การสร้างสรรค์ศิลปะในสถานะบทพิสูจน์กระบวนการเข้าถึงความว่างของจิตโดยพื้นฐานแนวคิดระบบโครงข่ายเริ่มต้นของสมอง

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาและออกแบบทัศนธาตุทางจิตรกรรมที่สามารถจำลองประสบการณ์การเหม่อลอยอย่างมีคุณภาพผ่านแรงบันดาลใจจากธรรมชาติ 2) สร้างสรรค์ผลงานศิลปะปลายเปิดที่กระตุ้นการสะท้อนอัตลักษณ์และการเชื่อมโยงกับประสบการณ์ภายในของผู้รับชม 3) ประเมินประสิทธิภาพของงานจิตรกรรมในฐานะเครื่องมือนำพาจิตเข้าสู่สภาวะความว่างโดยอิงพื้นฐานแนวคิดระบบโครงข่ายเริ่มต้นของสมอง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพที่บูรณาการร่วมกับการวิจัยเชิงปฏิบัติการทางศิลปะ ผู้ให้ข้อมูลสำคัญเป็นกลุ่มตัวอย่างแบบเจาะจงโดยคัดเลือกผู้เชี่ยวชาญที่มีประสบการณ์และผลงานเป็นที่ประจักษ์ แบ่งออกเป็น 2 กลุ่มหลัก ได้แก่ 1) กลุ่มผู้ทรงคุณวุฒิด้านทัศนศิลป์และการออกแบบ 2) กลุ่มผู้เชี่ยวชาญด้านประสาทวิทยาหรือจิตวิทยาการรู้คิด เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย 1) แบบสัมภาษณ์เชิงลึกแบบกึ่งโครงสร้าง 2) แบบบันทึกการสังเกตการณ์และการทดลองจัดวางทัศนธาตุในสตูดิโอ 3) ผลงานจิตรกรรมสร้างสรรค์ชุดต้นแบบที่ใช้เป็นสื่อกลางในการประเมินปฏิกิริยาการรับรู้ ผลการวิจัยพบว่า 1) การออกแบบทัศนธาตุทางจิตรกรรมที่สกัดจากลักษณะธรรมชาติผ่านเทคนิคความพร่ามัวและการบริหารพื้นที่ว่าง สามารถจำลองประสบการณ์การเหม่อลอยที่มีคุณภาพและลดภาระสมองโหมดจดจ่อ (TPN) ได้อย่างมีประสิทธิภาพ 2) การสร้างสรรค์ผลงานในลักษณะปลายเปิดที่ลดทอนรูปทรงชี้นำ ช่วยกระตุ้นให้ผู้รับชมเกิดการสะท้อนอัตลักษณ์และเชื่อมโยงกับประสบการณ์ภายในส่วนบุคคลได้อย่างลึกซึ้ง 3) งานจิตรกรรมชุดนี้มีประสิทธิภาพสูงในการเป็นเครื่องมือนำพาจิตเข้าสู่สภาวะความว่าง โดยการใช้จังหวะของประกายแสงและกราฟิกเงาดำทำหน้าที่สลับการรับรู้เข้าสู่ระบบโครงข่ายเริ่มต้นของสมอง (DMN) เพื่อหยุดยั้งวงจรความหมกมุ่นทางอารมณ์ องค์ความรู้ที่ได้รับจึงถือเป็นมรรควิธีร่วมสมัยที่ใช้ศิลปะในการฟื้นฟูความเหนื่อยล้าทางปัญญาและสร้างความสมดุลให้แก่จิตใจได้อย่างเป็นรูปธรรม