อินเตอร์เทรด รีซอสเซส จํากัด.

ยุค ศรีอาริยะ. (2544). มายาโลกาภิวัตน์. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.

ยุค ศรีอาริยะ. (2548). คลื่นปฏิวัติโลกใหม่สู่อารยธรรมไร้พรมแดน. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.

ราชบัณฑิตยสถาน. (2545). พจนานุกรมศัพท์วรรณกรรมอังกฤษ – ไทย. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.

วรภ วรภา. (2550). มหาชเล. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.

วรภ วรภา. (2552). ทอรัก ถักโลก. กรุงเทพฯ: ลายแฝด. วิถีสังคมไท สรรนิพนธ์ทางวิชาการ เนื่องในวาระหนึ่งศตวรรษ ปรีดี พนมยงค์. (2543). กรุงเทพฯ: โครงการจัดงานฉลอง 100 ปี รัฐบุรุษอาวุโส นายปรีดี พนมยงค์.

วิสุทธิ์ ขาวเนียม. (2553). มรสุมประเทศนี้ยังยาวนาน. กรุงเทพฯ: ลายแฝด.

วิสุทธิ์ ขาวเนียม. (2556). อาณานิคมของความเศร้า. กรุงเทพฯ: แพรว.

วิทย์ วิศทเวทย์. (มกราคม 2532). มนุษย์ควรปฏิบัติอย่างไรกับธรรมชาติ. วารสารอักษรศาสตร์, 21: 1, 44.

สมภาร พรมทา. (2549). พุทธปรัชญา มนุษย์ สังคมและปัญหาจริยธรรม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ธรรมสาร.

สมภาร พรมทา. (2548). พุทธศาสนากับปัญหาจริยศาสตร์ โสเภณี ทําแท้ง และการุณ-ยฆาต. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุมาลี วีระวงศ์ และคณะ. (2544). กวีนิพนธ์ไทยร่วมสมัย: บทวิเคราะห์และสรรนิพนธ์. กรุงเทพฯ: ศยาม.

สุมาลี วีระวงศ์ และคณะ. (2541).“บทวิเคราะห์และสรรนิพนธ์กวีนิพนธ์ไทย,” กวีนิพนธ์ในฐานะพลังทางปัญญาของสังคมร่วมสมัย: ประสบการณ์จากวรรณคดีไทย อังกฤษ อเมริกัน ฝรั่งเศส และเยอรมัน. กรุงเทพฯ: ศยาม.

เสน่ห์ จามริก. (2541). ฐานคิดสู่ทางเลือกใหม่ของสังคมไทย. กรุงเทพฯ: โครงการวิถีทรรศน์.

อมรา พงศาพิชญ์. (2544). ความหลากหลายทางวัฒนธรรม (วิธีวิทยาและบทบาทในประชาสังคม) (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

อังคาร จันทาทิพย์. (2554). วิมานลงแดง. กรุงเทพฯ: ดับเบิ้ลนายน์.

อังคาร จันทาทิพย์. (2555). หัวใจห้องที่ห้า. กรุงเทพฯ: ผจญภัยสําานักพิมพ์.

อานันท์ กาญจนพันธุ์. (2538). วัฒนธรรมกับการพัฒนา: มิติของพลังที่สร้างสรรค์. กรุงเทพฯ: สํานักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.

เอก ตั้งทรัพย์วัฒนา. (2554). โลกาภิวัตน์ บรรษัทข้ามชาติ บรรษัทภิบาล และความรับผิดชอบต่อสังคมของบรรษัท. กรุงเทพฯ: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2544). ภาพรวมภูมิปัญญาไทย. กรุงเทพฯ: อมรินทร์.

เอกวิทย์ ณ ถลาง. (2545). ศักยภาพในไทวิถี. กรุงเทพฯ: สถาบันวิถีทรรศน์.

แอนโธนี กิ๊ดเดนส์. (เชษฐา พวงหัตถ์, ผู้แปล). (2546). โลกในกระแสการเปลี่ยนแปลง. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 23: 1, 133-183.

Boonkhachorn, Trisilpa. (1998). Intertextuality as a Paradigm for Literary Study in Thai Literary and Social Contexts. Manusya Journal of Humanities, 1, 1, 1-15.

Olsen, Stein Hangom. (1978). The Structure of Literary Understanding. London: Cambridge University Press.

โครงการประกวดร้อยกรองออนไลน์ สมาคมนักกลอนแห่งประเทศไทย ครั้งที่ 6/2556. (2559). สืบค้นจาก http://www.thaipoet.net/index.

ทะเล ป่าภู และเพิงพัก. (เมษายน 2548). สืบค้นจาก http://www.Thaipoem.com/fiction/5021มองโลกผ่านดวงตากวีซีไรต์

มนตรี ศรียงค์. (กันยายน 2550). สืบค้นจาก http://www.softganz.com/meeped/paper/1684

วินัย อุกฤษณ์. (2550). สถานการณ์นักเขียนไทยวันนี้: คุณภาพหรือปริมาณ. รายงานการสัมมนานักเขียนสี่ภูมิภาค ครั้งที่ 2 (ภาคใต้). สืบค้นจาก http://www.thaiwriterassociation.org/columnread.php?id=22