The Chinese Audience’s Aesthetic Concept about the TV Drama “Bupphesannivas"
Keywords:
Thai fictional media, TV drama, aesthetic concep, Chinese audience, aesthetics and communicationAbstract
This qualitative research on the Chinese audience’s aesthetic concept about the TV drama Bupphesannivas aims to study the Chinese audience’s aesthetic views or the concept of “beauty” about this TV drama, and to explain the influence of aesthetic concept on the Chinese audience’s attitude and behaviour under the concept of aesthetics and communication. The research is based on the in-depth interviews of a focus group of ten Chinese living in Thailand who have watched the TV drama Bupphesannivas.
The Chinese audience’s aesthetic concept about this TV drama can be concluded in three aspects: the beauty of the exotic past, the beauty of memorable acting, and the beauty of self-reflection. The Chinese audience’s attitude and behaviour are mostly positively affected by the aesthetic concept. The focus group have positive views towards Thai culture, with the desire to learn more about the Thai language. They also compare Thai culture with Chinese one and are eager to learn about other aspects of Thai culture. Besides, they copy the characters’ behaviour and take trips to various locations of the drama.
It can be seen that the Chinese audience has positive aesthetic concept about and is widely influenced by this TV drama because it brings about the sense of beauty, which is the common feature of fictional media in the East. That is the emphasis on reaching the truth through the interpretation of mind linked to a variety of experiences, in order to gain insights into the beauty of the truth, rather than just empirical fact.
References
เขมานันทะ (2554), เนื่องในความงาม, กรุงเทพฯ: อมรินทร์ธรรมะ.
เจตนา นาควัชระ (2548), จากแผ่นดินแม่สู่แผ่นดินอื่น: รวมบทความวิชาการและบทวิจารณ์, กรุงเทพฯ: คมบาง.
ชนประคัลภ์ จันทร์เรือง (2554), ละครคือชีวิต ชีวิตคือละคร, กรุงเทพฯ: ดอกหญ้า 2000.
ชาตรี ประกิตนนทการ (2551), “ความงามข้ามกาลเวลาฯ ของจอห์น เลน: การเมืองของการมองความงาม”, วารสารอ่าน, กรกฎาคม-กันยายน: 178-190.
ณัฐนันท์ ศิริเจริญ (2552), สุนทรียศาสตร์เพื่อนิเทศศาสตร์, สมุทรปราการ: โครงการสำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยหัวเฉียวเฉลิมพระเกียรติ.
ตอลสตอย, เลี๊ยฟ นิโคลายวิช กร๊าฟ (2550), What is Art? ศิลปะคืออะไร, แปลโดย สิทธิชัย แสงกระจ่าง, กรุงเทพฯ: โอเพ่นบุ๊คส์.
ถิรนันท์ อนวัชศิริวงศ์ และคณะ (2547), สุนทรียนิเทศศาสตร์ การสื่อสารการแสดงและสื่อจินตคดี, กรุงเทพฯ: โครงการสื่อสันติภาพ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นับทอง ทองใบ (2553), ศิลปวิจารณ์รายการวิทยุโทรทัศน์, กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีปทุม.
นิธิ เอียวศรีวงศ์ (2538), โขน คาราบาว น้ำเน่า และหนังไทย, กรุงเทพฯ: มติชน.
ปรีดา อัครจันทโชติ (2549), ความงามหลังม่านไม้ไผ่ สื่อจินตคดีกับสุนทรียทัศน์จีน, กรุงเทพฯ: ภาควิชา วาทวิทยาและสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ลักษณวัต ปาละรัตน์ (2551), สุนทรียศาสตร์, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
วิรุณ ตั้งเจริญ (2546), สุนทรียศาสตร์เพื่อชีวิต, กรุงเทพฯ: อีแอนด์ไอคิว.
สกุล บุณยทัต (2560), โรงมหรสพแห่งความสงบงาม, กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
สมบัติ กุสุมาวลี (2558), เศรษฐกิจเชิงสร้างสรรค์, กรุงเทพฯ: วีพริ้นท์.
