การพัฒนาทักษะการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์เบื้องต้น โดยใช้ชุดฝึกทักษะปฏิบัติร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบทักษะพื้นฐานการเป่ารีคอร์เดอร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยใช้ชุดฝึกทักษะร่วมกับกิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อน ก่อนและหลังการทดลอง และ 2) ศึกษาความพึงพอใจต่อการจัดการเรียนการสอนทักษะพื้นฐานการเป่ารีคอร์เดอร์ด้วยชุดฝึกทักษะร่วมกับกิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนชุมชนบ้านน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา กลุ่มประชากร คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 ของเครือข่ายสถานศึกษา น้ำข้ามทุ่งมี 11 โรงเรียน นักเรียนจำนวน 55 คน กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนชุมชนบ้านน้ำน้อย อำเภอหาดใหญ่ จังหวัดสงขลา จำนวน 1 ห้อง นักเรียนจำนวน 37 คน ซึ่งได้มาโดยการเลือกสุ่มแบบกลุ่ม เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แผนการจัดการเรียนรู้ร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อน ชุดฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์ จำนวน 5 แผน 11 ชั่วโมง 2) ชุดฝึกทักษะปฏิบัติการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์เบื้องต้น 3) แบบประเมินทักษะการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ 4) แบบวัดความพึงพอใจต่อการเรียนด้วยชุดฝึกทักษะปฏิบัติร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อน สถิติที่ใช้วิเคราะห์ข้อมูล คือ ค่าเฉลี่ย และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐานสถิติทดสอบสมมติฐาน ผลการวิจัยพบว่า 1) ทักษะการเป่าขลุ่ยรีคอร์เดอร์ด้วยชุดฝึกทักษะปฏิบัติขลุ่ยรีคอร์เดอร์เบื้องต้น ร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 มีคะแนนเฉลี่ยหลังเรียนสูงกว่า อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .01 2) ความพึงพอใจของนักเรียนที่มีต่อการจัดการเรียนรู้เพื่อพัฒนาทักษะพื้นฐานการเป่ารีคอร์เดอร์ผ่านชุดฝึกทักษะปฏิบัติควบคู่กับกิจกรรมเพื่อนช่วยเพื่อนนั้น โดยภาพรวมอยู่ในระดับสูงสุด เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่าสื่อการเรียนรู้มีความสอดคล้องกับเนื้อหาการเรียนรู้ในระดับสูงสุด รองลงมาคือประโยชน์ของเนื้อหาที่สามารถนำไปประยุกต์ใช้ได้จริง และความสนุกสนานเพลิดเพลินที่ได้รับจากเนื้อหาการเรียนรู้
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางสถานศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
ติชากร ปริญญากาญจน์. (2561). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้ร่วมกับการจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือด้วยเทคนิค TAI เพื่อพัฒนาผลการเรียนรู้เรื่องการบวกและการลบเลข ของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2555). ดนตรีศึกษา:หลักการและสาระสำคัญ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น. (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
พิจักษณ์ ถาวรานุรักษ์. (2563). การศึกษาผลสัมฤทธิ์การเป่าแซกโซโฟนเบื้องต้นด้วยชุดแบบฝึกหัดแซกโซโฟนเบื้องต้นของนักเรียนวงโยธวาทิต โรงเรียนสวนกุหลาบวิทยาลัย. ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาศิลปศึกษา. คณะศิลปกรรมศาสตร์: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
เมธิชา ฮวดเส็ง และคณะ. (2566). การพัฒนาชุดกิจกรรมการเรียนรู้แบบร่วมมือเทคนิคกลุ่มเพื่อนช่วยเพื่อนเป็นรายบุคคล (TAI) เรื่อง พื้นฐานตัวโน้ตดนตรีสากล เพื่อพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนและความสามารถในการอ่านโน้ตดนตรีสากล สำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน. คณะครุศาสตร์: มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา.
อานนท์ เรืองรัตน์. (2565). การพัฒนาทักษะการย่ำเท้าให้ลงจังหวะในการรำวิชานาฏศิลป์ โดยใช้การจัดการเรียนรู้แบบสาธิตร่วมกับกิจกรรมแบบเพื่อนช่วยเพื่อน ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนสังกัดสำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมการศึกษาเอกชน เขตเทศบาลนครตรัง.วิทยานิพนธ์ปริญญาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน. มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.