การตีความหลักพุทธธรรมในกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาคุณลักษณะของงานกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ 2) ศึกษาหลักพุทธธรรมที่ปรากฏในกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์และ 3) ตีความหลักพุทธธรรมในกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ แบบวิจัยเอกสาร โดยเก็บข้อมูลจากหนังสือกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์และพระไตรปิฎก เพื่อนำข้อมูลมาวิเคราะห์และใช้ทฤษฎีการตีความทางพุทธศาสนาผลการวิจัยพบว่า 1) งานกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์มีความหลากหลายด้านรูปแบบคำประพันธ์โดยยังคงเอกลักษณ์ทางภาษาและสุนทรียภาพอย่างเด่นชัด ในด้านเนื้อหานั้นกวีนิพนธ์ได้สะท้อนประเด็นการดำเนินชีวิต ปัญหาสังคม ความเชื่อ ศีลธรรมและจริยธรรม ผ่านกลวิธีการเขียนเชิงสมจริงและเชิงสัญลักษณ์เพื่อถ่ายทอดประสบการณ์มนุษย์ในบริบทสังคมร่วมสมัย กวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์มิได้เป็นเพียงงานวรรณศิลป์ แต่ยังทำหน้าที่เป็นพื้นที่ทางปัญญาในการวิพากษ์สังคมรวมถึงการถ่ายทอดคุณค่าทางจิตใจและปัญญาที่เอื้อต่อการทำความเข้าใจความสัมพันธ์ระหว่างวรรณกรรม มนุษย์และสังคมในเชิงลึก 2) กวีนิพนธ์ดังกล่าวถ่ายทอดพุทธธรรมอย่างเป็นระบบผ่านโครงสร้างวรรณศิลป์ที่สะท้อนมิติด้านจิตใจ ปัญญา ความเพียร กุศล และศรัทธา ชี้ให้เห็นว่ากวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ทำหน้าที่เป็นกลไกทางวัฒนธรรมได้เชื่อมโยงวรรณกรรม ชีวิต และสัจธรรมทางพระพุทธศาสนาในบริบทสังคมร่วมสมัย 3) การศึกษานี้ชี้ให้เห็นว่าหลักพุทธธรรมที่สำคัญในพระพุทธศาสนาเถรวาทปรากฏในกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ในฐานะสภาวะธรรมที่เชื่อมโยงกับประสบการณ์ชีวิต มิใช่เพียงคำสอนเชิงนามธรรม กวีนิพนธ์นำเสนอพุทธธรรมผ่านกวีนิพนธ์ ภาพพจน์ อุปมาอุปไมย และสัญลักษณ์ เพื่อเปิดพื้นที่ให้ผู้อ่านเกิดการใคร่ครวญและตระหนักรู้ตามกระบวนการภาวนา ผลการวิเคราะห์สะท้อนกระบวนการพัฒนาจิต พัฒนาปัญญาและการคลายอุปาทานผ่านการดำรงอยู่ของปุถุชนในบริบทสังคมร่วมสมัย กวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์จึงทำหน้าที่เป็นอุบายธรรมและกลไกทางวัฒนธรรม-จิตวิญญาณ ที่เชื่อมโยงวรรณกรรม มนุษย์ และสัจธรรมทางพระพุทธศาสนาอย่างเป็นรูปธรรม
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กุสุมา รักษมณี และเจนตนา นาควัชระ. (2537). สีสันวรรณคดีชุดดั่งรัตนะแห่งรัตนโกสินทร์. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพิมพ์ธรรมสาร.
กีรติ ธนะไชย. (2554). ฉันทลักษณ์ในกวีสมัยใหม่: การสืบทอดการสร้างสรรค์และความสัมพันธ์กับสุนทรีย์ภาพทางวรรณศิลป์. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. บัณฑิตวิทยาลัย: จุฬาลงกรณมหาวิทยาลัย.
คณาจารย์แห่งมหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร. (2564). ภาษาไทยเพื่อการสื่อสาร. กรุงเทพมหานคร: มหาวิทยาลัยราชภัฏพระนคร.
เจตนา นาควัชระ. (2520). วรรณคดีวิจารณ์และวรรณคดีศึกษาวรรณคดี. กรุงเทพมหานคร: ไทยวัฒนาพานิช.
ธนิกาญจน์ จินาพันธ์. (2546). “วิเคราะห์แนวคิดและคุณค่าในกวีนิพนธ์ไทยที่ได้รับรางวัลวรรณรรมสร้างรรค์ยอดเยี่ยมแห่งอาเซียน (ซีไรต์)”. วิทยานิพนธ์ อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาภาษาไทย. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี. (2567). พุทธปรัชญาในพระไตรปิฎก. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: บริษัทดีเซมเบอรี่.
พระมหาขวัญชัย กิตฺติเมธี. (2568). ชนชั้นทางศาสนาในวรรณกรรมเรื่องสั้นซีไรต์: การศึกษาปรากฎการณ์วิทยา. คณะพุทธศาสตร์: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระมหาทวี มหาปญฺโญ. (2555). ความจริงของชีวิต. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพมหานคร: หจก.ภาพพิมพ์.
พระมหาพีรพงษ์ ปญฺญาโภ (จำปาใด). (2546). วิเคราะห์พุทธจริยธรรมที่ปรากฏในกวีนิพนธ์:ศึกษาเฉพาะกรณีกวีนิพนธ์รางวัลซีไรต์ประเทศไทย. วิทยานิพนธ์พุทธศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาพระพุทธศาสนา. บัณฑิตวิทยาลัย: มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระธรรมกิตติวงศ์ (ทองดี สุรเตโช). (2550). การตีความพุทธศาสนสุภาษิต. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์เลี่ยงเซียง.
พระเทพเวที (ป.อ.ปยุตฺโต). (2534). ทางสายอิสรภาพของการศึกษาไทย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พุทธทาสภิกขุ. (2538). ชุมนุมข้อคิดอิสระ. (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
วิทย์ ศิวศริยานนท์. (2544). วรรณดีและวรรณคดีวิจารย์. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ธรรมชาติ.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ.ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสตร์ ฉบับประมวลธรรม. (พิมพ์ครั้งที่ 43). กรุงเทพมหานคร: สหธรรมิก.
สรวิชญ์ วงษ์สะอาด. (2566, 28 มิถุนายน). รูปแบบการตีความในพระพุทธศาสนาเถรวาท.https://www.gotoknow.org/
สุจิตรา จงสถิตวัฒน์นา. (2544). ดอกบัวในป่าหิน: การสื่อพุทธธรรมในกวีนิพนธ์สมัยใหม่. กรุงเทพมหานคร: โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการและศูนย์ภาษาและวรรณคดีไทย คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สัจภูมิ ลออ. (2551). ซีไรต์ไดอารี่. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์สุขภาพใจ.