Looking at Localism through Game Show: KikDuu Singing Contest TV Program
Keywords:
TV game show, localismAbstract
This is a cultural studies research project aiming at exposing the concept of the power of localism which has remained being deep-rooted in Thailand’s society. Regarding this, the researcher observed the emergence of localism on a so-called “game show” which is a national broadcasting. In the respect of entertainment, television program does not only play a role as an influencer on the audience, it is also a channel that several of “power of localism” has been communicated and delivered constantly. Related to this mentioned, solidarity, mutual spirit of localism and integrity of the local are reflected to the public.
The research has proven that globalization and national does not absorb the local identity causing it to disappear. Rather, the local could negotiate and adapt to suit the changing social context. In addition, the local community nationwide could be empowered. The researcher views the local, global, and national as two sides of the same coin. They are entwined and cannot be separated, working together to achieve the same goal. Both parties empower and collaborate with each other.The KikDuu singing contest revived localism. Thus, the national has not caused the local to disappear. In fact, it has helped to shine the light on it making its identity even more distinctive. This phenomenon has no fixed formula for success.
References
กาญจนา แก้วเทพ (2539), สื่อส่องวัฒนธรรม, กรุงเทพฯ: มูลนิธิภูมิปัญญา.
________. (2544), ศาสตร์แห่งสื่อและวัฒนธรรมศึกษา, กรุงเทพฯ: เอดิสันเพรสโปรดักส์ จำกัด.
________. (2547), การวิเคราะห์สื่อ แนวคิดและเทคนิค, กรุงเทพฯ: ภาควิชาการสื่อสารมวลชน คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
________. (2553), วิชาการยุคใหม่: งานวิจัยชาวบ้านในท้องถิ่นภาคกลาง ตะวันตก ตะวันออก, กรุงเทพฯ: ฝ่ายวิจัยเพื่อท้องถิ่น สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
กาญจนา แก้วเทพ และคณะ (2551), การจัดการความรู้เบื้องต้นเรื่องการสื่อสารชุมชน, กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
กาญจนา แก้วเทพ และสมสุข หินวิมาน (2551), สายธารแห่งนักคิดทฤษฎีเศรษฐศาสตร์ การเมืองกับสื่อสารศึกษา, กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
นิธิ เอียวศรีวงศ์ (2536), การศึกษาของชาติกับภูมิปัญญาท้องถิ่น, กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้ง.
ผาสุก พงษ์ไพจิตร (2557), ภาพรวมความเหลื่อมล้ำกับความขัดแย้งสู่สังคมไทยเสมอหน้า, กรุงเทพฯ: มติชน.
พัฒนา กิตติอาษา (2546), ท้องถิ่นนิยม: การทบทวนทฤษฎีและกรอบแนวคิด, กรุงเทพฯ: สำนักงานคณะกรรมการสภาวิจัยแห่งชาติ.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช (2549), ทฤษฎีและพฤติกรรมการสื่อสาร หน่วยที่ 8-15, นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ประกายกาวิล ศรีจินดา (2558), การสื่อสารการตลาดของสถานีโทรทัศน์ดิจิตอลระยะเริ่มต้นในประเทศไทย, รายงานวิจัยได้รับทุนการวิจัยจาก สถาบันวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัย ราชภัฏสวนสุนันทา.
ปาริชาติ สถาปิตานนท์ สโรบล (2542), การสื่อสาร: กลไกสำคัญในการก้าวสู่ประชาสังคมในศตวรรษที่ 21, กรุงเทพฯ: สาขาวิชานิเทศศาสตร์พัฒนาการ ภาควิชาการประชาสัมพันธ คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เปาโร เฟรโร (2559), การศึกษาของผู้ถูกกดข่ี, แปลโดย ภาคิน นิมมานวรวงศ์ และคณะ, กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ปลากระโดด.
