การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล ของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง
คำสำคัญ:
รูปแบบการนิเทศภายใน, เทคโนโลยีดิจิทัล, โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาบทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาองค์ประกอบ สภาพ ปัญหา และแนวทางการนิเทศภายในด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง 2) สร้างรูปแบบการนิเทศภายในด้วยเทคโนโลยีดิจิทัล และ 3) ประเมินรูปแบบการนิเทศดังกล่าว การวิจัยนี้เป็นการวิจัยแบบผสมผสาน กลุ่มตัวอย่าง เป็นผู้บริหารสถานศึกษาหรือครู โรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง จำนวน 500 คน โดยใช้วิธีการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบสัมภาษณ์แบบมีโครงสร้าง แบบสอบถาม และแบบประเมิน เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์ ประชุมเชิงปฏิบัติการ สัมมนาอิงผู้เชี่ยวชาญ และประชาพิจารณ์ วิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหาแล้วเขียนบรรยายเชิงพรรณนา วิเคราะห์ข้อมูลเชิงปริมาณ โดยการวิเคราะห์องค์ประกอบเชิงยืนยัน หาค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ค่าความถี่ และค่าร้อยละ
ผลการวิจัยพบว่า
- องค์ประกอบการนิเทศภายในด้วยเทคโนโลยีดิจิทัลฯ พบว่า มี 6 องค์ประกอบ ในภาพรวมสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์อยู่ในเกณฑ์ดี ผลการศึกษาสภาพ พบว่า ด้านที่มีค่าเฉลี่ยต่ำสุด คือ การสะท้อนผลการนิเทศผ่านเครือข่ายเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างต่อเนื่อง ปัญหาที่พบมากที่สุด คือ ผู้นิเทศและผู้รับการนิเทศ มีส่วนร่วมในการศึกษาสภาพปัญหา และปัจจัยที่มีต่อการนิเทศภายในน้อย ดังนั้น แนวทาง คือการมีส่วนร่วมของทุกภาคส่วน โดยใช้แพลตฟอร์มดิจิทัลเข้าถึงข้อมูล และเปิดโอกาสให้แสดงความคิดเห็นอย่างเหมาะสม มีการแลกเปลี่ยนความคิดเห็นร่วมกันหลังการนิเทศ
- รูปแบบการนิเทศฯ ประกอบด้วย 8 ส่วน ได้แก่ 1) หลักการ 2) วัตถุประสงค์ 3) ปัจจัยนำเข้า
4) กระบวนการ 5) ผลผลิต 6) ผลลัพธ์ 7) การให้ข้อมูลย้อนกลับ และ 8) ปัจจัยขับเคลื่อนความสำเร็จ มีความถูกต้องและความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก - การประเมินความเป็นไปได้และความเป็นประโยชน์อยู่ในระดับมาก
เอกสารอ้างอิง
จันทิมา ร่มศรี. (2564). แนวทางการนิเทศการศึกษาโดยใช้สื่อเทคโนโลยีสารสนเทศ เพื่อพัฒนาการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม. Journal for Developing the Social and Community, 8(2), 89–100. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rdirmu/article/view/250116
ณัฐฐา แสงเชย. (2567). รูปแบบการนิเทศภายในตามสถานการณ์ชีวิตวิถีใหม่ (New Normal) ของผู้บริหารสถานศึกษาในเขตภาคเหนือ. วารสาร มจร พุทธปัญญาปริทรรศน์, 9(3), 171–181. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jmbr/article/view/254328
ณัฏฐามณี พุทธกุลหิรัญเมธา. (2565). รูปแบบการพัฒนาภาวะผู้นำเชิงกลยุทธ์ในยุคดิจิทัลของผู้บริหารสถานศึกษา สังกัดสำนักงานส่งเสริมการศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยในเขตภาคเหนือ[วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตพิมพ์]. มหาวิทยาลัยราชภัฏกำแพงเพชร.
