สมรรถนะของภาครัฐในการสนับสนุนผู้สูงอายุ : กรณีศึกษา ผู้สูงอายุในอำเภอธารโต จังหวัดยะลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาปัญหาในการดำเนินชีวิตของผู้สูงอายุ 2) ศึกษาความต้องการของผู้สูงอายุในการให้รัฐเข้ามาสนับสนุน 3) ศึกษาปัญหาสมรรถนะของภาครัฐต่อการสนับสนุนผู้สูงอายุ โดยใช้กระบวนการวิจัยเชิงคุณภาพ เก็บรวบรวมข้อมูลจากผู้ให้ข้อมูลที่สำคัญ และนำเสนอผลการศึกษาในเชิงพรรณนา
ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 1 พบว่า ปัญหาการดำเนินชีวิตของผู้สูงอายุ แบ่งออกเป็น 2 ด้านคือ 1) ด้านร่างกาย ได้แก่ ปัญหาด้านสุขภาพ, ปัญหาด้านการดำเนินชีวิตประจำวัน, และปัญหาด้านความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน 2) ปัญหาทางด้านจิตใจ ได้แก่ ปัญหาด้านความกังวลในอนาคต, ปัญหาเรื่องความกลัวหรือกังวลเรื่องความปลอดภัยในชีวิตและทรัพย์สิน และปัญหาเรื่องสัมพันธภาพในครอบครัว
ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 2 พบว่า ความต้องการของผู้สูงอายุในการให้รัฐมาสนับสนุนมี 2 ด้าน คือ 1) ด้านปัจจัยส่วนบุคคล ได้แก่ ความต้องการด้านรายได้, ด้านสุขภาพ, และด้านความรู้ ทักษะ ในการประกอบอาชีพ 2) ความต้องการด้านสังคม ได้แก่ ความต้องการให้รัฐเข้ามาสนับสนุนด้านการรวมกลุ่ม และการสร้างเครือข่าย, ด้านการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานในชุมชน, และด้านการสร้างสันติสุขภายในชุมชน
ผลการศึกษาตามวัตถุประสงค์ข้อที่ 3 พบว่า ปัญหาด้านสมรรถนะของภาครัฐในการสนับสนุนผู้สูงอายุ มี 5 ประการ ได้แก่ 1) ความไม่เพียงพอ ทั่วถึง และเป็นธรรมในการสนับสนุน 2) ความไม่จริงใจจากภาครัฐในการสนับสนุน 3) ปัญหากฎระเบียบ โครงสร้างที่ไม่เอื้ออำนวย 4) ความไม่ต่อเนื่องของการสนับสนุน 5) ปัญหาด้านความเข้าใจในความละเอียดอ่อน และความต้องการของชุมชนที่แท้จริง
Article Details
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
ขนิษฐา นาคะ. (2542). วิถีชีวิตและการดูแลตนเองของผู้สูงอายุในหมู่บ้านชนบทแห่งหนึ่งในภาคใต้. วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต มหาวิทยาลัยมหิดล.
จงจิตต์ ฤทธิรงค์ และคณะ. (2560). ปัญหาและความเสี่ยงในการถูกละเมิดสิทธิและประเมินสถานการณ์เพื่อพิทักษ์สิทธิของผู้สูงอายุ. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ฉมานันท์ แก้วอินต๊ะ. (2554). การนำแผนผู้สูงอายุแห่งชาติฉบับที่ 2 (พ.ศ.2545-2564) ฉบับปรับปรุงครั้งที่ 1 พ.ศ. 2552 ไปปฏิบัติ : กรณีศึกษา อำเภอเวียงสา จังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิตสถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
ถาวร สกุลพาณิชย์ และคณะ. (2559). การศึกษาแนวทางการจัดสวัสดิการสังคมที่เหมาะสมของประเทศไทย. นนทบุรี : สำนักงานวิจัยเพื่อการพัฒนาหลักประกันสุขภาพไทย สถาบันวิจัยระบบสาธารณสุข.
เพ็ญจันทร์ ประดับมุข-เชอร์เรอร์ และคณะ. (2557). รายงานวิจัย โครงข่ายการคุ้มครองทางสังคม: การสร้างภูมิคุ้มกันภัยทางสังคมให้แก่ผู้สูงอาย. ภาควิชาสังคมและสุขภาพ คณะสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2560). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทยปี2560. ค้นเมื่อวันที่ 1 สิงหาคม 2564, จาก http://resource.thaihealth.or.th/library/musthave/16626.
วิพรรณ ประจวบเหมาะ และคณะ. (2556). รายงานการศึกษา โครงการติดตามและประเมินผลการดำเนินงานตามแผนผู้สูงอายุแห่งชาติฉบับที่ 2 (พ.ศ. 2545 -2564) ระยะที่ 2 (พ.ศ.2550-2554). วิทยาลัยประชากรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
วิสาขา ภู่จินดา และคณะ. (2560). การพัฒนารูปแบบการจัดการสิ่งแวดล้อมโดยผู้สูงอายุในพื้นที่ชนบทของประเทศไทย. สำนักวิจัย และคณะบริหารการพัฒนาสิ่งแวดล้อมสถาบันบัณฑิต
พัฒนบริหารศาสตร์. สุดารัตน์ สุดสมบูรณ์. (2557). สวัสดิการสังคมของผู้สูงอายุในประเทศไทย. วารสารเทคโนโลยีภาคใต้. 1(7): 73-82.
สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร. (2558). วาระปฏิรูปที่ ๓๐ : การปฏิรูประบบเพื่อรองรับสังคมสูงวัย. กรุงเทพฯ : สำนักการพิมพ์ สำนักงานเลขาธิการสภาผู้แทนราษฎร.