Landscape Design Model of Temples to Promote Dhamma Practice
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The purposes of this research article were 1) to study the concept of landscape design of temples to promote Dharma practice; 2) to study the landscape design of temples to promote Dharma practice in Thailand; and 3) to present the model of landscape design of temples to promote Dhamma practice. It was a qualitative research by interviewing key informants, including 19 experts in the temple's landscape. Research tools were interview forms. Data were analyzed using content analysis techniques. The results of the research found that 1) the concept of landscape design of temples to promote Dhamma practice was found that in the Sukhothai period, emphasis was placed on building a stupa as the main Buddha image in front of Vihara separated by a Prathaksin courtyard to be used as a place to perform rituals and practice charity. At present, the temple has been influenced by Europe. As a result, the style of the temple has been changed to a style that was created from thinking and improving it into a modern design; 2) the landscape design of the temples to promote Dhamma practice in Thailand was found that the characteristics were consistent with nature by being concrete, calm and secluded, being humble and having only what was necessary and religious connotations; and 3) presenting a model for designing the landscape of temples to promote Dhamma practice found that the landscape of temples should be designed to promote Dhamma practice according to Dhamma and Vinaya to be complete with Sappaya 7, namely suitable abode, suitable resort, suitable speech, suitable person, suitable food, suitable climate, suitable posture.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
References
กฤษฎา อานโพธิ์ทอง. (2553). วัด: การออกแบบพุทธสถานเชิงทดลอง. (วิทยานิพนธ์ สถาปัตยกรรมศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรม). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จารุพร นุแปงถา. (2551). พัฒนาการรูปแบบและการออกแบบเชิงพื้นที่ของวัดพระธาตุศรีจอมทองวรวิหาร. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภูมิศาสตร์). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ชุติมา สุคัณธสิริกุล. (2558). แนวคิดพุทธจักรวาลวิทยาในการวางผังวัดอินทราวาสอำเภอหางดงจังหวัดเชียงใหม่. วารสารปณิธาน, 11(2), 94-115.
ทวีชัย พลอามาตย์. (2564). การพัฒนาสัปปายะสถานที่เอื้อต่อการปฏิบัติธรรม ของสถาบันสติภาวนาเพื่อสันติภาพ อำเภอปรางค์กู่ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร., 9(3), 1028-1039.
พระวีระศักดิ์ ชยธมฺโม (สุวรรณวงศ์). (2560). แนวทางการจัดการวัดสันติสุขตามหลักสัปปายะ7: กรณีศึกษาวัดธารน้ำไหล จังหวัดสุราษฎร์ธานี. (วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาสันติศึกษา). บัณฑิตวิทยาลัย : มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พิริยา พิทยาวัฒนชัย. (2561). วิเคราะห์การเผยแผ่พระพุทธศาสนาด้วยการใช้พุทธศิลป์และภูมิทัศนสถานของวัดเจติยภูมิอำเภอน้ำพองจังหวัดขอนแก่น. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 20(1), 63-74.
ภคชาต เตชะอำนวยวิทย์. (2556). การศึกษาการออกแบบสถาปัตยกรรมที่เอื้อให้เกิดความสัปปายะเพื่อนำไปออกแบบวัดป่าวิมุตตยาลัย. วารสารวิชาการ คณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 12(1), 15-26.
วสุ โปษยะนันทน์. (2548). การจัดการภูมิทัศน์และสถาปัตยกรรมของวัดไทยให้เกิดความเจริญศรัทธา: จากอดีตสู่ปัจจุบัน. (รายงานการวิจัย). ศูนย์พุทธศาสน์ศึกษา : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วุฒินันท์ กันทะเตียน. (2560). ภูมิสถาปัตยกรรมของวัดไทยกับการเรียนรู้และการเสริมสร้างสุขภาวะเชิงพุทธบูรณาการ. กรุงเทพฯ : สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.).
สันทนา ภิรมย์เกียรติ. (2553). การวางผังบริเวณพุทธสถานสมัยสุโขทัยบบริเวณเมืองเก่าสุโขทัย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์สถาปัตยกรรม). บัณฑิตวิทยาลัย : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
