รูปแบบการพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์ ในโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ
คำสำคัญ:
รูปแบบ, การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์, การพัฒนาครูบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยแบบผสมวิธี มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)ศึกษาองค์ประกอบ สภาพปัจจุบัน สภาพทีพึงประสงค์ และความต้องการจำเป็นของรูปแบบการพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์ในโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ และ 2)สร้างตรวจสอบยืนยันและประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบกลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ข้าราชการครูโรงเรียนสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดชัยภูมิ ปีการศึกษา 2567 จำนวน 238 คน ได้มาโดยการสุ่มแบบแบ่งชั้น และผู้ทรงคุณวุฒิที่ให้สัมภาษณ์ จำนวน 6 คน จากสถานศึกษาที่มีผลงานดีเด่นด้านเทคโนโลยีและนวัตกรรมและปัญญาประดิษฐ์ เครื่องมือที่ใช้เป็นแบบสอบถามชนิดมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ โดยสภาพปัจจุบันมีค่าความเชื่อมั่น 0.976 และสภาพที่พึงประสงค์ 0.949 แบบสัมภาษณ์กึ่งโครงสร้าง แบบบันทึกการสนทนากลุ่ม และแบบประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าดัชนีลำดับความต้องการจำเป็น ส่วนข้อมูลเชิงคุณภาพใช้วิธีวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
1.สภาพปัจจุบันของการพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์โดยรวมอยู่ในระดับมาก และสภาพที่พึงประสงค์ โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนความต้องการจำเป็นลำดับสูงสุด ได้แก่ ความรู้พื้นฐานในการใช้ปัญญาประดิษฐ์เพื่อสร้างแผนการจัดการเรียนรู้และแบบทดสอบ
2.รูปแบบการพัฒนาครูด้านการจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์มี 5 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) หลักการและแนวคิด 2) วัตถุประสงค์ 3) วิธีการดำเนินการ 4) แนวทางการประเมิน และ 5) เงื่อนไขความสำเร็จ และผลการประเมินความเหมาะสม ความเป็นไปได้ และความเป็นประโยชน์ของรูปแบบ โดยรวมอยู่ในระดับมาก
Downloads
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2553). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2542และที่แก้ไขเพิ่มเติม (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2545. กรุงเทพมหานคร :โรงพิมพ์องค์การรับส่ง สินค้าและพัสดุภัณฑ์.
กัญญารัตน์ สุขแสน. (2564). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำด้านดิจิทัลของผู้บริหารโรงเรียนในเครือมูลนิธิตณะเชนต์คาเบรียลแห่งประเทศไทย. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรดุษฎีบัณฑิตการศึกษา, วิทยาลัยครูสุริยเทพ.
เกียรติศักดิ์ ลำพองชาติ. (2563). ทักษะการทำงานในโลกยุคดิจิทัล. กรุงเทพมหานคร: สำนักงานเลขาธิการวุฒิสภา. สืบค้นเมื่อ 20 มีนาคม 2564, จาก https://www.senate.go.th/document/Ext23317/23317851_0002.PDF
ชานนท์ คำปิวทา. (2565). รูปแบบการบริหารเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้ในยุคดิจิทัลของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
ทิศนา แขมมณี. (2558). ศาสตร์การสอน. พิมพ์ครั้งที่ 19. กรุงเทพมหานคร: สํานักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธีระ รุญเจริญ. (2550). ความเป็นมืออาชีพในการจัดและบริหารการศึกษา ยุคปฏิรูปการศึกษา. กรุงเทพมหานคร: ข้าวฟ่าง.
ธงชัย คำปวง. (2561). การพัฒนาครูแบบองค์รวมโดยการเทียบเคียงสมรรถนะ. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร
บุญชม ศรีสะอาด. (2549). พื้นฐานการวิจัยการศึกษา. พิมพ์ครั้งที่ 3. กาฬสินธุ์: ประสานการพิมพ์.
_________________. 2560). การวิจัยเบื้องต้น. พิมพ์ครั้งที่ 10. กรุงเทพมหานคร: สุวีริยาสาสน์.
ปิยะธิดา ปัญญา. (2567). สถิติสำหรับการวิจัย. พิมพ์ครั้งที่ 4. มหาสารคาม: ตักสิลาการพิมพ์.
พิเชฐ โพธิ์ภักดี. (2553). การพัฒนารูปแบบการบริหารโรงเรียนนิติบุคคลสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิตสาขาวิชาการบริหารการศึกษา บัณฑิตวิทยาลัยจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมสุดา จันทเจียง. (2564). การพัฒนาการจัดการเรียนการสอนออนไลน์ เรื่อง การออกแบบหุ่นยนต์เบื้องต้นวิชาวิทยาการคำนวณสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนขยายโอกาสในสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครนายก. ปริญญานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุรินทร์ ภูสิงห์. (2560). รายงานการวิจัย เรื่อง รูปแบบเชิงกลยุทธ์สำหรับการจัดการศึกษาระดับบัณฑิตศึกษามหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ. ชัยภูมิ: มหาวิทยาลัยราชภัฏชัยภูมิ.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2561). การพัฒนารูปแบบการบริหารเพื่อพัฒนาศักยภาพทางวิชาการ. กรุงเทพมหานคร : สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา.
ศุภชัย บรรณวัฒน์. (2565). นวัตกรรมการศึกษาในศตวรรษที่ 21. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์การศึกษา.
อานันธา ดูไรอัปพาห์. (2562). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ปัญญาประดิษฐ์: การปรับปรุงประสบการณ์การเรียนรู้ด้วยเทคโนโลยีอัจฉริยะ. วารสารเทคโนโลยีการศึกษา, 15(2): 112-125.
Lombardo, M.M. and Eichinger, R.W. (1996). The Career Architect Development Planner. Minneapolis : Lominger.
Office of the Education Council. (2020). Artificial Intelligence (AI) to develop learning (Vol. 40). Bangkok: Chili Wan Graphic Co. Ltd.
Witkin, B.R. and Altschuld, J.W. (1995). Planning and Conducting needs assessments. A practical guide. ThounsandOsk, CA : Sage Publication. Inc.
