Strategic Communication and Environmental Discourses in the Mass Media
Keywords:
strategic communication, enviroment, enviromental discoursesAbstract
This article aims to emphasise the necessity of increasing the awareness of both academic and the practitioners in the area of strategic communication to realise the impact of strategic communication practicing that can construct the reality of environment issues. I review academic findings in the area of environmental journalism globally as the main literatures for writing this article. Also, contextual reviewing of the environmental situation in Thailand helps me to understand further particular characteristics of the news work in the country. This analytical article proposes that the coverage of news relate to environment in Thai newspapers is embedded with the capitalism ideology and nationalism ideology. Regarding this analysis, I insist that the academic and the practitioner in the strategic communication area need to reconsider its strategy in communicating about the environmental issue for their institutions. In order to implement the new strategy, they need to be aware of two vitals issues. Firstly, they need to be aware of their role as the “discursive practising agent”. By this, the profession should be responsible for particular types of environmental discourses that can either discourage or empower ideologies in the society, especially the capitalism ideology and nationalism ideology. This issue is vital for increasing the environmental literacy of the society. Secondly, I suggest that the practitioners should improve the communication strategy and their skills,which are useful for implementing communication campaign via social media. This change can help the practitioners overcome the challenges related to particular limitation in dealing with the traditional media.
References
ไชยรัตน์ เจริญสินโอฬาร (2549), วาทกรรมการพัฒนา: อำนาจ ความรู้ ความจริง อัตลักษณ์ และความเป็นอื่น. กรุงเทพฯ: วิภาษา.
ดวงแก้ว เธียรสวัสดิ์กิจ (2562), “สื่อกับสิ่งแวดล้อม”, สื่อศึกษา, นนทบุรี: สาขาวิชานิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธีรดา จงกลรัตนาภรณ์ (2554), การรณรงค์ภาวะโลกร้อนในกรุงเทพมหานคร: การวิเคราะห์กรอบ ความคิด และประสิทธิภาพของการรณรงค์, กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมฤดี นิโครวัฒนยิ่งยง (2553), จับสถานการณ์ ธรรมาภิบาลสิ่งแวดล้อมเพื่อการวิเคราะห์รัฐธรรมนูญฯ (2550), นนทบุรี: สถาบันสิ่งแวดล้อมไทย.
สุชาดา จักรพิสุทธิ์ (2557), รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ แนวทางการทำให้เกิดการเสนอข่าวเชิงสืบสวนในสื่อหนังสือพิมพ์, กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
โอฬาร โอฬารรัตน์ (2552), การวิเคราะห์เนื้อหาด้านภาวะโลกร้อนที่ปรากฏบนหนังสือพิมพ์ออนไลน์, วิทยานิพนธ์ปริญญานิเทศศาสตรมหาบัณฑิต ภาควิชานิเทศศาสตรพัฒนาการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
Allan, S. (2011), News Culture, Berkshire: Open University Press.
Anderson, A. (2010), “Communication or Spin? Source-Media Relations in Science Journalism”,in Allan, S. (ed.), Journalism: Critical Issues, London: Open University Press: 188-198.
Anderson, G. (2014). Media, Environment and the Network Society, London: Palgrave.
Billett, S. (2010), “Dividing Climate Change: Global Warming in the Indian Mass Media”, Climatic Change, 99(1-2): 1-16.
Castree, N. (2010), “The Politics of Climate Change”, The Sociological Review, 58: 156-162.
________. (2013), Making Sense of Nature, New York: Routledge.
Cottle, S. (2003a), “Media Organisation and Production: Mapping the Field”, in Cottle, S. (ed.), Media Organisation and Production, London: Sage.
________. (2003b), “News, Public Relations and Power--TV Journalism and Deliberative Democracy: Mediating Communicative Action”, in News, Public Relations and Power: 153-171.
Dhiensawadkij, D. (2017), Reproducing the Politics of Climate Change: A Study of Thai Newspaper Reporting, Cardiff University.
Feldman, L. (2014), “The Mutual Reinforcement of Media Selectivity and Effects: Testing the Reinforcing Spirals Framework in the Context of Global Warming”, Journal of Communication, 64: 590-611.
Giddens, A. (2011), The Politics of Climate Change, London: Wiley.
Hansen, A. (2000), “Claims-Making and Framing in British Newspaper Coverage of the ‘Brent Spar’ Controversy”, in Allan, S. et al. (eds.), Environmental Risks and The Media. New York: Routledge.
Manning, P. (2001), News and News Sources: A Critical Introduction, London: Sage.
Motion, J. and Leitch, S. (2009), “On Foucault: A Toolbox for Public Relations”, in Øyvind, I.
and Fredriksson, M. (eds.), Public Relations and Social Theory: Key Figures and Concepts, London: Routledge.
Obermaier, M. (2008), “Deep Impact?: How Journalists Perceive the Influence of Public Relations on Their News Coverage and Which Variables Determine This Impact”, Communication Research, 45: 1031-1053.
Olausson, U. (2014), “The Diversified Nature of “Domesticated” News Discourse: The case of Climate Change in National News Media”, Journalism Studies, 15(6): 711-725.
Salathong, J. (2011), Media Coverage in the Context of Education for Sustainable Development Climate Change in Thailand’s Newspapers, Waseda University.
Sandbrand-Nisipeanu, J. (2016), Media Coverage on Climate Change: An Analysis of the Relationship between Newspaper and Government Frames, University of Kent.
Sissons, H. (2016), “Journalists versus Public Relations Practitioners: Power and Agency at a Media Conference”, Australian Journalism Review, 31.
William, A. (2014), Environmental News Journalism, Public Relations and News Sources, JOMEC.
เจษฎา ศาลาทอง (2560), “โลกร้อนในหนังสือพิมพ์ไทย- ตะเกียงส่องทางหรือกองฟางที่ไหม้ไฟ”, สืบค้นจาก https://jesssalathong.wixsite.com/salathong/articles.
Editor (2019), “Why the Guardian is changing the language it uses about the environment”. The Guardian, retrieved from https://www.theguardian.com/environment/2019/may/17/why-the-guardian-is-changing-the-language-it-uses-about-the environment.
Fahn, J. (2008), “Rescuing reporting in the global South”, retrieved from https://www.internews.org/articles/2008/20080626_nature_fahn.shtm%0AReferences.
