The Relations between the Pattern of Punishment and Justice Process of Thai Sangha
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This academic paper aimed to study legal patterns including the punishment (Niggahakamma) both in the part of Sangha and part of the civilian in the relational or related dimension which appears in the judicial process of Sangha under the Sangha Supreme Council of Thailand (no 11) B.E. 2521 on the Suppression Law (Niggahakama). It described the nature of the implementation and applied the law to suit the nature of the offense and the concrete practical interconnection of the legal system including the penalties that will be received from committing offenses that were characterized as one offense, one crime, but they were many illegal ones both in the Dharma Vinaya, criminal code, Sangha Act B.E.2505, amendment (NO. 2), B.E. 2535 and the Sangha Supreme Council of Thailand (no 23) B.E. 2541. Therefore, It had led to the system of Sangha law that is in practice today both in written form and an administrative order called command supervisor. However, the nature of the punishment (Niggahakamma) still had gaps in the law or gave enough power to the civilian side causing disparities in the use of the law. As a result, monks who were punished by the gap in the law were unable to perform the duties of the monks as usual. Thus, a form of punishment was proposed that did not end with the renunciation for the important purposes to rule the Sangha for peace and order and continue to carry out the activities of Sangha that can be enforced in the Sangha area within the country which had a wide variety of traditions and social cultures to be the most efficient and can reduce the injustices of the monks' punishment in the future
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 11 พุทธศักราช 2521 ว่าด้วยการลงนิคหกรรม.
กฎมหาเถรสมาคม ฉบับที่ 23 พุทธศักราช 2541 ว่าด้วยระเบียบการปกครองคณะสงฆ์.
คณิต ณ นคร. (2549). กฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา. (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์วิญญูชน.
ปกรณ์ มณีปกรณ์. (2555). ทฤษฎีอาชญาวิทยา. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนจำกัด เอ็ม.ที.เพรส.
พระครูปลัดทะเล มหณฺณโว. (2553). บทบาทของพระวินยาธิการตามทัศนะของพระสงฆ์ในเขตพญาไท กรุงเทพฯ (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการเชิงพุทธ). บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2548). คำวัด : พจนานุกรมเพื่อการศึกษาพุทธศาสน์. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ช่อระกา.
พระมหาอุทัย นิลโกสีย์. (2544). กระบวนการยุติธรรมของคณะสงฆ์ไทย. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัย ธรรมศาสตร์.
“พระราชบัญญัติคณะสงฆ์ (ฉบับที่ 2) พ.ศ. 2535”. (2535, 4 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 109, ตอน 106 ก. หน้า 5–11.
เพลินตา ตันรังสรรค์. (2553). กระบวนการยุติธรรมเชิงสมานฉันท์กับการกระทำความผิดอาญาของเด็กหรือเยาวชน. จุลนิติ, 7(3), 54-62.
สมชาย บุญคงมาก และภูภณัช รัตนชัย. (2562). ปัญหาการสละสมณเพศของพระภิกษุ ตามพระราชบัญญัติคณะสงฆ์ พ.ศ. 2505 : ศึกษากรณี การใช้อำนาจดุลยพินิจของเจ้าหน้าที่ของรัฐในกระบวนการยุติธรรม. วารสารมนุษย์ศาสตร์และสังคมศาสตร์ นายเรืออากาศ, 6(2), 11-26.
