ศึกษาวิเคราะห์รูปแบบการบรรลุธรรมในวิมุตตายตนสูตร
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ คือ 1) เพื่อศึกษาโครงสร้างและเนื้อหาของวิมุตตายตนสูตร 2) เพื่อตรวจสอบรูปแบบการบรรลุธรรมที่ปรากฏในวิมุตตายตนสูตร 3) เพื่อวิเคราะห์รูปแบบการบรรลุธรรมทั้ง 5 ประการที่นำเสนอในวิมุตตายตนสูตร การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ แบบวิจัยเอกสารและแบบภาคสนาม โดยศึกษาพระไตรปิฎก อรรถกถา หนังสือ งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง และเก็บข้อมูลด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญ 3 กลุ่ม ได้แก่ นักวิชาการทางพระพุทธศาสนา เจ้าของสำนักปฏิบัติธรรม เจ้าอาวาสหรือวิปัสสนาจารย์ และนักปฏิบัติธรรม จำนวน 17 รูป/ท่าน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้วิธีการวิเคราะห์เนื้อหาเชิงพรรณนาและการสังเคราะห์เชิงตีความ ผลการวิจัยพบว่า วิมุตตายตนสูตรแสดงเหตุแห่งวิมุตติไว้ 5 ประการ คือ ฟังธรรม แสดงธรรม สาธยายธรรม พิจารณาธรรม และเจริญสมาธินิมิต โดยทั้งหมดมีกระบวนธรรมร่วม คือ เมื่อรู้แจ้ง ซาบซึ้งในอรรถในธรรม ย่อมนำไปสู่ธรรมสมาธิ 5 ได้แก่ ปราโมทย์ ปีติ ปัสสัทธิ สุข และสมาธิ อันเป็นพื้นฐานสำคัญของวิมุตติ ทั้งนี้ผู้วิจัยจึงขอเสนอ LIGHT Model หรือโมเดลแสงสว่างแห่งธรรม ได้แก่ Listen, Instruct, Grasp by Recitation, Hold and Contemplate และ Train through Samādhi แบบจำลองนี้อธิบายการหลุดพ้นอย่างเป็นระบบตามที่ปรากฏในพระสูตรวิมุตตายตนะผ่านมิติของของปริยัติ ปฏิบัติ และปฏิเวธอย่างเป็นระบบ โดยแต่ละองค์ประกอบสามารถนำไปสู่วิมุตติได้โดยอิสระ หรือใช้ร่วมกันตามจริตของแต่ละบุคคล ผลลัพธ์นำไปสู่วิมุตติ คือ จิตที่ยังไม่หลุดพ้น ย่อมหลุดพ้น อาสวะที่ยังไม่สิ้นไป ย่อมถึงความสิ้นไป และย่อมบรรลุธรรมอันเป็นแดนเกษมจากโยคะอันยอดเยี่ยมที่ยังไม่ได้บรรลุ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
ข้อความที่ปรากฎอยู่ในบทความที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร ถือเป็นความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความ และข้อคิดเห็นนั้นไม่ถือว่าเป็นทัศนะและความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการวารสารวิชาการสถาบันพัฒนาพระวิทยากร
เอกสารอ้างอิง
พระพุทธโฆสเถระ. (2554). คัมภีร์วิสุทธิมรรค สมเด็จพระพุฒาจารย์ (อาจ อาสภมหาเถร), ผู้แปลและเรียบเรียง. กรุงเทพมหานคร: บริษัท ธนาเพรส จำกัด.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2535). พระไตรปิฎกภาษาบาลี ฉบับมหาจุฬาเตปิฏกํ 2500. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. (2539). พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย. กรุงเทพมหานคร: โรงพิมพ์มหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
สมเด็จพระพุทธโฆษาจารย์ (ป.อ. ปยุตฺโต). (2564). พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม. กรุงเทพมหานคร: บริษัท เอส.อาร์.พริ้นติ้ง แมส โปรดักส์ จำกัด.
Buswell, R. E. J, & Lopez, D. S. J. (2014). The Princeton Dictionary of Buddhism. Princeton and Oxford: Princeton University Press.
Piya Tan. (2006). Vimutt'āyatana Sutta (A 5.26/3:21–24). https://www.themindingcentre.org/
Trainor, K., & Arai. P. (2022). The Oxford Handbook of Buddhist Practice. Oxford: Oxford University Press.