Landscape Architecture of Temples Promoting the Buddhist Tourism in Phetchabun Province
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objectives of this research paper were 1) to study the landscape architecture of Buddhist temples; 2) to study the landscape architecture of the temples that promote the Buddhist tourism; and 3) to analyze the landscape architecture of the temples that promote the Buddhist tourism in Phetchabun Province. This research was a qualitative research focusing on documentary research and in-depth interviews with 9 key informants in data collecting and analyzing. Learning areas and development areas of tourism according to the Buddhist way are divided into 3 types: physical areas; social space and intellectual space. The results of the research revealed that 1) the landscape architecture of Buddhist temples had characteristics of the temple in the Buddhist era. The physical characteristics of the temple in the Buddhist era were in line with the Sappaya by emphasizing on the shady, appropriate and sufficient lodgings, Dhamma areas or the practice of Vipassana to focus on achieving Magga, Phala and, Nirvana; 2) landscape architecture of the temple that promotes the Buddhist tourism. Temples in Thai society were regarded as highly valuable religious resources and art that can attract a large number of both Thai and foreign tourists to visit and see the works of landscape architecture, sculpture, painting, and Buddhist art that are absolutely beautiful. This includes going to the temple to make merit, to pay respect to Buddha, to bless the holy things, to offer food, etc.; and 3) in terms of analyzing the landscape architecture of the temples that promote the Buddhist tourism in Phetchabun Province from the study of the data of the temples selected to be the case studies of 9 temples, there were 2 types: 3.1) the temple's format focuses on promoting it as a tourist attraction for viewing works on Buddhist landscape architecture, Buddhist art, Chalermraj Cultural Center, museums, and making merit, offering food and praying for blessings; 3.2) the format of the temple that focuses on promoting it as a tourist attraction and providing continuous Dharma practice continuously.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กรมศิลปากร กองโบราณคดี. (2531). ทำเนียบโบราณสถานอุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย. กรุงเทพฯ: กรมศิลปากร.
กรรณิกา คำดี. (2560). วัดและศาสนสถานในมิติของการท่องเที่ยว. วารสารภาษา ศาสนา และวัฒนธรรม, วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 6(2), 175-191.
ขวัญชนก สุวรรณพงศ์. (2564). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงพุทธศาสนาในจังหวัดภูเก็ตของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 7(3), 113-128.
คณะกรรมการฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุ ในคณะกรรมการอำนวยการจัดงานเฉลิมพระเกียรติ พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว. (2543). วัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์ และภูมิปัญญา จังหวัดเพชรบูรณ์. กรุงเทพฯ: คุรุสภาลาดพร้าว.
จุฑาภรณ์ หินซุย และคณะ. (2557). แนวทางส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงพุทธ กรณีศึกษาวัดประชาคมวนาราม. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 10(1), 50-58.
พระมหาดาวสยาม วชิรปญฺโญ. (2554). ตามสำรวจพุทธสถานในอินเดีย. กรุงเทพฯ: บริษัท ธนาเพลส จำกัด.
ภัทรบท ฤทธิ์เต็ม. (2558). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงศาสนาและวัฒนธรรมในวัด. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 11(1), 1-24.
