ความได้เปรียบโดยเปรียบเทียบของไทยกับประเทศกลุ่มอาเซียนในการดึงดูดการลงทุนทางตรงจากประเทศเยอรมนี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ปัจจุบันประเทศเยอรมนีกำลังประสบกับปัญหาค่าแรงขั้นต่ำที่สูงและค่าเงินยูโรที่แข็งค่าทำให้ต้นทุนการผลิตสินค้าโดยเฉพาะยานยนต์เพิ่มสูงขึ้น ผู้ประกอบการจึงมีแนวโน้มเพิ่มการลงทุนในต่างประเทศทดแทน การศึกษานี้จึงมุ่งศึกษาปัจจัยทั้งด้านเศรษฐกิจและสังคมที่มีผลต่อการลงทุนทางตรงของประเทศเยอรมนีในประเทศกลุ่มอาเซียนได้แก่ อินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ ไทย และเวียดนาม เพื่อเปรียบเทียบศักยภาพการแข่งขันในปัจจัยดังกล่าวระหว่างประเทศไทยกับประเทศคู่แข่งในกลุ่มอาเซียน โดยใช้การวิเคราะห์ข้อมูลแบบ Panel Data จัดเก็บโดยธนาคารโลก ตั้งแต่ ปี พ.ศ. 2553 ถึง ปี พ.ศ. 2560 รวมทั้งสิ้น 8 ปี พบว่า ปัจจัยที่มีผลต่อการลงทุนทางตรงของประเทศเยอรมนีในประเทศกลุ่มอาเซียนอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ 0.05 คือ ปัจจัยอัตราส่วนการพึ่งพิงอายุ ร้อยละของแรงงานฝีมือ มูลค่าผลผลิตมวลรวมในประเทศ ปริมาณความช่วยเหลือทวิภาคีสุทธิจากประเทศเยอรมนี และเมื่อทำการเปรียบเทียบศักยภาพการแข่งขันในปัจจัยดังกล่าวระหว่างประเทศไทยกับประเทศคู่แข่งทั้งอินโดนีเซีย มาเลเซีย ฟิลิปปินส์ และเวียดนาม พบว่า ประเทศไทยมีความได้เปรียบคู่แข่งจากการที่อัตราการพึ่งพิงของผู้ที่อยู่นอกวัยทำงานมีสัดส่วนน้อยกว่าประเทศอื่น และผลผลิตมวลรวมของไทยสูงกว่าประเทศอื่น อย่างไรก็ตามประเทศไทยยังจำเป็นต้องเพิ่มระดับความสัมพันธ์แบบทวิภาคีกับประเทศเยอรมนีและจำนวนแรงงานฝีมือซึ่งจะช่วยดึงดูดการลงทุนทางตรงจากประเทศเยอรมนีเพิ่มมากขึ้น
Article Details
ลิขสิทธิ์ของบทความ
ผลงานที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยหอการค้าไทย ห้ามมิให้นำเนื้อหา ทัศนะ หรือข้อคิดเห็นใด ๆ ของผลงานไปทำซ้ำ ดัดแปลง หรือเผยแพร่ ไม่ว่าทั้งหมดหรือบางส่วนโดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากมหาวิทยาลัยหอการค้าไทยก่อน
เอกสารอ้างอิง
ฐาณิญา โอฆะพนม. (2559). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการลงทุนโดยตรงจากต่างชาติในประเทศ (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยขอนแก่น, ขอนแก่น.
ธนาคารแห่งประเทศไทย. (2560). รายงานภาวะเศรษฐกิจไทย ปี 2559. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2562, จาก https://www.bot.or.th/Thai/MonetaryPolicy/EconomicConditions/AnnualReport/Pages/default.aspx
ยุทธศักดิ์ คณาสวัสดิ์. (2551, 30 มีนาคม). ความท้าทายของอุตสาหกรรมรถยนต์ของเยอรมนี. ผู้จัดการออนไลน์. สืบค้นจาก https://mgronline.com/daily/detail/9510000037928
อภิรัตน์ จิตต์. (2554). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการลงทุนโดยตรงจากต่างประเทศในประเทศไทย (วิทยานิพนธ์ปริญญา มหาบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์, กรุงเทพฯ.
ASEAN Secretariat. (2018). ASEAN investment report 2018 foreign direct investment and the digital economy in ASEAN. Retrieved June 3, 2019, from https://asean.org/asean-investment-report-2018-published/
ASEAN Statistics Division. (2018). Flows of inward foreign direct investment (FDI) by host country and source country (in million US$). Retrieved June 3, 2019, from https://data.aseanstats.org/fdi-by-hosts-and-sources
Branstetter, L. (2000). Is foreign direct investment a channel of knowledge spillovers? Evidence from Japan's FDI in the United State, NBER Working Paper No. 8015. Cambridge, CA: National Bureau of Economic Research.
Brenton, P., Mauro, F., & Lucke, M. (1999). Economic integration and FDI: An empirical analysis of foreign investment in the EU and in Central and Eastern Europe. Empirica, 26(2), 95–121.
Buckley, P. J., Clegg, J., & Wang, C. (2002). The impact of inward FDI on the performance of Chinese manufacturing firms. Journal of International Business Studies, 33(4), 637–655.
Buthe, T., & Milner, H. V. (2008). The politics of foreign direct investment into developing countries: Increasing FDI through international trade agreements?. American Journal of Political Science, 52(4), 741–762.
Chowdhury, A., & Mavrotas, G. (2003). FDI & growth: What causes what?. Presented at the WIDER Conference on Sharing Global Prosperity, Helsinki, 6-7 September 2003.
Damijan, J. P., Knell, M., Majcen, B., & Rojec, M. (2001). The role of FDI, R&D accumulation and trade in transferring technology to transition countries: evidence from firm panel data for eight transition countries, Working Paper No.10. Ljubljana, Slovenia: Institute for Economic Research.
Girma, S. (2002). Absorptive capacity and productivity spillovers from FDI: a threshold regression analysis. Nottingham, English: The University of Nottingham.
Gunby, P., Jin, Y., & Reed R. W. (2017). Did FDI really cause Chinese economic growth? A meta-analysis. World Development, 90, 242–255.
Hansen, H., & Rand, J. (2005). On the causal links between FDI and growth in developing countries, WIDER Research Paper No. 2005/31. Helsinki, Finland: World Institute for Development Economics Research.
Kolstad, I., & Wiig, A. (2009). What determines Chinese outward FDI?, CMI Working Paper 2009: 3. Bergen, Norway: CMI.
Nair-Reichert, U., & Weinhold, D. (2001). Causality tests for cross-country panels: a new look at FDI and economic growth in developing countries. Oxford Bulletin of Economics and Statistics, 63(2), 153-171.
Nistor, P. (2014). FDI and economic growth, the case of Romania. Procedia Economics and Finance, 15, 577 – 582.
Noorbakhsh, F., Paloni, A., & Youssef, A. (2001). Human capital and FDI inflows to developing countries: New empirical evidence. World Development, 29, 1593-1610.
OICA. (2017). 2017 Production Statistics. Retrieved March 15, 2018, from https://www.oica.net/category/production-statistics/2017-statistics/
Pegkas, P. (2015). The impact of FDI on economic growth in Eurozone countries. The Journal of Economic Asymmetries, 12(2), 124-132.
World Bank. (2017). World Development Indicators. Retrieved March 15, 2018, from https://datacatalog.worldbank.org/dataset/world-development-indicators
