การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องศิลปะการแทงหยวกสำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดสงขลา
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและประเมินความพึงพอใจของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดสงขลา ที่มีต่อการจัดการเรียนรู้เรื่องศิลปะการแทงหยวก โดยใช้รูปแบบการวิจัยแบบการวิจัยเชิงทดลอง กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ นักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลายโรงเรียนมหาวชิราวุธ และโรงเรียนวรนารีเฉลิม จำนวน 30 คน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง โดยเป็นนักเรียนที่มีความสนใจศิลปะการแทงหยวก เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ แบบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องศิลปะการแทงหยวก และแบบประเมินความพึงพอใจของนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดสงขลา ที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ศิลปะการแทงหยวก การตรวจสอบความตรงของเนื้อหา โดยการหาค่าดัชนีความสอดคล้องระหว่างข้อคำถามกับวัตถุประสงค์ พบว่า มีค่าความสอดคล้องระหว่าง 0.67-1.00 และค่าความเชื่อมั่น โดยใช้สูตร KR-20 มีค่า 0.86 สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย ค่าส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และสถิติที่ใช้ในการเปรียบเทียบค่าเฉลี่ย ได้แก่ t-test แบบสองกลุ่มสัมพันธ์ ผลการวิจัย พบว่า ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนเรื่องศิลปะการแทงหยวก สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดสงขลา มีคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าคะแนนเฉลี่ยผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 และมีความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ศิลปะการแทงหยวก สำหรับนักเรียนระดับชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย จังหวัดสงขลา อยู่ในระดับความพึงพอใจมากที่สุด (𝑥̅ =4.72, S.D. = 0.45)
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
เขมจิรา บุญทวี. (2565). การพัฒนาการเรียนรู้ เรื่อง หลักการสร้างสรรค์งานทัศนศิลป์ โดยใช้ชุดการเรียนรู้กลุ่มสาระการเรียนรู้ศิลปะ ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วารสารมหาจุฬาตานีปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย, 4(7): 44-51.
ชลูด นิ่มเสมอ. (2544). องค์ประกอบของศิลปะ. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2560). เทคนิคการใช้สถิติเพื่อการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 13). กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.
ดำรงค์ ชีวะสาโร. (2559). ศึกษาลายแทงหยวกของช่างในรอบลุ่มทะเลสาบสงขลา. สงขลา: มหาวิทยาลัยทักษิณ.
บุญชม ศรีสะอาด. (2546). การพัฒนาหลักสูตรและการวิจัยเกี่ยวกับหลักสูตร. กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พล เหลืองรังษี. (2564). การวิจัยเพื่อพัฒนาการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพมหานคร: สหมิตรพัฒนาการพิมพ์ (1992).
พล เหลืองรังษี. (2568). การวิจัยหลักสูตรและการจัดการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). สงขลา: บริษัทอะวา 2013 จำกัด.
พฤตินันทร์ ดํานิ่ม และคณะ. (2567). การศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความพึงพอใจในการเรียนวิชาทัศนศิลป์เรื่องภาพพิมพ์ โดยใช้วัสดุธรรมชาติ ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 4. การประชุมหาดใหญ่วิชาการระดับชาติและนานาชาติ ครั้งที่ 15 ประจำปี 2567 (น.864-875). สงขลา: มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2543). เทคนิคการวัดผลการเรียนรู้. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: ชมรมเด็ก.
วิทยาลัยชุมชนสงขลา. (2565). คู่มือหลักสูตรฝึกอบรมฐานสมรรถนะ “รายวิชาช่างแทงหยวกเบื้องต้น”. สงขลา: วิทยาลัยชุมชนสงขลา.
สุธี เทพสุริวงค์ และคณะ. (2562). ภูมิปัญญาพื้นบ้านในคาบสมุทรสทิงพระ จังหวัดสงขลา. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 8(1): 238-249.