บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการพัฒนาสื่อการสอนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุก ด้านพระพุทธศาสนาผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลในโรงเรียนพระสอนศีลธรรม จังหวัดร้อยเอ็ด
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อศึกษาบทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการพัฒนาสื่อการสอนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกด้านพระพุทธศาสนา 2) เพื่อพัฒนาสื่อการสอนผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลในการส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกด้านพระพุทธศาสนาในโรงเรียนพระสอนศีลธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด และ 3) เพื่อประเมินผลกระทบจากการใช้สื่อการสอนผ่านแพลตฟอร์มดิจิทัลในการส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกด้านพระพุทธศาสนาในโรงเรียนพระสอนศีลธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด รูปแบบการวิจัยเป็นแบบผสานวิธี กรอบแนวคิดใช้แนวคิดการพัฒนาสื่อการสอนบนแพลตฟอร์มของเบญนภา พัฒนาพิภัทร และนัจภัค มีอุสาห์ และแนวคิดทักษะการสอนพระพุทธศาสนาของกิตติชัย สุธาสิโนบล ประชากร ได้แก่ ผู้บริหารสถานศึกษาและพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนพระสอนศีลธรรมจังหวัดร้อยเอ็ด จำนวนทั้งสิ้น 430 รูป/คน นำมาคำนวณขนาดตัวอย่างด้วยสูตรของ Taro Yamane ได้จำนวน 235 คน เครื่องมือใช้แบบสอบถามแบบประมาณค่า 5 ระดับ สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าความถี่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และค่าสัมประสิทธิ์สหสัมพันธ์เพียร์สัน การวิจัยเชิงคุณภาพสัมภาษณ์ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้อำนวยการโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาร้อยเอ็ดเขต 1 จำนวน 13 คน และการสนทนากลุ่ม ผู้ให้ข้อมูลสำคัญ ได้แก่ ผู้เชี่ยวชาญ จำนวน 6 คน ผลการวิจัยพบว่า 1) บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการพัฒนาสื่อการสอนเพื่อส่งเสริมการเรียนรู้เชิงรุกด้านพระพุทธศาสนา โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก และบทบาทด้านการออกแบบและพัฒนาสื่อการสอน ด้านการใช้เทคโนโลยีและแพลตฟอร์มออนไลน์ ด้านความเหมาะสมของเนื้อหาและรูปแบบของสื่อ มีความสัมพันธ์กับการพัฒนาทักษะการสอนพระพุทธศาสนา อย่างมีนัยทางสถิติที่ระดับ 0.01 2) การพัฒนาสื่อการสอน โดยการออกแบบและพัฒนาสื่อการสอน จะช่วยยกระดับการเรียนรู้ของผู้เรียนให้เกิดทักษะ ความเข้าใจ และคุณธรรม จริยธรรมในชีวิตประจำวัน อันจะนำไปสู่การสร้างพลเมืองที่มีคุณภาพทั้งทางโลกและทางธรรมในอนาคต และ3) ผลกระทบจากการใช้สื่อการสอน ได้แก่ การออกแบบและพัฒนาสื่อการสอนเพิ่มประสิทธิภาพการเรียนรู้และการสร้างสรรค์สื่อที่หลากหลาย
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
1. เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงพิมพ์กับวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นข้อคิดเห็น และความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรงซึ่งกองบรรณาธิการวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใด ๆ
2. บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิจยวิชาการ ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิจยวิชาการ หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำทั้งหมดหรือส่วนหนึ่ง ส่วนใดไปเผยแพร่ต่อหรือเพื่อการกระทำการใด ๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารวิจยวิชาการก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กิตติชัย สุธาสิโนบล. (2559). การพัฒนาทักษะการสอนตามแบบการจัดการเรียนการสอนแบบพุทธะสำหรับครูในโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครนายกภายใต้โครงการตามพระราชดำริ. วารสารวิจัยทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ, 10(2), 1-17.
กีรติกร หนูตอ และสุรินทร์ ภูสิงห์. (2561). บทบาทของผู้บริหารสถานศึกษาในการส่งเสริมการนำหลักปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียงไปใช้ในสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 32. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 7(25), 227–236. https://jeal.snru.ac.th/ArticleView?ArticleID=219
ฐนกร สองเมืองหนู, วีรวรรณ จงจิตร ศิริจิรกาล และมนลิช สิทธิสมบูรณ์. (2562). การจัดการเรียนรู้เชิงรุกสำหรับครูสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสาร AL-NUR บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยฟาฏอนี, 14(27), 63–73. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/NUR_YIU/article/view/143985
ฐาปนี สีเฉลียว. (2562). แนวทางการออกแบบการเรียนการสอนตามหลักการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์ร่วมกับสื่อสังคมเพื่อส่งเสริมการสร้างสรรค์นวัตกรรมการศึกษาสำหรับนิสิตวิชาชีพครู. วารสารวิชาการ การจัดการเทคโนโลยี มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม, 6(2), 133–144. https://ph02.tci-thaijo.org/index.php/itm-journal/article/view/201734
นิรุต ป้องสีดา, วิทยา ทองดี และประยูร แสงใส. (2569). การพัฒนาหลักสูตรฝึกอบรมตามหลักวุฒิธรรมร่วมกับทฤษฎีการเรียนรู้เชิงประสบการณ์ เพื่อเสริมสร้างสมรรถนะด้านปัญญาประดิษฐ์ในการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียนจังหวัดขอนแก่น. วารสารสถาบันวิจัยพิมลธรรม, 13(2). https://so06.tci-thaijo.org/index.php/prij/article/view/297507
บรรพต สุวรรณประเสริฐ. (2544). การพัฒนาหลักสูตรโดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญ. The Knowledge Center.
เบญนภา พัฒนาพิภัทร และนัจภัค มีอุสาห์. (2565). การพัฒนาสื่อการเรียนรู้เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดเชิงสร้างสรรค์ในการสร้างสื่อยุคดิจิทัลร่วมกับเทคโนโลยีความเป็นจริงเสริม (AR). วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร ฉบับภาษาไทย สาขามนุษยศาสตร์ สังคมศาสตร์ และศิลปะ, 42(1), 15–30. https://doi.org/10.14456/sujthai.2022.2
พระครูสังฆรักษ์นิพิฐพนธ์ จิรวฑฺฒโน, พระครูปลัดหัตถพร ปิยธมฺโม และพระครูอโสกภัทรวงศ์ (นิรุตฺติเมธี). (2568). การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัลในการฝึกอบรมธรรมศึกษาแก่พระสอนศีลธรรม. วารสารปัญญาปณิธาน, 10(1), 1–14. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/PPJ/article/download/279557/186713/1206565
พระใจ ชินสุมโน (บุญชัยมิ่ง), ประยูร แสงใส และสมควร นามสีฐาน. (2568). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ตามแนวทางการสอนเชิงรุก วิชาพระพุทธศาสนาของพระสอนศีลธรรมในโรงเรียน จังหวัดอุทัยธานี. วารสารครุศาสตร์ปัญญา, 4(5), 517–529. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/IEJ/article/view/287354
วารินทร์ รัศมีพรหม. (2542). การออกแบบและพัฒนาระบบการสอน. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ ประสานมิตร.
Mishra, P., & Koehler, M. J. (2006). Technological pedagogical content knowledge: A framework for teacher knowledge. Teachers College Record, 108(6), 1017–1054. https://doi.org/10.1111/j.1467-9620.2006.00684.x
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis. (3rd ed.). Harper & Row.