การประยุกต์ใช้หลักสัมมัปปธาน 4 เพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาติ

Main Article Content

พระครูพิจิตรวรเวท (มานัส มารยาท)
พระมหาสุเมฆ สมาหิโต

บทคัดย่อ

บทความวิชาการนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดในการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยโดยใช้หลักธรรมทางพุทธศาสนา ผลการศึกษา พบว่า ในการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาติควรดำเนินการแนวตามหลักสัมมัปธานซึ่งเป็นหลักธรรมในพระพุทธศาสนามาใช้เป็นกรอบดำเนินการ ฉะนั้น ในการอนุรักษ์วัฒนธรรมไทยควรดำเนินการใน 2 ขั้นตอน ประกอบด้วย 1) ขั้นตอนการสำรวจค้นหาวัฒนธรรมในแต่ละชุมชนหรือพื้นที่ มี 4 ประเภท ประกอบด้วย วัฒนธรรมประเภทใช้ถ้อยคำ วัฒนธรรมประเภทประเพณีพื้นบ้าน วัฒนธรรมประเภทวัฒนธรรมวัตถุ และวัฒนธรรมประเภทศิลปะพื้นบ้าน และ 2) ขั้นการอนุรักษ์วัฒนธรรม ดำเนินการใน 4 ลักษณะ ประกอบด้วย การป้องกันไม่ให้สูญหาย (สังวรปธาน) การปรับปรุงแก้ไข (ปหานปธาน) การพัฒนาให้มีความสอดคล้องกับยุคสมัย (ภาวนาปธาน) และการรักษาให้คงอยู่ (อนุรักขนาปธาน)

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
พระครูพิจิตรวรเวท (มานัส มารยาท), & พระมหาสุเมฆ สมาหิโต. (2021). การประยุกต์ใช้หลักสัมมัปปธาน 4 เพื่อการอนุรักษ์วัฒนธรรมของชาติ. วารสารวิจยวิชาการ, 5(1), 273–284. https://doi.org/10.14456/jra.2022.21
บท
บทความวิชาการ

References

กระทรวงวัฒนธรรม. (2562). ลักษณะวัฒนธรรมไทย. เข้าถึงได้จาก https://wiki.m-culture.go. th/wikipedia/index.php/ลักษณะวัฒนธรรมไทย.

ณัฐพงษ์ ถือดำ และคณะ. (2550). การจัดระบบพิพิธภัณฑ์สถาน เคหสถานให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน. (รายงานการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

ปรมินท์ จารุวร. (2560). การสร้างภาพลักษณ์หมู่บ้านวัฒนธรรมจากคติชนบนเวทีการท่องเที่ยวที่บ้านหนองขาว ในประเพณีสร้างสรรค์ในสังคมไทยร่วมสมัย. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: หจก. ภาพพิมพ์ จำกัด.

ปวีณ์กร คลังข้อง. (2556). วัฒนธรรมวิจัยของครูในจังหวัดปัตตานี. (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการบริหารการศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยสงขลา นครินทร์.

พระครูวัชรสุวรรณาทร (ลูกชุบ ธมฺมโชโต). (2547). การประยุกต์ใช้อิทธิบาทธรรมเพื่อส่งเสริมกลยุทธ์การอนุรักษ์โบราณสถานของพระสังฆาธิการในเขตปกครองคณะสงฆ์ภาค 15. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิยาลัย.

พระคันธสาราภิวังค์. (2549). โพธิยปักขิยธรรม. กรุงเทพฯ: บริษัท บุญศิริการพิมพ์ จำกัด.

พระพรหมคุณาภรณ์, (2559). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลศัพท์. (พิมพ์ครั้งที่ 28). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ผลิธัมม์.

มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.

ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. (2561, 13 ตุลาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 135 ตอนที่ 82 ก, หน้า 20.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560. (2560, 6 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 134 ตอนที่ 40 ก, หน้า 12.

ราชบัณฑิตสถาน. (2556). พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตสถาน พ.ศ. 2554. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์.

ศักดิ์ชัย สายสิงห์. (2554). การทำนุบำรุงศาสนสถานและโบราณสถาน: อำนาจและวิธีการ. (รายงานการวิจัย). ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมเด็จพระมหาสมณเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส. (2550). นวโกวาท (ฉบับประชาชน). (พิมพ์ครั้งที่ 14). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สัญชัย อินสิน. (2555). วัฒนธรรมไทยและประเพณีไทย. เข้าถึงได้จาก https://sites.google. com/site/sinchai2125/d13-1

อมรรัตน์ เทพกำปนาท. (2564). ความหมาย แนวคิดและประเด็นที่เกี่ยวกับ “วัฒนธรรม”. เข้าถึงได้จาก http://www.culture.go.th/study/2548/5/16.html 08/06/2008.

Most read articles by the same author(s)