การจัดการเรียนการสอนอาเซียนศึกษาที่บูรณาการวัฒนธรรมการแต่งกายพื้นบ้านเพื่อส่งเสริมการสร้างสรรค์ผลิตภัณฑ์ของนักเรียนในพื้นที่เขตเศรษฐกิจพิเศษ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อพัฒนาแนวทางการจัดการเรียนการสอนรายวิชาอาเซียนศึกษาที่นำวัฒนธรรมการแต่งกายพื้นบ้านมาใช้เป็นฐานการเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ และ 2) เพื่อศึกษาความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้รายวิชาอาเซียนศึกษาที่พัฒนาขึ้นในบริบทเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดเชียงราย งานวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงพัฒนาและประเมินผล กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3.5 ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2568 โรงเรียนสามัคคีวิทยาคม จังหวัดเชียงราย จำนวน 38 คน ได้มาจากการคัดเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) ชุดกิจกรรมการเรียนรู้ที่ออกแบบเป็น 5 ขั้นตอน ได้แก่ การกระตุ้นประสบการณ์และตั้งประเด็นการเรียนรู้ การสำรวจวัฒนธรรมการแต่งกายพื้นบ้าน การออกแบบแนวคิดผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ การลงมือสร้างชิ้นงาน และการนำเสนอแลกเปลี่ยนพร้อมการสะท้อนคิด และ 2) แบบประเมินความพึงพอใจแบบมาตราส่วนประมาณค่า 5 ระดับ จำนวน 18 ข้อ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) แนวทางการจัดการเรียนการสอนที่พัฒนาขึ้นประกอบด้วย 5 ขั้นตอนดังกล่าว โดยช่วยให้นักเรียนเรียนรู้อาเซียนผ่านมิติทางวัฒนธรรมที่ใกล้ตัว สามารถเชื่อมโยงอัตลักษณ์ท้องถิ่นกับแนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และพัฒนาเป็นแนวคิดผลิตภัณฑ์สร้างสรรค์ได้ และ 2) นักเรียนมีความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนรู้โดยรวมอยู่ในระดับมากที่สุด (  = 4.82, S.D. = 0.32) เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ด้านการจัดการเรียนรู้มีค่าเฉลี่ยสูงสุด (  = 4.85, S.D. = 0.29) รองลงมาคือด้านเนื้อหาการเรียนรู้ (  = 4.82, S.D. = 0.43) และด้านประโยชน์จากการปฏิบัติและการต่อยอดสู่อาชีพ (  = 4.80, S.D. = 0.39) สะท้อนว่าการจัดการเรียนรู้นี้มีความเหมาะสมต่อบริบทการศึกษาในพื้นที่ชายแดนและเขตเศรษฐกิจพิเศษจังหวัดเชียงราย