รุจิรา สุภาษา (2542), การสร้างสื่อแบบมีส่วนร่วมเพื่อพัฒนาความรู้เรื่องสิ่งแวดล้อมขององค์กรพัฒนาเอกชน, วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาลงกรณ์ มหาวิทยาลัย.
ลีลาภรณ์ บัวสาย (2547), พลังท้องถิ่น: บทสังเคราะห์งานวิจัยด้านชุมชน, กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
เสาวลักษณ์ สุขวิรัช (2539), ท้องถิ่นนิยมและภูมิภาคนิยมในสังคมไทย, กรุงเทพฯ: สถาบันนโยบายศึกษา.
สมสุข หินวิมาน (2548), “ทฤษฎีการสื่อสารกับโลกาภิวัตน์”, ใน ปรัชญานิเทศศาสตร์และทฤษฎีการสื่อสาร, นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุธี พลพงษ์ (2551), “กลยุทธ์การผลิตรายการโทรทัศน์ขั้นสูง”, ใน เอกสารการสอนชุดวิชา การผลิตรายการโทรทัศน์ขั้นสูง หน่วยที่ 11-15, นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สุบัณฑิต สุวรรณนพ (2551), “กลยุทธ์การผลิตรายการโทรทัศน์ขั้นสูง”, ใน เอกสารการสอน ชุดวิชา การผลิตรายการโทรทัศน์ขั้นสูง หน่วยที่ 11-15, นนทบุรี: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
อัศวิน เนตรโพธิ์แก้ว (2546), สื่อสันนิวาส, ปทุมธานี: นาครมีเดีย.
Anderson, B. (1983), Imagined Communities: Reflections on the Origin and Spread of Nationalism, London: Verso.
Appadurai, A. (1990), “Disjuncture and Difference in the global culture economy”, in Mike Featherstone (ed.), Global Culture: Nationalism, Globalization, and Modernity, London: Sage.
Gibson, C. (1991), A Concept Analysis of Empowerment, Aspen Publication.
Gillespie, M. (2003), Television, Ethnicity and Cultural Change, London: Sage.
Hall, S. (1992), “The Question of Culture Identity”, in Stuart Hall et al. (eds.), Modernity and Its Futures, Cambridge: Polity Press.
Morley, D. (1992), Television, Audiences and Cultural Studies, London: Routledge.
Mitchell, L. (2015), Luk Thung: The Culture and Politics of Thailand’s Most Popular Music, Chiang Mai: Silkworm Books.
M. Napoli, P. (2007), Media Diversity and Localism: Meaning and Metrics, London:Routledge.
Metykova, M. (2016), Diversity and The Media, London: Palgrave.
Weber, M. (1946), From Max Weber: Essay in Sociology, New York: Oxford University Press.
Williams R. (1974), Television: Technology and Cultural Form, London: Fontana.
กิ๊ก-ดู๋เปิดสงครามดวลเพลงชิงเงินรางวัลกว่า 2,500,000 บาท (2554), สืบค้นเมื่อ 12 ธันวาคม 2558 จาก http://www.ryt9.com/s/bmnd/1095968
ประกายกาวิล ศรีจินดา (2558), “การสื่อสารการตลาดของสถานีโทรทัศน์ดิจิตอลระยะเริ่มต้นในประเทศไทย”, สืบค้นเมื่อ 10 มกราคม 2560 จาก http://www.teacher.ssru.ac.th/prakaikavin_sr/file.php/1/_2558.pdf
สยามดารา (2555). “16 ปี ของชุมทางเสียงทองอีกหนึ่งตำนานประกวดร้องเพลงลูกทุ่ง”, สืบค้นเมื่อ 2 พฤศจิกายน 2555 จาก http://www.siamdara.com/entertain.asp?=2443
Facebook Fanpage: KikDuu กิ๊กดู๋, สืบค้นเมื่อ 2 พฤษภาคม 2560 จาก https://www.facebook.com/kikduu/