ทิพวรรณ ถาวรโชติ และจิติมา วรรณศรี. (2566). รูปแบบการนิเทศด้วยเครือข่ายความร่วมมือเพื่อส่งเสริมประสิทธิผลของสถานศึกษา สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา. Journal of Education and Innovation, 25(2), 187–196. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/edujournal_nu/article/view/249586
ธัญญาภรณ์ นาจำปา. (2564). การพัฒนารูปแบบการบริหารสถานศึกษาในยุคดิจิทัล สำหรับโรงเรียนมัธยมศึกษาในเขตภาคกลาง สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ]. SWU IR. https://hdl.handle.net/20.500.14740/34873
นิรุทธ์ นันทมาศวังนรา, สุวพร เซ็มเฮง, และอิศรัฎฐ์ รินไธสง. (2560). รูปแบบการนิเทศภายในสถานศึกษาที่มีประสิทธิผลของโรงเรียนสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษา นราธิวาส เขต 1. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยกรุงเทพธนบุรี, 6(1), 61-72. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/bkkthon/article/view/90461
พุทธชาด แสนอุบล. (2560). สภาพ ปัญหา และแนวทางการปรับปรุงการนิเทศภายในโรงเรียน มัธยมศึกษาสังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 2 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Research Information . https://buuir.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/6886
วิไลลักษณ์ วชิรสกุลโชค, ประภาส ณ พิกุล, สุวดี อุปปินใจ, และสมบูรณ์ อริยา. (2563). รูปแบบการนิเทศภายในโรงเรียนขนาดเล็ก สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐานตามแนวคิดการจัดการศึกษาสำหรับเขตพื้นที่สูงภาคเหนือตอนบน. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 8(30), 33-42. https://jeal.snru.ac.th/ArticleView?ArticleID=728
ศศิกานต์ พันธ์โนราช. (2561). สภาพการดำเนินงานการนิเทศภายในโรงเรียนกลุ่มเครือข่ายปิ่นมาลา จังหวัดสระแก้ว สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 7 [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา]. Burapha University Research Information. https://buuir.buu.ac.th/xmlui/handle/1234567890/7376
ศศิรดา พันชัยภู, ภาณุพงศ์ บุญรมย์, และชวนคิด มะเสนะ. (2565). รูปแบบการใช้เทคโนโลยีดิจิทัลเพื่อการนิเทศภายในสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์ มจร, 10(4), 1639–1653. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/journal-peace/article/view/250683
ศุภลักษณ์ มีปาน. (2562). รูปแบบการนิเทศภายในสำหรับการจัดการเรียนร่วมในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ.
สถาพร สมอุทัย. (2565). “การนิเทศการศึกษา” หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจยวิชาการ, 5(3), 275–288. https://doi.org/10.14456/jra.2022.75
สถาบันทดสอบทางการศึกษาแห่งชาติ (องค์การมหาชน). (2565). บทสรุปผู้บริหาร ผลการวิเคราะห์ผลการทดสอบทางการศึกษาระดับชาติขั้นพื้นฐานเพื่อพัฒนาการเรียนการสอน ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ปี การศึกษา 2565. กลุ่มงานผลิตและพัฒนาเครื่องมือวัดและประเมินผล.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2565). แผนพัฒนาการศึกษาขั้นพื้นฐาน (พ.ศ. 2566-2570).สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2566). รายงานสภาพและปัญหาการจัดการศึกษาขั้นพื้นฐานของโรงเรียนขยายโอกาสทางการศึกษาในเขตภาคเหนือตอนล่าง. กระทรวงศึกษาธิการ.
Comrey, A. L., & Lee, H. B. (1992). A first course in factor analysis (2nd ed.). Lawrence Erlbaum Associates.
Hair, J. F., Babin, B. J., Anderson, R. E., & Black, W. C. (2019). Multivariate Data Analysis (8th ed.). Cengage Learning. https://www.cengage.uk/c/multivariate-data-analysis-8e-hair-babin-anderson-black/9781473756540/?searchIsbn=9781473756540
Krejcie, R.V. and Morgan, D.W. (1970) Determining Sample Size for Research Activities. Educational and Psychological Measurement, 30, 607-610.https://doi.org/10.1177/001316447003000308
Schumacker, R. E., & Lomax, R. G. (2016). A beginner’s guide to structural equation modelling (4th ed.). Routledge.