สมสุข หินวิมาน (2545), “ละครโทรทัศน์”, ใน กาญจนา แก้วเทพ และคณะ (บ.ก.), สื่อบันเทิง: อำนาจ แห่งความไร้สาระ, กรุงเทพฯ: ออล อเบาท์ พริ้นท์.
________. (2557), ปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสาร, นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สรรัตน์ จิรบวรวิสุทธิ์ (2554), พัฒนาการและสุนทรียทัศน์ในการสร้างสรรค์บทละครในโทรทัศน์ไทย, วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสื่อสารการแสดง ภาควิชาวาทวิทยาและสื่อสารการแสดง คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สศช. และศูนย์สร้างสรรค์งานออกแบบ (2552), เศรษฐกิจสร้างสรรค์ The Creative Economy: รายงานการศึกษาเบื้องต้น, กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคม.
อุบลรัตน์ ศิริยุวศักดิ์ และคณะ (2543), จินตทัศน์ทางสังคมในภาษาสื่อมวลชน, กรุงเทพฯ: โครงการสื่อสันติภาพ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Erll, A. (2011), Memory in Culture, translated by Sara B. Young, London: Palgrave Macmillan.
Fiske, J. (2011), Television Culture, London: Routledge.
Jennings, B. and Oliver, M. (2009), Media Effects: Advance in theory and research, New York: Routledge.
LeBaron, M. (2003), Bridging Cultural Conflicts: A New Approach for a Changing World, CA: Jossey-Bass.
กระทรวงวัฒนธรรม (2559), ยุทธศาสตร์การส่งเสริมอุตสาหกรรมภาพยนตร์และวีดิทัศน์ระยะที่ 2, สืบค้นเมื่อ 20 พฤษภาคม 2561 จาก www.m-culture.go.th/policy/files/329/Asian. pdf
ประภาภรณ์ รัตโน และหยกขาว สมหวัง (2560), “อุตสาหกรรมการสร้างวัฒนธรรมและการสื่อสารในยุคดิจิทัลกรณีศึกษาอุตสาหกรรมการสร้างวัฒนธรรมไทยในจีน”, วารสารศิลปศาสตร มหาวิทยาลัยแม่โจ้, สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2561 จาก https://www.tcithaijo.org/index.php/liberalartsjournal/95951
ศูนย์วิจัยยุทธศาสตร์ไทย-จีน (2555), ทำไมคนจีนถึงคลั่งไคล้ละครไทย, สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2561 จาก https://www.vijaichina.com/articles/79
สถานกงสุลใหญ่ ณ นครเซี่ยงไฮ้ (2555), โอกาสทองธุรกิจบันเทิงไทยในแดนมังกร, สืบค้นเมื่อ 15 มกราคม 2561 จาก www.mfa.go.th/27764.html.
อ้ายจง (2561), วิเคราะห์กระแสบุพเพสันนิวาสในโลกโซเชียลจีน, สืบค้นเมื่อ 25 มีนาคม 2561 จาก https://www.facebook.com/aizhongchina/posts/1194604100671151/
โอภาส เหลืองดาวเรือง (2552), “ตลาดและโอกาสธุรกิจทางการศึกษาของไทยในมณฑลยูนนาน”, สืบค้นเมื่อ 20 เมษายน 2561 จาก https://www.thaibizchina.com/thaibizchina/th/
ชิวกว้านหลิน, สัมภาษณ์ 16 พฤษภาคม 2561.
ซงชูเซิน, สัมภาษณ์ 9 พฤษภาคม 2561.
ซ่ายเอิน, สัมภาษณ์ 12 พฤษภาคม 2561.
ไซ้เหม่ยหลิง, สัมภาษณ์ 12 พฤษภาคม 2561.
ยวี่เฉิน, สัมภาษณ์ 12 พฤษภาคม 2561.
เสี่ยวสวง, สัมภาษณ์ 25 พฤษภาคม 2561.
เสี่ยวหวาง, สัมภาษณ์ 23 พฤษภาคม 2561.
หลี่เฉียนเต๋อ, สัมภาษณ์ 19 พฤษภาคม 2561.
หวางอ้ายหลิน, สัมภาษณ์ 2 พฤษภาคม 2561.
หวูเจียว, สัมภาษณ์ 5 พฤษภาคม 2561.

